Queen - The Works (1984)

Toch vind ik het het enige echte zwakke punt op The Works. Zelfs Radio Ga Ga heeft wel wat. Ik heb ze slechter gehoord van Taylor (ik geloof dat Mercury overigens hier en daar wat geholpen heeft).

Na The Works heeft Queen nog zeker een paar goede stukken gemaakt, maar als geheel vind ik het een betere plaat dan alle die erna kwamen.

Dat hoor ik dus echt helemaal niet in dit album. The Miracle en Innuendo staan vol met sterke composities.

Op deze plaat staan goede en redelijke nummers, maar geen échte toppers. Radio GaGa en Hammer to Fall misschien uitgezonderd. En Is This the World We Created? springt er ook nog postief uit.

Op I Want to Break Free daarentegen verlaagt Queen zich zoals gezegd tot het niveau van de doorsnee bruiloftband (die basismelodie lijkt een standaard voorgeprogrammeerd melodietje uit een synthesizer). En de rest is ook niet bijster sterk te noemen.

I Want To Break Free heeft, naast bv. A Kind Of Magic, echt een zaaddodend Saai Radio-gehalte. Vrouwen van oudere leeftijd die daarop neuriënd met de afwas bezig zijn, dat hoort niet bij Queen.

Vreemd, aanvankelijk was ik teleurgesteld in I Want To Break Free maar na een tijd is dat nummer tot mijn favoriete Queen-nummers gaan horen vooral vanwege die intro en aparte gitaarsolo. Die clip en dat nummer vind ik tenslotte ook grappig.

Voor alle Break Free-haters: The Miracle en Innuendo worden in de regel ook niet volledig afgerekend op hun minste nummer. Queen zou later nog veel beroerder werk produceren dan Break Free.

It's A Hard Life, Keep Passing The Open Windows en Hammer To Fall brachten Queen weer helemaal terug op niveau, na de uitglijder van Hot Space.

Helaas wisten ze dat niveau niet vast te houden. De momenten dat ik echt kan genieten van Queen, en dus niet met kromme tenen cq. plaatsvervangende schaamte zit te luisteren, werden spaarzaam na The Works.

Bovendien, Brian May's sound en spel is na The Works nooit meer zo goed geweest. Ook Deacon zou nooit meer zo herkenbaar klinken als hier.

Ik heb 'm nog eens opgezet en jawel, ik geef er een halve ster bij. Daar gaat 'ie dan.

Aanvankelijk was ik wel in mijn nopjes met The Works . Vooral omdat de band zich enigzins revanceerde na het radicale Hot Space . Maar het album kenmerkt uiteindelijk een wat lauwe Queen die maar mondjesmaat echt spettert hier .
Produktioneel vind ik het ook niet super . De sound is wat iel en de drums klinken blikkerig en schel . Heel vreemd , want Queen was ooit zo revolutionair betreffende de produktie . De Drums klonken ooit vitaal en open , maar hier ........ nee , niet mijn ding .
En een aderlating is de weinig inspiratievolle Freddie . De zanger laat het in composorisch opzicht wat afweten hier . Dat kan wel eens gebeuren , maar hij valt nogal in de herhaling hier .
Ik complimenteer Taylor met Radio Ga Ga . Een ongewone Taylor song . Erg electronisch , maar een pak beter dan het meeste hier op The Works .

Alleen de laatste twee en Radio Gaga vind ik duidelijke uitschieters, ook al speelt de inderdaad beroerde productie parten. De andere nummers buiten de door mij genoemde dieptepunten om zijn door de bank genomen nogal middelmatig. Compositorisch okee, maar ook niet meer dan dat. Tear It Up is heavy, maar wordt omlaag getrokken door die drumcomputer-klappen waardoor het fragmentarisch en lomp overkomt. Machines is in wezen een goed nummer, maar door de productie-trucs gedateerd. It's A Hard Life is teveel volgens het boekje, al mag ik graag de clip zien. ITTWWC, tja... ik heb het niet zo op die stichtelijkheid, hoe waar het ook is. Ook flowt het album niet helemaal lekker. Vooral kant 1 is wat dat betreft slecht samengesteld. I Go Crazy had erg goed gewerkt als tweede nummer. Machines had die kant goed afgesloten met Tear It Up misschien als opener van kant 2. It's A Hard Life had goed voor Hammer To Fall gepast.

Ik ben ook wel een fan van dit album geloof ik. Het is niet te vergelijken met de oude Queen dus dat doe ik dan ook maar niet. Ja, de hits Radio ga-ga en I want to break free zijn ook bij mij doodgedraaid. Zijn het daarom slechte songs? Nee, dat vind ik niet. Live komen beide nummers sowieso veel beter uit de verf. Voor het overige vind ik Tear it up, Hammer to fall, Keep passing, Is this the world we created en It's a hard life zeer goed te pruimen. Laatstgenoemde vind ik trouwens wel erg op Queen oude stijl lijken.

It's A Hard Life is inderdaad in een wat traditionelere stijl geschreven . Misschien daarom barst het nummer van de cliche's .

Mercury valt wat opzichtig in de herhaling . 'ts mij net iets te veel Play The Game part II .
Het is geen slecht liedje , maar het verraad wel de periode waarin de zanger zich bevond . ( Fred was nogal op de partytour die periode) Vertaald : Hij had veel minder inspiratie dan normaal .

Met het verschil dat Play The Game lichtjaren beter is.

Volgens mij was It's A Hard Life een Deacon-nummer, maar ik kan het verkeerd hebben...

Nee , het is echt een Freddiesong . Althans , zijn naam staat eronder .

Hoewel ze in mijn oren een heel ander gevoel hebben, is het een typische Mercury-ballad, met inderdaad wat meer traditionele Queen-elementen.

Queen deed dat later nog een paar keer, van die bewuste stukjes die even terug lijken te grijpen op hun glorietijd. Misschien was het hier een reactie op de schok die Hot Space teweeg had gebracht bij de fans.

Ik heb er niet zo'n moeite mee, zeker wanneer de uitvoering zo goed is als hier. Cliché's of niet: het is vakwerk. In tegenstelling tot sommigen vind ik The Works ook nog eens erg goed klinken.

Het doet mij evenveel denken aan Play The Game dan aan We Are The Champions, Jealousy, Love Me Like There's No Tomorrow, How Can I Go On... Namelijk aan Freddie Mercury die achter zijn vleugel een prachtige, tikkeltje oppervlakkige, ballad componeert.

Dat zal best zo zijn als jij het zegt (je bent een behoorlijke Queen kenner in tegenstelling tot mij geloof ik ) maar zulke dingen maken mij nooit zoveel uit. En als je in zo'n periode dan met een prima nummer als It's a hard life op de proppen weet te komen dan hoor je mij niet klagen!
Ik bedoel; als ik een liedje mooi of goed vind dan maakt het mij niet zoveel uit of de artiest helemaal de weg kwijt was toen ie het schreef of niet. Veel artiesten blijken na verloop van tijd toch echt hun beste werk te hebben gemaakt in een tijd dat er behoorlijk gefeest en ingenomen werd. Al geven ze dat zelf nooit toe is me opgevallen

Ik vind eigenlijk dat drugsgebruik en aanverwanten nogal overgewaardeerd worden in verband met muziek. Aanvankelijk zal het bij een aantal artiesten best wel voor inspiratie gezorgd hebben (de rush, de ervaringen van het gebruik), maar het leidt altijd naar de welbekende afgrond. Bowie bracht een substantieel deel van z'n beste werk uit vóór z'n cocaïne-verslaving en tijdens z'n ontwenning. Syd Barrett werd uit Floyd gezet vanwege z'n uit de hand lopende LSD-verslaving. Bij Frank Zappa's band was drugs-gebruik ten strengste verboden. Ik heb System Of A Down op zien treden als een stel stonede apen zonder enig respect voor de fans en dat was bar-slecht. Ik denk dus dat gebruik van het een of ander nauwelijks iets te maken heeft met kwalitatief goede muziek en net zo vaak -misschien wel vaker- een negatievere invloed heeft. Ik denk dat het bij Queen zeker wel z'n effecten had en dat dit album daar onder lijdt, meer nog dan Hot Space dat tenminste een avontuurlijke inslag heeft.

Het hangt er ook helemaal van af . Sommige artiesten hebben hun beste werk gemaakt tijdens hardnekkige verslavingen . Maar Freddie Mercury heeft een periode gehad dat hij het ene kunststukje na het andere schreef zonder middelen . Juist in de ''snor'' periode (zo noem ik het maar ) scheen hij flink los te gaan in het uitgaancircuit , met name in nachtclubs in Munchen . Dat zal mij verder ook een worst wezen , maar het is wel typerend dat hij als songwriter mij wat minder boeit als op een plaat als deze en trouwens ook op The Game en Hot Space .
Man On The Prowl bijvoorbeeld , nu niet bepaald waar ik op zit te wachten als je Crazy Little Thing Called Love kent . Een erg opzichtig en flauw vervolg .
Keep Passing The Open Windows vind ik ook geen hoogvlieger . Een gemiddelde Mercurysong . Niet slecht , maar verre van memorabel .
Het kan natuurlijk ook een soort van writersblock geweest zijn . Het was in ieder geval wel zo dat Taylor en Deacon zich wat meer konden manifisteren als componisten .
En Taylor doet dat aardig goed hier met Radio Ga Ga en Machines (samen met May .)
Die laatste vind ik alleraardigst . Een spannend nummer , wel een liedje die erg in het tijdsbeeld van 1984 pastte , maar ik luister er nog graag naar .

Welnee, ik geloof er niks van. Hoe kun je aan The Works nou horen dat Freddie Mercury wat vaker een lijntje snoof of een paar borrels teveel dronk?

Al zou er bij The Works al sprake zijn van een writersblock, wat ik overigens niet geloof, dan zou dat volstrekt normaal zijn na meer dan 10 jaar componeren, opnemen en touren.

De leden van Queen waren ieder veel te intelligent, te zakelijk en te professioneel om iets banaals als druggebruik hun muziek negatief te laten beïnvloeden.

Brian May speelde in ieder geval stomdronken de gitaarpartij voor Hot Space's Put Out The Fire in.
Het is dus niet zo vanzelfsprekend dat ze daar voorzichtig mee waren.

Het werd moeilijker om de neuzen dezelfde kanten op te houden . Queen bracht in no-time albums uit en koppelde daar een grootscheepse tour aan vast .
Je kan dan niet verwachten dat alles even sterk is en dat de verhoudingen goed blijven in een band .
Mercury en May hadden het zo rond begin jaren 80 wel gehad met elkaar . May nam zelfs zijn gitaarpartijen in een andere ruimte op om Freddie te ontlopen .
Het mag dan ook een raadsel zijn dat er evengoed frequent albums verschenen , maar je hoort wel degelijk dat het op een bepaald moment wel minder wordt .
Mercury begon zich te interesseren voor meer electronische dance muziek . Deacon had altijd wel iets met soul . Taylor en May bleven vooral het rockelement trouw . Het kan niet anders dat er behoorlijke meningsverschillen moeten zijn geweest wat de plaat zou halen en niet .

Maar er was wel sprake van drugs in de band . Tayor en Mercury waren aardig into cocaine , terwijl May meer van de alcohol was . Maar ze wisten het in de hand te houden en dat is een groot verschil .

Uit het feit dat Brian May er ergens melding van maakt blijkt m.i. juist dat het niet tot de gewoontes behoorde. Bovendien, hij heeft in zijn dronken toestand toch nog het ON knopje op de bandrecorder weten te vinden. Kan erger.

Overigens wil ik niet beweren dat er bij Queen niet het nodige gedronken en gesnoven werd. Het heeft ze echter nooit in de weg gestaan volgens mij.

Nee , zo kwamen ze ook nooit in het nieuws . Deze groep mensen waren intligent genoeg om dat soort praktijken achter gesloten deuren te houden . Heel professioneel .

Hmmm... klopt ook eigenlijk wel.

De hardcore Queen-brigade wil de geschiedenis van de band nog wel eens 'romantiseren' (zie de aanvaringen tussen MuMe-ers bij zowat elk Queen-album), dus excuseer mijn cynisme.

Ikzelf behoor trouwens ook wel bij de brigade.
Ben al om sinds mijn tiende. M'n oudste broer had Sheer Heart Attack en A Night At The Opera + de singles van dit album deden toen hun ronde. Dit album kreeg ik toen ik pas 11 was als eerste Queen-album. Greatest Hits 1 was m'n tweede, weet ik nog (genaamd Grootste Hits).

Ha! Mijn verhaal is vrijwel identiek (muziek zwelt aan): ik kreeg The Works toen ik 11 werd. Was reeds bezeten van Queen, door platen van mijn broer.

Wil ik er ook nog aan toevoegen dat m'n broer de singles van Somebody To Love, We Are The Champions, Don't Stop Me Now, Crazy Little Thing en Under Pressure had. Die moesten er natuurlijk ook aan geloven.

Eén vraag: zou dit album (wat mij betreft echt heel matig, en ik ben best fan van Queen) ook zo veel punten scoren als er niet Queen op had gestaan?

Dat is de hamvraag. Het is weer ietsje meer de 'oude stijl' dan de stijl op de voorganger, maar daarentegen is het een erg anonieme plaat voor Queen's doen. Het klinkt meer als een band die Queen imiteert (uitgaande van het album The Game) dan als Queen zelf.
Een 1 vind ik echter ook weer erg laag.

Het kan natuurlijk twee kanten opwerken: had jij dit album ook een 1 gegeven als er geen Queen op had gestaan? Zó slecht lijkt het me namelijk ook weer niet...

@Brunniepoo: je hebt wel zeker een punt. Wellicht hadden het dan twee punten geweest, omdat er wel aardige momenten op staan (Is this the world....). Echter, een gevoel van teleurstelling overheerst bij dit album. Is dit werkelijk dezelfde band die absolute meesterwerken als Day at the Races, Night at the opera en Queen II maakte?

Jazeker. En het was natuurlijk volstrekt belachelijk geweest als ze weer met een dergelijke plaat waren aangekomen. Ze wilden graag nog wat plaatjes blijven verkopen en dan moest je in 1984 niet meer aankomen met "The March Of The Black Queen".

Amen

En ze zijn er nog in geslaagd ook, aangezien dit toch een groot commercieel succes is gebleken

Geen enkele grote seventies band slaagde er in de eighties in zich zo goed heruit te vinden als Queen. Hot Space was een mislukt experiment (hoewel lang niet zo slecht als het stemgemiddelde op deze site doet geloven) maar met The Works revancheerde de band zich naar behoren.

Afgezien van Man on the Prowl zijn alle songs op het album goed tot zeer goed. Mede omdat de meeste van deze songs live geweldig uit de verf kwamen. Iets dat users die sceptisch staan tegenover de kwaliteit van The Works best eens mee zouden mogen nemen in hun beoordeling.