Simple Minds - Big Music (2014)

Ik vind de dance/trance invloeden waar Kerr en co. mee stoeien, maar slecht uit de verf komen.
Er is dit jaar veel betere synthpop van jongere acts verschenen, die veel gretiger en oprechter klinken.

Honest Town is precies zo'n New Wave-song, waarom ik naar dat genre ben gaan luisteren.

Ouwe wave misschien? Simple Minds is al lang geen New Wave meer...

Nee, The Fixx ook al niet meer. Maar toch schaar ik die bandjes onder die noemer. Ik houd van overzicht. OCD much....

Oh, maar ik heb het ook vaak genoeg moeten doen met <7, echter dat was de vraag niet?
Tja zoals gezegd dit is is voor mij geen hoogtijden album, wel een aardig album, zal wel in de kast komen te staan en daarna niet meer " uit de kast komen"

Keppem weer 'ns opstaan, maar zo'n tracks als Imagination vinnik helemaal nax - ik wordt helemaal gestoord van die continue doorlopende beat bij een aantal nummers. En as't het hoofdzakelijk een levend drummens is (Mel Gaynor), hadden ze vooraf hem zijn fitness- handschoenen moeten ontnemen en een Oxazepammetje onder zijn tong leggen.

Geen idee wat die mannen bezield heeft om zo'n Viagra-rockplaat te maken; boel staat helemaal stijf van die F*(*&*& beats - gitaar waait naar achteren en variatie is compleet zoek. Zit hier de A&R man achter: "luistert mannuh wuh moeten een jonger publiek aanboren"?

Iets meer rust en temporisering had dit album meer ziel gegeven. Hier isthme veel te veel aangezet, symboliek aangegeven met wegwijzers en knipperend neonlicht. Hierna minimaal 1 uur Angus en Julia Young of Emiliana Torrini draaien om weer rustig te worden.;)

Ik kan me dat "rustpuntje" enigszins wel voorstellen! Ik had "Liaison" op de CD gezet i.p.v. Human of Big Music. En zo vullen we dit album allen op eigenwijzen manier in. Anyway... het bonkt hier weer lekker simpel na zo'n zeurderige plaat van een nieuw bendje bah... house zonder F*(*&*& beats nota bene! Ik denk... laat ik eens wat anders proberen... maar ik ga wel verder zoeken, hoor.

Het plezier waarmee dit album is gemaakt knalt mijn boxen uit.
Een Blindfolded, sweet Liaison; luistergenot als een gouden droom.
Ik ga kritiekloos naar een 10.

Het album nog niet gehoord, maar zojuist wel als voorproefje de albumsampler.......en wat ik daar hoor is vreselijk

...op Blindfolded en Honest Town na...

Na het horen van deze sampler, was ik eerlijk gezegd ook niet zo enthousiast.
"Wat is dit??" dacht ik.
Moest eerst behoorlijk wennen aan dit album, maar vind het inmiddels een erg fijne plaat.

Inderdaad dat monotone gedreun gaat best snel vervelen / irriteren.

Heb inmiddels de deluxe edition binnen. Liaison had gewoon op het album moeten staan, wat mij betreft in plaats van Big Music of Imagination. Vandaag ook maar meteen een kaartje gekocht voor het concert van volgend jaar.

Gelukkig zijn er meer mensen het met me eens dat 'Liaison' op het reguliere album had moeten staan, schande dat het niet zo is.
Maar gelukkig hebben ze ook goede beslissingen genomen van nummers die volgens mij absoluut niet mogen ontbreken, eentje ervan is 'Midnight Walking'.
Het intro van 'Midnight Walking', o' zo heerlijk, begint met mooie synthesizer partijen, en dan die explosie van drums en bas, bijna verslavend.
Net zo'n mooi intro als 'Waterfront'. 'Midnight Walking' word voor mij steeds meer 1 van mijn favorieten.
'Midnight Walking' vind ik een echte killer.
Moet live volgens mij genadeloos goed zijn.

Midnight Walking is top idd! Dat sidechain effect in het refrein is ook zo lekker.....

Ze hebben zo'n goede drummer, maar hij krijgt/neemt niet de ruimte om inventief te drummen. (Denk aan Colours Fly and Catherine Wheels of sowieso het drumgeluid van New Gold Dream). De songs zijn overigens best aardig.

Na de eerste 2 nummers steeds redelijk afgeleid beluister, komt bij Honest Town de aandacht voor het album. Honest town als opener had het album naar grotere hoogten gebracht.
Gevolgd door titelsong Big Music, wat een chaotisch druk nummer. De producer en de heren van Simple Minds slaan met de eindmix de plank finaal mis, had de synths minder prominent en meer gitaar het laten doen..
Human, gaat al weer beter, meer Happy de Peppy.
Blood Diamonds had met de schreeuwerige Synth stuk lekkerder geklonken.
Let the day begin... Let the song begin, start lekker en ondanks de beat echt Simple Minds sfeer...
Concrete and Cherry Blossom, leuk tussendoortje,maar kan mij niet echt vasthouden.
Imagination heeft veel potentie, maar weer die schreeuwende synth in de refreinen, jammer, want het wil wel tegen het eind gaan pakken.
Kill or Cure, wat een drama hebben ze van dit nummer gemaakt, het had best lekker nummer kunnen zijn, te veel studio fratsen en remix potentie trucjes.
Gek genoeg pakt het OMD-achtige Broken Glass Park mij wel, even een verademing.
Zo ook spirited Away, mooie afsluiter van het reguliere album

Zoals het is geweest vóór Sparkle In The Rain zal het nooit meer worden maar dit is, net als de nieuwe U2, een prettige verrassing. Ik vond het vorige album ook redelijk maar deze scoort hoger. Het openingsnummer knalt meteen uit je speakers waarbij vooral het gitaarwerk mooi naar voren komt. Dit geldt overigens voor de hele plaat, Charlie Burchill heeft weer dezelfde gelaagdheid als op de oude albums. Rythmisch klinkt het ook ouderwets ook al is dit meer mechanisch. Ik blijf erbij dat de oude ritme sectie (McGee/Forbes) de beste is die ze ooit hebben gehad. Maar als je deze plaat live hoort ga je denk ik wel helemaal uit je koekie. Prima zet van de Simple Minds, op de bonus (cover) tracks na, die zijn echt vreselijk imho!

Ik draai het album nu en de eerste twee nummers zijn - m.i. - overgeproduceerd en is de stem van Kerr vrij vlak. Het 3e nummer is beter, maar ik word er nog niet wild van.
New Gold Dream blijft voor mij HET Simple Minds album.
Maar goed ik laat mij nog verraassen ( of niet) door de overige nummers. Vooralsnog had ik er meer van verwacht....

Alt-J bijvoorbeeld?

Ja de bus stopt vast wel bij HAlte-J - maar ook FKA Twigs is een mooi station

Ik ben alweer wat luisterbeurten verder en heb ook nog maar eens B&W 050505 en Grafiti Soul gedraaid. Het is zonder meer een knappe plaat die de steigende lijn voortzet. Live moet dit helemaal een feest gaan worden, het is de heren toevertrouwd.

Verrast ben ik niet maar teleurgesteld ook niet. Gewoon een goede LP van de heren van Simple Minds die wat hoogtepunten kent. Honest Town en de openingstrack Blindfolded. Voor de rest hobbelt de plaat een beetje door, vooral door de dromerige meeslepende beat in combinatie met synthpop geluiden op de achtergrond. Hoop dat het live wat opzwepender is dan op plaat, of misschien heb ik nog een luisterbeurt nodig of 2

Zelden hebben en een albumhoes en albumtitel zo goed de lading weten te dekken. Het album staat inderdaad vol met 'big music', volle bombastische maar vooral overduidelijke Simple Minds tracks.
Het hele euvre wordt gepropt in 12 geweldige tracks, waarvan de eerste 9 nummers echt je speakers uit knallen. Veel synths en moderne klanken, maar ook zeker vaak terug naar het geluid van de jaren 80. En Charlie mag gelukkig ook vaak knallen op zijn gitaar. De stijgende lijn van de vorige twee albums wordt absoluut doorgetrokken. Heerlijke plaat! In februari ga ik de mannen weer eens live zien spelen, van mij mogen ze dit album integraal spelen.

Uiteindelijk blijkt dit een overbodig zwak album van de heren. Had hier zoveel meer van verwacht.
Nee New Gold Dream staat nog steeds boven de rest en zal niet (meer) overtroffen worden

De opmerking betreffende Simple Minds ben ik het helemaal mee eens. Burchill is gewoon een erg goede gitarist vind ik, mooi dat hij weer een grote invloed heeft op de songs van dit album. Dat is wel eens anders geweest en het heeft een positief effect vind ik.

Wat U2 betreft daarover verschil ik dan met je van mening. U2 blijft nog steeds bij mijn favoriete bands horen, ik zag ze echter bij Jools en ik moet zeggen het viel mij echt vies tegen. Ik was op voorhand zeer benieuwd maar ik was behoorlijk teleurgesteld. Simple Minds laten wat mij betreft juist weer eens horen waarom ik altijd graag naar hun muziek mag luisteren.

Net een keer beluisterd en dat viel niet mee. Hoe langer de plaat duurt hoe meer hij wegzakt. Tot je tot overmaat van ramp die twee verschrikkelijke covers voorbij hoort komen.
Jim Kerr is natuurlijk nooit een echte zanger geweest, meer een jodelaar. Vroeger zetten ze er een dot galm op om het gebrek aan talent te verbergen. Nu doet hij die moeite niet eens meer. Wat een slap en vlak geneuzel. De muziek met zijn dwingende discoritmiek en de soms aardige toetsen- en gitaarpartijen doen aan vroeger denken. Toen SM nog voor majestueus stond. Toch redden ze het niet met alleen die herinneringen. De veelheid aan nummers verbaast me, vooral omdat ze allemaal zo op elkaar lijken.
Ik zal binnenkort een poging doen om er nog eens naar te luisteren, maar evengoed verdwijnt hij in de prullenbak. Een score lijkt me dan ook niet gepast.

Gisteravond op de Belgische Tv, een interview met Charlie Burchill en Jim Kerr over Big Music

Dat interview ook gezien op tv. Opvallend blijft de eenvoud van beide mannen. Sterallures hebben ze totaal niet. Toen ze deelnamen aan The Night Of The Proms (hun absolute dieptepunt) noemde Carl Huybrechts hen de sympathiekste artiesten die er ooit optraden. Ze aten gewoon bij de podiumbouwers of de mensen van de catering.

Geïnterviewd door een kip....

Het absolute dieptepunt live is voor mij ook zeker Night of the Proms, een totaal op automatische piloot spelende band, met hun 3 grootste hits, het leek wel of ze in de uitverkoop waren en op het eind van hun carierre, en voor het grote publiek nog een keer hun naam bevestigd wou zien, erg goedkoop. 2e slechtste concert was bij de bevrijding van Nelson Mandela waar Jim Kerr nauwelijks te horen was en totaal de passie niet vertoonde wat hij wel deed bij het 1e Nelson Mandela concert eind jaren '80. Het laatste Nelson Mandela concert in London dus, was een aanfluiting, en een band die er eigenlijk niet echt toe deed. Even om user goldendream nog even aan te vullen. Gelukkig zijn ze van hun dieptepunt hersteld, en mede door, en het mag best nog een keer vermeld worden door meestergitarist Charlie Burchill.

Lekker album wat de oude gloriedagen van The Simple Minds een beetje doet herleven.