Queen - The Works (1984)

Dit wilde ik jullie niet onthouden
Een geweldige uitvoering van 'It's a Hard Life' door (o.a.) Roger, Brian en Tom Chaplin van Keane:
KEANE | Official site | News, Blogs, Videos, New Music, Merchandise and Tickets - keanemusic.com

Zo, ik heb die Chaplin wel eens beroerder horen zingen!!

Te gek, ik had dit al in crap kwaliteit gezien (mobieltje) en toen klonk het nergens naar. Deze versie geeft even een heel andere indruk. Knap gedaan!

Tom Chaplin is hoe dan ook een van de beste zangers binnen de hedendaagse muziekscene en hij bewijst dat hij live ook prima overeind blijft.

Tja, ik beleef die revanche toch eerder bij kant 2 van A Kind Of Magic.
Hier lijken 2 nogal uiteenlopende kampen met de handen in het haar te zitten en wordt er dogmatisch gepoogd terrein terug te winnen.

Queen heeft op elke plaat wel een paar goede nummers , dat maakt dat albums als The Works en A Kind Of Magic net een voldoende scoren . Neemt niet weg dat de groep behoorlijk zweeft in deze periode . Enerzijds de rock laat spreken , anderzijds zich richt op commercieele popdeuntjes .
Het zijn voor mij platen die een minder interessante groep laten horen . Op The Miracle revancheert de groep zich enigzins . Daar is het geheel net even stabieler .

Dat je dat met droge ogen kunt zeggen.
Het geeft maar weer aan dat Queen op vele manieren wordt beluisterd. De groep boort hier ongetwijfeld een geheel nieuw koperspubliek aan, de liefhebbers van I want to break free. Hun vorige fans, die van de jaren '70, in vertwijfeling achterlatend, nog herstellende van de littekens van de vorige twee albums van Queen (drie eigenlijk, met Flash Gordon er bij).

En de patiënt is aan de betere hand, gezien tracks als Keep passing the open windows en Is this the world we created? Maar ver weg nog van het oude niveau.


Is dit nu een oproep een studio album beter te moeten vinden dan wat je eigenlijk hoort omdat het live zo geweldig klinkt? Ik begrijp dat alles uit de kast wordt getrokken om recht te praten wat toch behoorlijk krom is maar dat gaat toch wel erg ver.

Hier wordt m.i. de waarheid meer benaderd:


Zeker ook eens wat betreft de opmerking inzake A kind of Magic.

en:


Klopt m.i. eveneens als een bus en Bikkel geeft ook goed aan waar de schoen precies wrikt. Commerciële popdeuntjes ontsieren het unieke geluid van Queen.
De band heeft nagelaten verder te evolueren in dat waar ze goed in waren en zijn overgestapt naar een andere sound. Het kostte geruime tijd om het juiste pad weer terug te vinden maar uiteindelijk is dat wel gelukt, voor een groot deel al met A kind of magic, later met The Miracle en Innuendo was natuurlijk weer geweldig.

Klopt! Er woedde begin jaren tachtig een richtingenstrijd binnen de band over de te volgen muzikale koers. May en Taylor verkozen een herdefiniëring van hun jaren zeventig rockgeluid, terwijl Mercury en Deacon opteerden voor experimenten met lichtvoetige(re) vormen van popmuziek.

Met het mislukte experiment Hot Space in hun achterhoofd poogde Queen met The Works inderdaad terrein terug te winnen. Over hoe dit diende te geschieden liepen de emoties hoog op. Zo onstonden er hooglopende conflicten over welke nummers er op deze plaat moesten komen. Om de lieve vrede nog enigszins te bewaren werd ten langen leste besloten dat er van Mercury en May elk drie songs, en van Taylor en Deacon elk twee songs, het album zouden halen. Zodoende doet The Works weliswaar wat incoherent aan, maar biedt het tegelijk een fascinerende inkijk in de (muzikale) belevingswereld van de bandleden daar nergens in de geschiedenis van de band de leden minder bemoeienis met en invloed op elkaars composities hadden.

In retrospectief vind ik dat er inzake The Works sprake is van een geslaagd herstel. Anno 1984 waren de muzikale conventies t.o.v. de jaren zeventig danig gewijzigd. Als ik deze plaat vergelijk met wat vergelijkbare artiesten als Bowie en Genesis in deze tijd uitbrachten, is het zonder meer legitiem om aan dit album een ruime voldoende toe te kennen.

Maak van die drie dus op zijn minst maar een drieënhalf!

Ik heb The Works verschillende malen in bezit en kan stellen dat het een wereld van verschil is of je naar bijv. een analoge original sound cd uit de jaren tachtig of een door (Toshiba in Japan uitgebrachte) digitaal geremasterde cd uit de jaren negentig luistert. Daar waar de geluidskwaliteit van de eerste matig is, is die van de laatsten respectievelijk goed en uitstekend. Alleen geluidskwalilteit zorgt al voor een enorm verschil in beleving van een plaat. Om over de apparatuur waarmee een album afgespeeld wordt maar te zwijgen. Als fervent liefhebber van de liveband Queen betrek ik de mate waarin de nummers op hun studio-albums live uit de verf komen in mijn beoordelingen hiervan. Zo komt elke user op basis van een verschillend referentiekader tot een beoordeling van een album.

De naam van dit album is afgeleid van het Britse gezegde 'Give them the works' ('Geef ze de volle laag'). Iets dat bij uitstek live tot uiting komt. Een ieder die bekend is met Queen on stage zal dit beamen.

Maar hier doe je het alweer! Dus omdat David Bowie en Genesis zogezegd slechte platen maakten rond 1984 (dat zullen dan Let's dance, misschien Tonight, en Genesis zijn geweest) mag The Works wel een ruime voldoende worden gegeven?

Leuk bedacht, ook hier werkt het niet. The Works krijgt van mij z'n eigen onafhankelijke beoordeling, alleen wat er op de plaat staat telt, daar verandert zelfs het permanentje van John Deacon niets aan.

Vreemde haat-liefde relatie heb ik toch met dit album. Het is een van de eerste albums die ik hoorde van Queen en was er destijds als klein jochie erg content mee. Toen ik het album een jaar of vijf geleden als een van de laatste Queen albums daadwerkelijk op cd aanschafte viel hij me opeens tegen. Mijn eerdere posten bij die album terug lezende was die mening de laatste jaren ook niet echt veranderd.

Toen ik echter vorige week voor een vriend nummers ging uitzoeken die hij met z'n band kon spelen kwam ik opeens uit bij 'Tear It Up' en 'Hammer To Fall'. En nadat ik deze week de geweldige live versie van 'It's A Hard Life' met Tom Chaplin hoorde werd de interesse voor dit album toch weer opnieuw gewekt.

Ben 'm op dit moment weer (hard) aan het draaien en moet zeggen dat 'ie me niet tegenvalt. Wat me opvalt is dat enkele composities van Mercury deze keer tot de mindere nummers behoren. Met 'Man On The Prowl' kan ik helemaal niks. Dit Shakin' Stevens nummer had op het solo-album van Freddie moeten komen, maar niet op een Queen plaat. Ook 'Keep Passing the Open Windows' is een niemendalletje. Zijn overige 2 composities vind ik dan weer wel sterk, met als uitschieter het geweldige 'Is This the World We Created?'.

May daarentegen is wel op dreef op dit album, de 4 nummers waar (mede) zijn naam onder staan behoren voor mij tot de toppers van het album. zoals gezegd ken ik dit album al zo'n beetje m'n hele 'bewuste' leven en het nummer 'Machines' heb ik altijd erg tof gevonden.
Ik vind het overigens erg jammer dat May's 'I Go Crazy' het album niet heeft gehaald.

Ook Taylor is op dreef deze keer, en over Deacon's bijdrage heb ik al genoeg geschreven .

Toch een halve * erbij dus !

Het zijn inderdaad May en Taylor die hier het best voor de dag komen, niet alleen wat haardracht betreft.
Deacon's It's A Hard Life is degelijk, maar weinig opzienbarend en Mercury verrast wat mij betreft alleen met Keep Passing The Open Window.

Typisch fenomeen, dat Queenfan-zijn.
De een verafgoodt elke vorm van DNA dat de band (en met name Freddie) achterliet en de ander vervloekt hun post-70's materiaal in 300 verschillende talen.
Ik voel me redelijk alleen in mijn opinie over de band.

Dit nummer komt van de hand van Mercury. Deacon schreef op dit album alleen I Want To Break Free.

Hoe luidt die opinie ook alweer ... ?

Jij bent twintig jaar en een dag ouder dan ik en hebt de release van The Works bewust meegemaakt. Waarschijnlijk keek je destijds reikhalzend uit naar deze plaat en stelde hij je teleur. Een gevoel dat je zo te lezen altijd is bijgebleven en tot uitdrukking komt in je stem op dit album.

Ik leerde Queen als achtjarige kennen op de dag na het overlijden van Freddie en heb afgezien van. Made in Heaven naar geen enkel studio-album van Queen met Freddie uit kunnen kijken. Dat verklaart denk ik voor een groot deel het verschil in onze beleving van The Works.

Oh, dat wist ik niet. Ik vond het altijd overduidelijk zo'n Freddie-nummer, maar dat heeft misschien meer met de clip te maken dan met het liedje zelf, die ik niet bijster goed vind.



Zie, je moet het al vragen!

Ik ben die zeldzame Queenfan (die ene, ja) die zowel het vroege als het latere werk waardeert en daarbij kritisch blijf.

Niet zeldzaam hoor, ik kan me bij je aansluiten. Heb wel een voorkeur voor de albums in de jaren '70 en vanaf '89 maar kan alles daartussen ook waarderen.

Dan kunnen wij als een team regelmatig toekijken als de twee kampen elkaar in de haren vliegen (en dat gebeurt nogal eens).

Het anderhalve nummer van Taylor (Radio Ga Ga en Machines) heeft niets met zijn jaren 70 werk te maken. Mercury's werk vind ik prima hier, maar experimenteel is het juist niet.



Ja, daarom staat er één nummer van Deacon op, en anderhalve van Taylor. Al sinds News Of The World kregen Deacon en Taylor twee nummers, op The Works wijken ze er juist van af.



Mercury heeft Taylor behoorlijk geholpen met Radio Ga Ga. Verder is het de eerste plaat in tien jaar waarop er songwriters-credits naar meerdere leden gaan. Tot dan toe gold dat volgens mij alleen voor Stone Cold Crazy van Sheer Heart Attack (1974).

Het grootste bezwaar aan The Works vind ik de korte speelduur. Amper negen nummertjes. Had nog wel een mooie ballad van May op gekund.

Dit speelt absoluut mee in de beoordeling en beleving van een album!

Nee, ik was helemaal niet teleurgesteld in The Works.

Dat is niet omdat ik het constant oneens met je zou willen wezen. Terecht merk je op dat ik inderdaad de release zeer bewust hebt meegemaakt maar ik wás uiteindelijk natuurlijk opgelucht omdat The Works (na Flash en vooral Hot space) op dat moment een hele verbetering was.

Ik geef dat ook aan door enkele nummers met name te noemen. Maar ik heb als Queen-fan juist prima jaren meegemaakt, vanaf de nog wiebelige wederopstanding met The Works, vervolgens A kind of magic, een nog weer veel sterker album. The Miracle was zelfs in z'n totaliteit nog beter en de climax eindigt dan vervolgens met een grandioze finale, het album Innuendo.
Je hóórt in die jaren de band ook weer groeien, ze krijgen steeds meer zelfvertrouwen, de songwriting, uitvoering en productie, het wordt steeds beter.

Ik heb vanavond The Game (het album vóór Flash) nog weer eens gedraaid en het aantal nummers dat daarop als aardig mag worden bestempeld is misschien nog drie. De band klinkt volledig uitgeblust, om wat voor redenen dan ook. Oninteressante tracks. Ik heb in 1979/1980 echt mijn best gedaan om het goed te vinden, kocht ook alle singles bijvoorbeeld nog, maar de beleving als met A night at the opera (of eerder) was ver te zoeken.

Dus mijn eigen conclusie is, na al die jaren van aanschaf en beleving van dichtbij, dat Queen begon met 5 ijzersterke albums (t/m A day at the races) daarna wordt het een tijdje per album minder, tot en met Hot space en daarna, dus vanaf The Works, komt er weer een (sterke) klim naar boven. Maar ja, dat kon ook haast niet anders.

Toch heb ik mij in de "mindere jaren" als Queen fan overigens prima vermaakt; Sheer heart attack was het eerste album dat ik van ze kocht en Queen I en Queen II heb ik pas aangeschaft ná News of the world. En als je Queen II bijvoorbeeld tegelijkertijd koopt met Jazz toen die uitkwam, dan begrijp je dat dat als een behoorlijk kwalitatief verschil wordt ervaren, uiteraard ten voordele van Queen II.

Maar dat neemt niet weg, dat ieder z'n eigen beleving heeft met z'n eigen albums op de tijdstippen dat hij/zij het album heeft gekocht. Dat is natuurlijk ook heel legitiem. Dat zijn ook veelal de ervaringen die je hier deelt.

Het leuke was dat elk Queenalbum die toendertijd uitkwam grijs werd gedraaid door mij .
Die relativering kwam pas veel later . Maar ik merkte wel dat The Works mij een ander verhaal vertelde dan de meeste albums ervoor . Ik was enigzins opgelucht dat The Works weer wat vertrouwder klonk dan Hot Space , maar eerder dan normaal bij een Queenplaat verdween ie toch vrij snel in de kast .

Het is geen misser van jewelste en zelfs Hot Space wil ik die kwalificatie niet geven , maar het ontbreekt hier toch aan de juiste inspiratie . Ik beschouw dit echt als een mindere Queenperiode . Maar een nieuwe lichting Queenfans dienden zich aan en ik kan me dan ook wel weer voorstellen dat die mensen overdonderd werden , zoals ik en velen met mij dat zo'n 8 jaar eerder meemaakte .
Daarom is deze discussie ook zo moeilijk .

Queen heeft briljante muziek gemaakt maar ook veel bagger. Van die bagger is radio gaga een voorbeeld. .Dus deze cd sla ik verder dan maar over

Radio Ga Ga vind ik juist een sterk nummer . Het is Queen op zijn modernst , dus voor die tijd heel electronisch , maar het straalt wel het juiste gevoel uit . Een onvergetelijk refein .
Voor mij het hoogtepunt van The Works .

Ik vind het ook niet het slechtste nummer van het album.

Echt dramatisch vind het niveau van Tear it up, Hammer to fall, Man on the prowl en I want to break free (en dan weet ik niet of die clip in mijn onderbewustzijn nog een rol speelt).

Misschien zijn The Game, Hot Space en The Works nog tot één interessant album om te smeden? Nog nooit aan gedacht eigenlijk....

Lastige opgave denk ik . In produktie wijken ze behoorlijk van elkaar af . Kant 1 van Hot Space valt zonder meer af .
4 jaar was toen in muzikaal gezien best een hele poos . De technologie ging voorwaarts . The Game klonk heel basic in vergelijking met Hot Space . Maar typisch genoeg vind ik de opnamekwaliteit van Hot Space wel weer beter dan The Works . Net als op Jazz is er iets met die drumsound . Gortdroog en kil . Heel typisch .

De vijf aardigste nummers van The Works vul ik aan met Save me, Sail away sweet sister, Las palabras de Amor en Calling all girls.

Misschien een wat raar allegaartje, m.b.t. de productie heb je ook gelijk. De onderlinge geluidskwaliteit is, ondanks slechts vier jaar verschil in jaar van uitbrengen, groot.

Maar ik doe het er even mee.

Tear It Up vind ik juist een geweldige beuker. Oersimpel, maar zeer effectief. Hammer To Fall vind ik meer dan prima, echt een klassenummer zoals ze die later nog maar zelden zouden maken.

Man On The Prowl... ik zie niet in wat daar mis mee is. Eenvoudig liedje, zo lijkt het, maar toch weer geweldig uitgevoerd. Het heeft wel wat van Crazy Little Thing weg, maar wat geeft het? Voor twee of drie van dit soort nummers is best plaats in de Queen catalogus.

I Want To Break Free is tamelijk bedroevend, maar het kan nog veel erger. Die verkleedpartij in die clip helpt inderdaad niet erg mee... Maar goed, bands die zichzelf voortdurend te serieus nemen zijn nog veel vervelender.

Het clipje vond ik eigenlijk wel hilarisch . Ze pakken trouwens helemaal wel uit met clips op deze plaat . Het futuristische in Radio Ga Ga is nu misschien wat lachwekkend , maar het zit wel aardig inelkaar . En op It's A Hard Life wordt ook flink uitgepakt . Zal wel uit de koker van Mercury zijn gekomen .
Man On The Prowl is inderdaad een Crazy Little Thing Called Love part II . Tja , dat was een keer leuk , maar herhalingen passen niet zo goed bij Queen vind ik dan .
It's A Hard Life is ook old school Queen en doet mij weer erg denken aan Play The Game .
Het is niet dramatisch , maar nogmaals , weinig geinspireerd .
Radio Ga Ga , Machines , Hammer To Fall en Is This The World , maken het verschil .

Queen heeft nauwelijks bagger gemaakt en Radio Ga Ga verdient deze kwalificatie al helemaal niet. Bovendien is één 'baggernummer' geen valide reden om The Works in z'n geheel links te laten liggen. Sterker nog, als rockfan doe je jezelf hiermee tekort. Tear It Up, Machines en Hammer To Fall zijn beesten van rockers en verdienen het door elke rocker gehoord te worden. Ook door jou, Rockfan!

Tja, er zijn albums van Queen die onsterfelijk zijn maar er zijn toch legio Queen nummers die ik ook liever oversla. "Radio GaGa" mag ik graag horen, het album The Works (1984)" is zo'n Queen album dat mij gestolen kan worden.