David Bowie - ★ (2016)

Ik had nog niet gestemd, dat trek ik nu recht.
Naast tekstuele referenties nu ook mijn korte mening over de nummers.

Blackstar
Wat een pareltje. Wordt nog steeds elke luisterbeurt beter. Het middenstuk is echt fantastisch en het nummer blijft ontzettend hangen.
'Tis a Pity She Was a Whore
Ligt heel fijn in het gehoor. De sax geeft een ontzettend fijn jazzy smaakje.
Lazarus
De dood van Bowie en de clip geven het nummer een heel beklemmend extra laagje. Met iets meer afstand vind ik het nog steeds een ontzettend goed nummer, maar dat magische glijdt er langzaam af.
Sue (Or in a Season of Crime)
Ik ben niet de enige die dit nummer niet helemaal kan plaatsen, maar dit nummer had van mij door iets anders vervangen mogen worden.
Girl Loves Me
Heerlijk nummer. Prettig sfeertje
Dollar Days
Het verborgen briljantje van het album. Dit groeit bij mij per luisterbeurt en vind ik na Blackstar het beste nummer van het album.
I Can't Give Everything Away
Als afsluiter eigenlijk een beetje jammer. De gitaar redt het nummer.

Bowie is op dit album verrassend goed bij stem en de nummers klinken heel vertrouwd. De jazzy sax versiert de nummers op een prettige manier.
Is dit het beste van Bowie? Niet voor mij.
Word ik weer verrast door Bowie 's veelzijdigheid? Absoluut! Toch weer een andere kant van Bowie.
Al met al gewoon een heel fijn album.

vijf sterren waard . voor de man die altijd alle touwtjes in handen heeft en zegt hoe de andere moeten spelen in hun eigen stijl

Ik heb hem nu een aantal keer grondig beluisterd en damn dit is een echte Bowie!! Prachtige plaat zonder mindere nummers, eigenlijk zoals in zijn beste dagen. Het mooie is dat je er meteen al inzit vanaf de eerste paar keer en er geen moeilijke noot in voorkomt, maar dat je ondanks enkele rockclichées die wijlen heer Bowie hier door elkaar strooit je dit wél serieus neemt in tegenstelling tot bandjes die de kunst kennelijk niet beheersen. Hij mixt weer stevig met bestaande akkoorden en melodieën, maar in zijn volgorde maakt het weer frisse en unieke nummers. Het mooie is ook dat hij opbouwt met enkele vrij intense nummers en je het drama voorspiegelt van zijn aankomende dood (t/m Lazarus) en vervolgens ook weer overschakelt op enkele klassieke Bowie rockers en afsluit met ultieme contemplatie en rust, met name Dollar Days, wat een heerlijke comedown is en een beschouwing van zijn meer dan rijke leven. Het gevoel is complete catharsis. Ook het eindnummer sluit daar naadloos bij aan, alhoewel ik dat nog de matigste track vind. Hoogvliegers zijn natuurlijk het titelnummer en Lazarus (wat begint met een Joy Division loopje en eindigt met een Cure loopje, wat wil je nog meer?), maar Girl Loves Me is misschien nog wel mijn favoriet! "Where the fuck did Monday go?" Profetisch inmiddels. Ik hou van de plaat, maar tegelijkertijd doet het me ook ergens pijn dit te luisteren om begrijpelijke redenen. Zeker omdat de man kennelijk nog zoveel in zijn mars had (snapt u de verwijzing?). Artiest die heilig verklaart dient te worden, persoonlijk door het Vaticaan en andere zelfverklaarde instituties! Fenomenaal.

Deze laatste Bowie heeft wel aardig wat draaibeurten nodig gehad, voordat ik er pas vat op kreeg. Uiteindelijk heb ik er gemengde gevoelens over. Om met het grootste euvel te beginnen: ik kan het titelnummer, waar de plaat mee start, maar moeilijk verdragen. Ik denk dat het vooral ligt aan de drum 'n bass-achtige begeleiding van dit nummer. Want hoewel ik op zijn tijd erg ben te porren voor goede drum 'n bass, vind ik de flirts van Bowie met drum 'n bass over het algemeen weinig geslaagd (zowel nu als in de jaren '90). Bovendien gaat in het tweede deel van het nummer het stemmetje ("I'm a blackstar") me op den duur storen. Met het tweede nummer ('Tis a Pity She Was a Whore) heb ik lang niet zoveel moeite als met Blackstar, maar het weet me ook niet erg te pakken.

Vanaf Lazarus begint echter de sterke fase van het album. Het heeft ongetwijfeld met zijn overlijden te maken, maar alleen al de openingsregel van dit nummer geeft me elke keer weer kippenvel ("Look up here, I’m in heaven"). Het is een vrij ingetogen liedje, waarbij Bowies stem zeer indringend is. Daarbij is de instrumentatie om je vingers bij af te likken, zeker als de saxofoon de ruimte krijgt! Sue (Or in a Season of Crime) en Girl Loves Me zijn vervolgens twee aardige liedjes met een sterke groove. Sue heeft een zeer dwingend ritme, terwijl Girl Loves Me me af en toe doet denken aan het nummer Soldier Of Love van Sade. Dollar Days is naast Lazarus wat mij betreft het prijsnummer op dit album, een prachtige melodie met een wederom indringende Bowie en fantastische muzikale begeleiding (die saxofoon!). Fraai meanderend aan de hand van eerst die wederom geweldige saxofoon en daarna de elektrische gitaar, sluit het nummer I Can't Give Everything Away het album ten slotte op een waardige manier af.

Al met al is het album Blackstar voor mij niet het meesterwerk dat velen erin zien, maar heeft het wel een aantal zeer sterke momenten. Die momenten worden gedragen door de prachtige instrumentatie, mooie melodieën en de indringende stem van Bowie.

Een mooie plaat en een waardige zwanezang. Twee fantastische nummers (uiteraard het titelnummer en het ontroerende Lazarus, hoewel me dat wel een beetje aan Slip away van Heathen doet denken) die helaas worden gevolgd door het vrij nietszeggende 'Tis a pity she was a whore respectievelijk de bass-&-drum van Sue waar je me geen plezier mee doet, maar gelukkig sluit de plaat in stijl af met drie "gewone" en gewoon-fraaie nummers. Uiteraard moeilijk (zo niet onmogelijk) om dit album los te zien van z'n context, maar wanneer te zijner tijd de re-evaluatie van dit album (en daarmee de bepaling van een iets definitievere plaats ervan binnen Bowie's oeuvre) zal plaatsvinden, betwijfel ik of de waardering ervan te lijden zal hebben gehad onder de grotere temporele en emotionele afstand, want ook los van de gitzwarte rand is dit een uitstekende plaat.

"Hij had beter gekund"

"Herevaluatie"

"Ongelofelijk dat hij dit nog kon" (alsof hij een Willem de Kooning met zwaar Alzheimer was).

Ik heb (bijna) een jaar gewacht met een oordeel. Het album dan weer intensief en dan weer spaarzaam geluisterd. Zelfs wel eens een station waar ik uit moest stappen gemist omdat de telefoon op shuffle play net een nummer van dit nummer had geselecteerd en het me overviel.

Ik kan het album niet anders waarderen dan een geniale zwanenzang. Teksten die druipen van de symboliek en vooruitwijzen tegen een retestrakke productie op wat klinkt als in een paar dagen bij elkaar geïmproviseerde muziek van erg goede studio muzikanten.

Het is alles waar Bowie voor stond: onderzoekend en zich onderdompelend in muziek van anderen, zijn eigen draai er aan gevend en achteraf met de producer het smeden tot een eigen geheel.

Hij heeft gewoon gedaan wat hij wilde, inclusief een spoof van Frank Sinatra's "something stupid as I love you" maken dat dan "I can't give everything away" noemen. Rare humor ? You bet. Maar het tekent het enigma Bowie, die helemaal geen enigma was, maar een nieuwsgierige muzikant en kunstenaar die vooral veel lol had in zijn werk en door anderen op een voetstuk geplaatst werd.

Hij was zich daar zeer van bewust, zoals de tekst van Lazarus laat horen. Zondermeer het meest indrukwekkende nummer van dit album. Niet alleen qua tekst maar ook qua muziek ontdaan van alle opsmuk.

Zijn beste werk ooit? Nee. Luister naar Ziggy Stardust en je hoort iets wat (nog steeds ) veel beter is. Een meesterlijk werk van een groot artiest? Absoluut. Blackstar steekt met kop en schouders boven het maaiveld uit.

Grappig ik heb David Bowie als artiest heel hoog zitten. Maar eigenlijk vind ik weinig van zijn muziek er goed (Björk is er ook zo één). En dan komt hij met deze plaat vlak voor zijn dood. Hoezo impact.

Een donker, jazzy aardig experimenteel album van een man in zijn laatste levensmomenten. Prachtig. Hoogte punt? De drum'n'bass break in Sue, geweldig. Het volume gaat dan altijd even omhoog.

Zelfs bij mijn oudste valt deze in de smaak. Dan wil hij graag de ster horen. Wow.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Ik hoorde, ondanks de vooruitgesnelde berichten toentertijd van dit album, dit album nu pas voor het eerst. Het album opent natuurlijk met de titeltrack en wauw wat komt dit meteen binnen zeg! Wat is dit jo?! Wat een sfeer, wat zit hier allemaal in zeg! Drijvende beat, even wennen aan stem en vooral het stemgebruik maar het past goed bij elkaar. Dit klinkt energiek, gedreven, wat duister en bovenal spreekt er een bepaalde urgentie uit. En dat is dan pas het begin van dit album. Een begin waar ik al danig door verrast was. De kwaliteit van deze opener is er niet met het tweede nummer, dat is meer een nummer met twee gezichten. De drums zijn weer gedreven en ook Bowie klinkt uiterst gedreven, maar aan de andere kant is het soms allemaal wat te-veel. Met het nummer Lazarus wordt er dan juist wel weer teruggegrepen naar de intensiteit van de opener. Muziek waar een enorme lading in zit. Muziek dat me gewoon raakt. Zoveel beleving in de stem en de muziek. Dit grijpt je als luisteraar wel vast zeg! Mooie jazzy muzikale benadering ook soms. En zo gaat het toch wel een beetje om en om, want song 4 is mij dan juist weer een geval van te-veel. Te-veel met Bowie als onbetwiste middelpunt. Dan nog maar 3 nummers te gaan met de mooie strijker op Girl Loves Me, het meer intieme Dollar Days en het opeens wat meer dansbare I Can’t Give Everything Away. Maar vooral dus de songs Black Star en Lazarus vind ik echt prachtig. Een ware ontdekking.

++ Blackstar
+ 'Tis a Pity She Was a Whore
++ Lazarus
+/- Sue (Or in a Season of Crime)
+ Girl Loves Me
+ Dollar Days
+ I Can't Give Everything Away

Terwikljl ik eigenlijk nooit zo fan van Bowie ben geweest vond ik Blackstar altijd een heel indrukwekkend nummer dus besloot ik het album eens helemaal te luisteren. Ik ben er momenteel helemaal weg wat me zeker zal aanzetten om Bowie echt een goede kans te geven. Lazarus is mijn favoriete track - de combinatie met zijn dood vlak na release van het album geeft de track (en de rest van het album) een extra lading en pakt me steeds weer. Ik ben alleen niet zo fan van Sue maar gelukkig eindigt het album nog met het sterke Dollar Days - I Can't Give Everything Away die thematisch eigenlijk onlosmakelijk zijn verbonden.

MEESTERLIJK