Queen - The Works (1984)
mijn stem
478 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI
-
Radio Ga Ga (5:49)
-
Tear It Up (3:28)
-
It's a Hard Life (4:08)
-
Man on the Prowl (3:28)
-
Machines (Or Back to Humans) (5:10)
-
I Want to Break Free (3:20)
-
Keep Passing the Open Windows (5:21)
-
Hammer to Fall (4:28)
-
Is This the World We Created...? (2:13)
-
I Go Crazy * (3:43)
-
I Want to Break Free [Single Remix] * (4:19)
-
Hammer to Fall [Headbanger's Mix] * (5:20)
-
Is This the World We Created...? [Live in Rio] * (3:02)
-
It's a Hard Life [Live in Rio] * (4:28)
-
Thank God It's Christmas * (4:22)
-
Radio Ga Ga [Extended Version] * (6:52)
-
I Want to Break Free [Extended Mix] * (7:12)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur:
37:25
(1:16:43)
0
geplaatst: 29 oktober 2013, 01:48 uur
Zeker wel het bestaansrecht.
De experimenteerdrang van Hot Space werd ze op massale wijze niet in dank afgenomen, op dusdanige wijze dat ze het zich behoorlijk aantrokken en de relaties binnen de band op springen stonden.
Ze verloren er in ieder geval een groot deel van de Noord-Amerikaanse aanhang mee, en dan heb je het wel over een afzetmarkt.
Die sabbatical tussen Hot Space en The Works (1983) zit daar niet voor niets.
The Works lijkt me mede daarom vooral een plaat van compromissen.
De experimenteerdrang van Hot Space werd ze op massale wijze niet in dank afgenomen, op dusdanige wijze dat ze het zich behoorlijk aantrokken en de relaties binnen de band op springen stonden.
Ze verloren er in ieder geval een groot deel van de Noord-Amerikaanse aanhang mee, en dan heb je het wel over een afzetmarkt.
Die sabbatical tussen Hot Space en The Works (1983) zit daar niet voor niets.
The Works lijkt me mede daarom vooral een plaat van compromissen.
0
geplaatst: 29 oktober 2013, 10:22 uur
Ben ik het mee eens. The Works is daar in wat te doorzichtig. Toen ik 'm voor het eerst hoorde was ik er wel mee in mijn nopjes, maar op een bepaald moment kwamen de zwakke plekken pijnlijk boven drijven.
Aan de ene kant begrijp ik deze move ook wel. Hot Space was voor velen een te drastische koerswijziging en dat moet er toch iets gebeuren om de boel weer wat recht te trekken.
Queen ging nu echt voor de hits. Enerzijds begrijpelijk, om weer mee te kunnen, anderzijds jammerlijk dat ze niet hun eigen plan trokken. Voor het geld hoefden ze het niet meer te doen.
Maar Queen was nu eenmaal een band van het grote gebaar en het artistieke belang stond wat minder voorop vermoed ik.
Aan de ene kant begrijp ik deze move ook wel. Hot Space was voor velen een te drastische koerswijziging en dat moet er toch iets gebeuren om de boel weer wat recht te trekken.
Queen ging nu echt voor de hits. Enerzijds begrijpelijk, om weer mee te kunnen, anderzijds jammerlijk dat ze niet hun eigen plan trokken. Voor het geld hoefden ze het niet meer te doen.
Maar Queen was nu eenmaal een band van het grote gebaar en het artistieke belang stond wat minder voorop vermoed ik.
0
geplaatst: 29 oktober 2013, 12:34 uur
Ik ben het ermee eens dat Queen met The Works bewust weer meer in het Queen spoor terecht wilde komen, en tegelijkertijd hits wilde scoren bij een nieuw, jonger publiek. De videoclips van Radio Ga Ga en I Want To Break Free onderstrepen dat laatste, nummers als It's A Hard Life en Hammer To Fall het eerste.
Hot Space was absoluut een plaat waar Mercury, Deacon en producer Reinhold Mack zich helemaal in konden vinden, maar daardoor weinig verbinding heeft met de bijna breekt met de rock-roots van de band. Op The Works lijken ze hun missie en strategie opnieuw bepaald te hebben. Heel zakelijk.
Ik denk dat als de plaat geflopt was, Queen zichzelf had opgedoekt. De opmerking over bestaansrecht kan ik dus wel plaatsen.
Hot Space was absoluut een plaat waar Mercury, Deacon en producer Reinhold Mack zich helemaal in konden vinden, maar daardoor weinig verbinding heeft met de bijna breekt met de rock-roots van de band. Op The Works lijken ze hun missie en strategie opnieuw bepaald te hebben. Heel zakelijk.
Ik denk dat als de plaat geflopt was, Queen zichzelf had opgedoekt. De opmerking over bestaansrecht kan ik dus wel plaatsen.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 29 oktober 2013, 12:48 uur
Hoe zit het dan met de hit Under Pressure?
Is dat eigenlijk officieel wel een Hot Space-nummer?
Is dat eigenlijk officieel wel een Hot Space-nummer?
0
geplaatst: 29 oktober 2013, 13:56 uur
Jawel. Het kwam echter ruim een half jaar vóór Hot Space al uit op single.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 29 oktober 2013, 14:03 uur
Het valt zo uit de toon. Het zo'n lekker rocknummer. Je hebt trouwens gelijk. Want ik heb liveopnames van voor Hot Space waar Under Pressure op stond.
0
geplaatst: 29 oktober 2013, 15:35 uur
De buurman schreef:
Ik denk dat als de plaat geflopt was, Queen zichzelf had opgedoekt. De opmerking over bestaansrecht kan ik dus wel plaatsen.
Ik denk dat als de plaat geflopt was, Queen zichzelf had opgedoekt. De opmerking over bestaansrecht kan ik dus wel plaatsen.
ikke niet. Queen hun final nail in the coffen wat betreft de N. Amerikaanse markt kwam pas na Break Free. Vooral de clip deed daar blijkbaar vreemde dingen. Het is en blijft toch een beetje vreemd volk daar. Plus de snor zag het niet meer zitten om weer een vreselijk lange tour te ondernemen in N.Amerika. En dan ben je daar bijna altijd gezien. Dus ergens moet Queen ook wel gedacht hebben van tja dan maar niet.
Maar jullie zitten nu te doen alsof Queen er geen reet meer van kon. Omdat Hot Space een flop was. Dat gebeurd bij iedere band. Als je maar lang genoeg meeloopt.
0
geplaatst: 29 oktober 2013, 15:35 uur
Under Pressure is één van de laatste echte Queen classics. Queen nummers van dit niveau zijn in de jaren '80 en '90 nog maar op een hand te tellen.
0
geplaatst: 29 oktober 2013, 16:01 uur
Dus, gewoon opdoeken die handel? 
En helaas is dat nog altijd niet gebeurd!
En helaas is dat nog altijd niet gebeurd!
0
geplaatst: 29 oktober 2013, 19:51 uur
iggy schreef:
Maar jullie zitten nu te doen alsof Queen er geen reet meer van kon. Omdat Hot Space een flop was. Dat gebeurd bij iedere band. Als je maar lang genoeg meeloopt.
Maar jullie zitten nu te doen alsof Queen er geen reet meer van kon. Omdat Hot Space een flop was. Dat gebeurd bij iedere band. Als je maar lang genoeg meeloopt.
Das waar. Ik denk echter dat wanneer ze weer een plaat als Hot Space gemaakt hadden, of als The Works geflopt was, de band er zelf niet meer zo'n zin in gehad had.
0
geplaatst: 30 oktober 2013, 01:54 uur
Ozric Spacefolk schreef:
Hoe zit het dan met de hit Under Pressure?
Is dat eigenlijk officieel wel een Hot Space-nummer?
Hoe zit het dan met de hit Under Pressure?
Is dat eigenlijk officieel wel een Hot Space-nummer?
Ik vind van niet, net zo min dat ik Crazy Little Thing... en Save Me bij The Game vind horen.
Voor mij is het min of meer verbonden met het Greatest Hits-album, waar Under Pressure in veel landen (ook Nederland) erop stond.
Op Hot Space is het vooral mosterd na de maaltijd.
iggy schreef:
Maar jullie zitten nu te doen alsof Queen er geen reet meer van kon. Omdat Hot Space een flop was. Dat gebeurd bij iedere band. Als je maar lang genoeg meeloopt.
Maar jullie zitten nu te doen alsof Queen er geen reet meer van kon. Omdat Hot Space een flop was. Dat gebeurd bij iedere band. Als je maar lang genoeg meeloopt.
Ik niet, hoor.
Hot Space sla ik sowieso hoger aan dan The Works en ik vind het een van hun artistiek meest interessante platen.
Over de albums na The Works hoor je mij ook niet mopperen, al vind ik kant A van A Kind Of Magic wat zwak.
De buurman schreef:
Das waar. Ik denk echter dat wanneer ze weer een plaat als Hot Space gemaakt hadden, of als The Works geflopt was, de band er zelf niet meer zo'n zin in gehad had.
Das waar. Ik denk echter dat wanneer ze weer een plaat als Hot Space gemaakt hadden, of als The Works geflopt was, de band er zelf niet meer zo'n zin in gehad had.
Behalve John Deacon moesten ze er met de haren bijgesleept worden om dit album überhaupt al te kunnen maken.
0
geplaatst: 30 oktober 2013, 07:38 uur
Ja, de kritiek gaat je natuurlijk niet in de kouwe kleren zitten.
Queen had met The Game en Hot Space naar verhouding toch veel succes, omdat ze een nieuw, ander publiek aantrokken.
Ik had een vriend die definitief afhaakte bij The Game. Zijn drie jaar jongere zusje, die nooit wat van Queen moest hebben, haakte juist aan bij Crazy little thing called love en daarna Body language.
En dat is precies wat er gebeurde. Veel rockliefhebbers, die hielden van de oorspronkelijke muziek, hadden er geen zin meer in maar een nieuwe groep fans begon het opeens leuk te vinden. Ik bleef het dan nog allebei volgen en was later blij verrast met A kind of Magic, waar de zouteloze muziek van Hot Space weer helemaal was verdwenen.
Queen had met The Game en Hot Space naar verhouding toch veel succes, omdat ze een nieuw, ander publiek aantrokken.
Ik had een vriend die definitief afhaakte bij The Game. Zijn drie jaar jongere zusje, die nooit wat van Queen moest hebben, haakte juist aan bij Crazy little thing called love en daarna Body language.
En dat is precies wat er gebeurde. Veel rockliefhebbers, die hielden van de oorspronkelijke muziek, hadden er geen zin meer in maar een nieuwe groep fans begon het opeens leuk te vinden. Ik bleef het dan nog allebei volgen en was later blij verrast met A kind of Magic, waar de zouteloze muziek van Hot Space weer helemaal was verdwenen.
0
geplaatst: 30 oktober 2013, 14:49 uur
Klopt wel aardig wat je daar schrijft. Ik was namenlijk ook blij verrast met Magic. Terwijl de plaat hier op Music Meter niet bijster hoog scoort. Bijna precies even hoog als The Works.
Queen roept nu eenmaal verschillende reacties op door hun muzikale diversiteit.
En dat maakt het uiteindelijk ook weer leuk natuurlijk.
Queen roept nu eenmaal verschillende reacties op door hun muzikale diversiteit.
En dat maakt het uiteindelijk ook weer leuk natuurlijk.
0
geplaatst: 30 oktober 2013, 15:35 uur
Voor mij staat The Works wél op een hoog niveau. Gek is dat toch. 
Radio Ga Ga, I Want To Break Free, It's A Hard Life, Hammer To Fall en Machines (Back to Humans) horen bij het beste wat Queen in de jaren 80 produceerde. A Kind of Magic was duidelijk minder, terwijl The Miracle voor mij wat wisselvallig klinkt. Maar op The Works presenteerde Queen zich na het excentrieke Hot Space als een herboren band. Het was niet voor niets dat Queen vervolgens op Live Aid (1985) zo'n verpletterende indruk maakte.
Natuurlijk betekende dit album wederom een stijlbreuk, voor de zoveelste keer verlegde Queen zijn koers. The Works paste echter perfect bij de sfeer en de popmuziek van toen. In 1984 stond Queen op een hoogtepunt dat ze pas met Innuendo weer zouden benaderen. Het is maar een mening he?
Ik ben Queen-fan vanaf 1991 zo'n beetje, na het uitkomen van Innuendo en vlak vóór Freddie's dood.
Radio Ga Ga, I Want To Break Free, It's A Hard Life, Hammer To Fall en Machines (Back to Humans) horen bij het beste wat Queen in de jaren 80 produceerde. A Kind of Magic was duidelijk minder, terwijl The Miracle voor mij wat wisselvallig klinkt. Maar op The Works presenteerde Queen zich na het excentrieke Hot Space als een herboren band. Het was niet voor niets dat Queen vervolgens op Live Aid (1985) zo'n verpletterende indruk maakte.Natuurlijk betekende dit album wederom een stijlbreuk, voor de zoveelste keer verlegde Queen zijn koers. The Works paste echter perfect bij de sfeer en de popmuziek van toen. In 1984 stond Queen op een hoogtepunt dat ze pas met Innuendo weer zouden benaderen. Het is maar een mening he?
Ik ben Queen-fan vanaf 1991 zo'n beetje, na het uitkomen van Innuendo en vlak vóór Freddie's dood.
0
geplaatst: 30 oktober 2013, 15:43 uur
DargorDT schreef:
Voor mij staat The Works wél op een hoog niveau. Gek is dat toch. Radio Ga Ga, I Want To Break Free, It's A Hard Life, Hammer To Fall en Machines (Back to Humans) horen bij het beste wat Queen in de jaren 80 produceerde. A Kind of Magic was duidelijk minder, terwijl The Miracle voor mij wat wisselvallig klinkt. Maar op The Works presenteerde Queen zich na het excentrieke Hot Space als een herboren band. Het was niet voor niets dat Queen vervolgens op Live Aid (1985) zo'n verpletterende indruk maakte.
Natuurlijk betekende dit album wederom een stijlbreuk, voor de zoveelste keer verlegde Queen zijn koers. The Works paste echter perfect bij de sfeer en de popmuziek van toen. In 1984 stond Queen op een hoogtepunt dat ze pas met Innuendo weer zouden benaderen. Het is maar een mening he?
Ik ben Queen-fan vanaf 1991 zo'n beetje, na het uitkomen van Innuendo en vlak vóór Freddie's dood.
Voor mij staat The Works wél op een hoog niveau. Gek is dat toch.
Radio Ga Ga, I Want To Break Free, It's A Hard Life, Hammer To Fall en Machines (Back to Humans) horen bij het beste wat Queen in de jaren 80 produceerde. A Kind of Magic was duidelijk minder, terwijl The Miracle voor mij wat wisselvallig klinkt. Maar op The Works presenteerde Queen zich na het excentrieke Hot Space als een herboren band. Het was niet voor niets dat Queen vervolgens op Live Aid (1985) zo'n verpletterende indruk maakte.Natuurlijk betekende dit album wederom een stijlbreuk, voor de zoveelste keer verlegde Queen zijn koers. The Works paste echter perfect bij de sfeer en de popmuziek van toen. In 1984 stond Queen op een hoogtepunt dat ze pas met Innuendo weer zouden benaderen. Het is maar een mening he?
Ik ben Queen-fan vanaf 1991 zo'n beetje, na het uitkomen van Innuendo en vlak vóór Freddie's dood.
Dan zie jij en ik het duidelijk anders. Na Day at the Races vond ik het alsmaar minder worden een enkel nummertje uitgezonderd. T/m A D T T R vond ik de albums in hun geheel top!!
0
geplaatst: 30 oktober 2013, 15:47 uur
DargorDT schreef:
In 1984 stond Queen op een hoogtepunt dat ze pas met Innuendo weer zouden benaderen.
In 1984 stond Queen op een hoogtepunt dat ze pas met Innuendo weer zouden benaderen.
Magic en The Miracle waren ook retesuccesvol anders.
0
geplaatst: 30 oktober 2013, 16:15 uur
Je hebt artistieke hoogtepunten en commerciële succesjes van individuele singles Dat zijn twee verschillende dingen toch? Natuurlijk scoorden AKOM en Miracle prima.
Neal Peart, ik deel je mening. Na ADATR ging het in algemene zin bergafwaarts. Ik spreek nu echter alleen over de albums vanaf The Game, inhakend op de discussie. Tussen de wat schamele beoordelingen van The Works wilde ik een ander geluid laten horen
De jaren 70 zijn in algemene zin mijn favoriete Queen-periode, dan is dat opgehelderd.
Dat zijn twee verschillende dingen toch? Natuurlijk scoorden AKOM en Miracle prima.Neal Peart, ik deel je mening. Na ADATR ging het in algemene zin bergafwaarts. Ik spreek nu echter alleen over de albums vanaf The Game, inhakend op de discussie. Tussen de wat schamele beoordelingen van The Works wilde ik een ander geluid laten horen
De jaren 70 zijn in algemene zin mijn favoriete Queen-periode, dan is dat opgehelderd.
0
geplaatst: 30 oktober 2013, 16:47 uur
Ik deel je enthousiasme over The Works tot op zekere hoogte. Een artistiek hoogtepunt zou ik het niet willen noemen, maar hierna werd het in ieder geval nooit meer beter, al kent Innuendo een paar lichtpuntjes.
Echte pluspunten ten opzichte van de latere producties vind ik de fantastische gitaarsounds op The Works en het regelmatige gebruik van een piano. Na The Works hebben ze Freddies vleugel ingeruild voor een keyboard.
Echte pluspunten ten opzichte van de latere producties vind ik de fantastische gitaarsounds op The Works en het regelmatige gebruik van een piano. Na The Works hebben ze Freddies vleugel ingeruild voor een keyboard.
0
geplaatst: 30 oktober 2013, 16:55 uur
DargorDT schreef:
Maar op The Works presenteerde Queen zich na het excentrieke Hot Space als een herboren band. Het was niet voor niets dat Queen vervolgens op Live Aid (1985) zo'n verpletterende indruk maakte.
.
Maar op The Works presenteerde Queen zich na het excentrieke Hot Space als een herboren band. Het was niet voor niets dat Queen vervolgens op Live Aid (1985) zo'n verpletterende indruk maakte.
.
Op Live Aid speelden ze idd waanzinnig, de band was daar op die dag in supervorm. Nog steeds wordt dit optreden als iconisch beschouwd, misschien wel een masterclass "hoe speel ik een stadion volledig plat". Maar of dat aan de 'herboren' Queen lag vanuit the works? Het publiek was natuurlijk ook al prima opgewarmd middels de optreden van bv U2 of Dire Stratis, maar in mijn ogen en oren werden ze ook overtroffen door Queen.
Ik heb wel eens beelden en opnames van The Works tour gezien/gehoord en vond de band daar toch niet echt vlammen.De dvd van het laatste optreden in Japan heb ik ook en vind ik eigenlijk erg matig. De band klinkt een beetje futloos, overigens speelden ze tijdens deze tour soms wel te gekke songs als Liar, Great King rat, Killer Queen of Brighton rock. Maar ik vond het soms een tamme indruk maken. Daar hoor ik niet echt een herboren Queen terug. De aankleding vd tour was trouwens wel top, voor die tijd hadden ze een waanzinnige lichtshow in gebruik, en een enorm decor.
Toch blaakten de heren niet van het zelfvertrouwen tijdens deze tour. Volgens mij was dat ook 1 vd redenen waarom de heren niet echt zaten te springen om op Live Aid te staan. Los van de troubels rondon het Sun City optreden en het niet meespelen op Band Aid, zaten de heren niet echt megalekker in hun vel wat betreft hun liveshows,. Zehadden grote twijfels of ze wel in staat waren daar te spelen en het publiek te laten zien wat ze konden en hun reputatie vanuit de jaren 70 konden waarmaken. Geldof heeft hen echt moeten overhalen om mee te doen.
Ik snap je punt wel hoor, want ik denk wel dat The Works en het succes van de singles een soort doorstart betekenden. Maar of dat gelijk betekende dat ze mede daarom tijdens Live Aid zo superieur waren. Het gekke is namelijk dat de heren tijdens de Hot Space tour echt wel knalden, zoals je bv kan terugzien op de DVD van Queen on fire.Het songmateriaal van HS kan me ook niet altijd bekoren en snap dat veel fans destijds de band links lieten liggen, maar on stage stonden ze toch echt te vlammen. Bij the Works tour had ik dat idee minder.
Dat de band wel weer volledig terug aan het front kwam door de hits en clips, waardoor de respons van het publiek tijdens Live Aid al goed was bij opkomst, was natuurlijk ook een prima boost. Freddie's stem was wonderwel in vorm ( terijl hij tijdens the Works tour juist niet zijn beste prestaties neerzette) en de rest vd band staat ook enorm te blazen. Misschien ook een gevalletje van precies op het juiste moment op de juiste plaats. Vanuit dat optreden kreeg hun zelfvertrouwen ook weer een gigaboost, alsmede de exposure voor de band/ Dt resulteerde mede in One Vision, AKOM en the Magic tour waar ze beter voor de dag kwamen, althans zo herinner ik mij die periode.
0
geplaatst: 30 oktober 2013, 17:30 uur
De buurman schreef:
Ik deel je enthousiasme over The Works tot op zekere hoogte. Een artistiek hoogtepunt zou ik het niet willen noemen, maar hierna werd het in ieder geval nooit meer beter, al kent Innuendo een paar lichtpuntjes.
Echte pluspunten ten opzichte van de latere producties vind ik de fantastische gitaarsounds op The Works en het regelmatige gebruik van een piano. Na The Works hebben ze Freddies vleugel ingeruild voor een keyboard.
Ik deel je enthousiasme over The Works tot op zekere hoogte. Een artistiek hoogtepunt zou ik het niet willen noemen, maar hierna werd het in ieder geval nooit meer beter, al kent Innuendo een paar lichtpuntjes.
Echte pluspunten ten opzichte van de latere producties vind ik de fantastische gitaarsounds op The Works en het regelmatige gebruik van een piano. Na The Works hebben ze Freddies vleugel ingeruild voor een keyboard.
Nog één keertje dan, om het af te leren... Ik doel dus puur op de periode 1980-1990 he? In die periode is The Works voor mij het artistieke hoogtepunt. Op The Miracle klonk het iets te gekunsteld en te serieus, je hoort nauwelijks die speelsheid terug die Queen óók kenmerkte.
The Works swingt soms. Man On The Prowl (Hallo Elvis!) laat mij in elk geval niet stilzitten. Keep Passing The Open Windows is ook heerlijk. Is This The World We Created? is wel een piepkleine tegenvaller, een wat flauwe afsluiting.
0
geplaatst: 30 oktober 2013, 17:39 uur
haythijs schreef:
Op Live Aid speelden ze idd waanzinnig, de band was daar op die dag in supervorm. Nog steeds wordt dit optreden als iconisch beschouwd, misschien wel een masterclass "hoe speel ik een stadion volledig plat". Maar of dat aan de 'herboren' Queen lag vanuit the works? Het publiek was natuurlijk ook al prima opgewarmd middels de optreden van bv U2 of Dire Stratis, maar in mijn ogen en oren werden ze ook overtroffen door Queen.
Ik heb wel eens beelden en opnames van The Works tour gezien/gehoord en vond de band daar toch niet echt vlammen.De dvd van het laatste optreden in Japan heb ik ook en vind ik eigenlijk erg matig. De band klinkt een beetje futloos, overigens speelden ze tijdens deze tour soms wel te gekke songs als Liar, Great King rat, Killer Queen of Brighton rock. Maar ik vond het soms een tamme indruk maken. Daar hoor ik niet echt een herboren Queen terug. De aankleding vd tour was trouwens wel top, voor die tijd hadden ze een waanzinnige lichtshow in gebruik, en een enorm decor.
Toch blaakten de heren niet van het zelfvertrouwen tijdens deze tour. Volgens mij was dat ook 1 vd redenen waarom de heren niet echt zaten te springen om op Live Aid te staan. Los van de troubels rondon het Sun City optreden en het niet meespelen op Band Aid, zaten de heren niet echt megalekker in hun vel wat betreft hun liveshows,. Zehadden grote twijfels of ze wel in staat waren daar te spelen en het publiek te laten zien wat ze konden en hun reputatie vanuit de jaren 70 konden waarmaken. Geldof heeft hen echt moeten overhalen om mee te doen.
Ik snap je punt wel hoor, want ik denk wel dat The Works en het succes van de singles een soort doorstart betekenden. Maar of dat gelijk betekende dat ze mede daarom tijdens Live Aid zo superieur waren. Het gekke is namelijk dat de heren tijdens de Hot Space tour echt wel knalden, zoals je bv kan terugzien op de DVD van Queen on fire.Het songmateriaal van HS kan me ook niet altijd bekoren en snap dat veel fans destijds de band links lieten liggen, maar on stage stonden ze toch echt te vlammen. Bij the Works tour had ik dat idee minder.
Dat de band wel weer volledig terug aan het front kwam door de hits en clips, waardoor de respons van het publiek tijdens Live Aid al goed was bij opkomst, was natuurlijk ook een prima boost. Freddie's stem was wonderwel in vorm ( terijl hij tijdens the Works tour juist niet zijn beste prestaties neerzette) en de rest vd band staat ook enorm te blazen. Misschien ook een gevalletje van precies op het juiste moment op de juiste plaats. Vanuit dat optreden kreeg hun zelfvertrouwen ook weer een gigaboost, alsmede de exposure voor de band/ Dt resulteerde mede in One Vision, AKOM en the Magic tour waar ze beter voor de dag kwamen, althans zo herinner ik mij die periode.
(quote)
Op Live Aid speelden ze idd waanzinnig, de band was daar op die dag in supervorm. Nog steeds wordt dit optreden als iconisch beschouwd, misschien wel een masterclass "hoe speel ik een stadion volledig plat". Maar of dat aan de 'herboren' Queen lag vanuit the works? Het publiek was natuurlijk ook al prima opgewarmd middels de optreden van bv U2 of Dire Stratis, maar in mijn ogen en oren werden ze ook overtroffen door Queen.
Ik heb wel eens beelden en opnames van The Works tour gezien/gehoord en vond de band daar toch niet echt vlammen.De dvd van het laatste optreden in Japan heb ik ook en vind ik eigenlijk erg matig. De band klinkt een beetje futloos, overigens speelden ze tijdens deze tour soms wel te gekke songs als Liar, Great King rat, Killer Queen of Brighton rock. Maar ik vond het soms een tamme indruk maken. Daar hoor ik niet echt een herboren Queen terug. De aankleding vd tour was trouwens wel top, voor die tijd hadden ze een waanzinnige lichtshow in gebruik, en een enorm decor.
Toch blaakten de heren niet van het zelfvertrouwen tijdens deze tour. Volgens mij was dat ook 1 vd redenen waarom de heren niet echt zaten te springen om op Live Aid te staan. Los van de troubels rondon het Sun City optreden en het niet meespelen op Band Aid, zaten de heren niet echt megalekker in hun vel wat betreft hun liveshows,. Zehadden grote twijfels of ze wel in staat waren daar te spelen en het publiek te laten zien wat ze konden en hun reputatie vanuit de jaren 70 konden waarmaken. Geldof heeft hen echt moeten overhalen om mee te doen.
Ik snap je punt wel hoor, want ik denk wel dat The Works en het succes van de singles een soort doorstart betekenden. Maar of dat gelijk betekende dat ze mede daarom tijdens Live Aid zo superieur waren. Het gekke is namelijk dat de heren tijdens de Hot Space tour echt wel knalden, zoals je bv kan terugzien op de DVD van Queen on fire.Het songmateriaal van HS kan me ook niet altijd bekoren en snap dat veel fans destijds de band links lieten liggen, maar on stage stonden ze toch echt te vlammen. Bij the Works tour had ik dat idee minder.
Dat de band wel weer volledig terug aan het front kwam door de hits en clips, waardoor de respons van het publiek tijdens Live Aid al goed was bij opkomst, was natuurlijk ook een prima boost. Freddie's stem was wonderwel in vorm ( terijl hij tijdens the Works tour juist niet zijn beste prestaties neerzette) en de rest vd band staat ook enorm te blazen. Misschien ook een gevalletje van precies op het juiste moment op de juiste plaats. Vanuit dat optreden kreeg hun zelfvertrouwen ook weer een gigaboost, alsmede de exposure voor de band/ Dt resulteerde mede in One Vision, AKOM en the Magic tour waar ze beter voor de dag kwamen, althans zo herinner ik mij die periode.
Het was inderdaad wat kort door de bocht van mijn kant, daar heb je gelijk in. Die The Works-tour was inderdaad minder. Je bent aardig op de hoogte zeg! Aan boots heb ik geen gebrek, maar het is alweer een hele tijd geleden dat ik fanatiek oude concerten beluisterde. Als ik dat al doe, pak ik altijd hun eerste periode (1973-1977). Luister ik naar die opnamen, dan is mijn liefde voor Queen weer als nieuw
Ik ben geen fan van de latere live-cd's, al hebben ze wel hun charme. Maar Live Aid blijft toch iets magisch... Ik moest er ineens aan denken.
0
geplaatst: 30 oktober 2013, 20:31 uur
DargorDT schreef:
Nog één keertje dan, om het af te leren... Ik doel dus puur op de periode 1980-1990 he?
Nog één keertje dan, om het af te leren... Ik doel dus puur op de periode 1980-1990 he?
Rustig maar, ik ben het grotendeels eens. The Game vind ik beter overigens. Voor veel fans, zoals eerder gezegd, is The Game het begin van het einde. Ik vind de aanpak op The Game echter verfrissend. De band klinkt losser, alsof ze bevrijd zijn van het juk om alles tot grote proporties op te moeten blazen en tot in de puntjes uit te werken. Op Hot Space ontsporen ze wat. The Works is een flinke ruk aan het stuur om weer on track te komen. Goed album, maar hier en daar wat krampachtig Queen-like. Magic en Miracle zijn bedoeld om ook de zeer jeugdigen en hun moeders voor Queen te winnen. Innuendo lijkt qua intentie een beetje op The Works: een serieuze poging om weer een steengoed Queen album te maken. Helaas net teveel zwakke momenten en hier en daar wat te geforceerd.
En zo hoort iedereen er weer iets anders in.
0
geplaatst: 30 oktober 2013, 22:06 uur
Gevoelsmatig klinkt geen album van Queen korter dan The Game. En dat is een compliment, hoewel het ook gemeten in tijd niet erg lang duurt
Ik was rustig hoor. En snap dat het iets te gepikeerd overkwam. Het nadeel van internet, zullen we maar zeggen. Ik wilde het alleen nog even benadrukken omdat ik voor mijn gevoel wat onduidelijkheid liet bestaan. Queen in de jaren 80 en Queen in de jaren 70... het zijn twee aparte werelden. Die enorme verschillen vind ik ook wel weer het leuke. Want het is en blijft Queen, welk album je ook pakt.
Echt passen in deze discussie doet het niet (of juist wel), maar ik kan Hot Space prima aanhoren. Op de een of andere manier spreekt het geluid me wel aan. Er zit een soort broeierige spanning in de sound die ik associeer met hoge buitentemperaturen
Ik was rustig hoor. En snap dat het iets te gepikeerd overkwam. Het nadeel van internet, zullen we maar zeggen. Ik wilde het alleen nog even benadrukken omdat ik voor mijn gevoel wat onduidelijkheid liet bestaan. Queen in de jaren 80 en Queen in de jaren 70... het zijn twee aparte werelden. Die enorme verschillen vind ik ook wel weer het leuke. Want het is en blijft Queen, welk album je ook pakt.
Echt passen in deze discussie doet het niet (of juist wel), maar ik kan Hot Space prima aanhoren. Op de een of andere manier spreekt het geluid me wel aan. Er zit een soort broeierige spanning in de sound die ik associeer met hoge buitentemperaturen
0
geplaatst: 31 oktober 2013, 02:40 uur
DargorDT schreef:
Nog één keertje dan, om het af te leren... Ik doel dus puur op de periode 1980-1990 he? In die periode is The Works voor mij het artistieke hoogtepunt. Op The Miracle klonk het iets te gekunsteld en te serieus, je hoort nauwelijks die speelsheid terug die Queen óók kenmerkte.
Nog één keertje dan, om het af te leren... Ik doel dus puur op de periode 1980-1990 he? In die periode is The Works voor mij het artistieke hoogtepunt. Op The Miracle klonk het iets te gekunsteld en te serieus, je hoort nauwelijks die speelsheid terug die Queen óók kenmerkte.
Ik beleef het precies andersom.
Met name Brian May vlamt lekker op The Miracle.
Dat hoor ik op The Works met mate.
0
geplaatst: 31 oktober 2013, 17:05 uur
The Miracle is een stuk beter geproduceerd. Ik vind The Works in zijn geheel wat mat klinken.
Queen vlamt daar niet echt, even afgezien van het wisselvallige songmateriaal.
Ik blijf vinden dat de groep in de 80's weg wispelturig was. Op zoek naar de juiste vorm, maar daar maar niet aan leek te komen. Ik vind eigenlijk geen album uit die tijd hoogtepunten.
Miracle is een verbetering, in ieder geval een plaat die weer wat meer flair uitstraalde.
Queen vlamt daar niet echt, even afgezien van het wisselvallige songmateriaal.
Ik blijf vinden dat de groep in de 80's weg wispelturig was. Op zoek naar de juiste vorm, maar daar maar niet aan leek te komen. Ik vind eigenlijk geen album uit die tijd hoogtepunten.
Miracle is een verbetering, in ieder geval een plaat die weer wat meer flair uitstraalde.
0
geplaatst: 20 januari 2014, 10:31 uur
Dit album was voor mij de kennismaking met Queen.
Radio Gaga heeft daarom nog steeds een speciaal plekje in mijn hart. Wat een fantastisch en indrukwekkend nummer was dat! Toen kwam live aid er nog "effe" bij en zag de hele wereld de X factor van Freddie.. machtig!
Met terug werkende kracht uiteraard de oudere albums ook gaan beluisteren, maar omdat dit de 1e kennismaking was blijft dit album ook erg leuk voor me om te horen.
Ik vind eigenlijk elke track gewoon goed, en skip nooit een nummer.
Wat is eigenlijk de reden dat er op dit album geen vocalen te horen zijn van Taylor en May? Normaal gezien staan er toch wel songs op met hun bijdrage? Maar vanaf dit album leek dat toch voorbij? (op een stukje who wants to live forever na dan)
Radio Gaga heeft daarom nog steeds een speciaal plekje in mijn hart. Wat een fantastisch en indrukwekkend nummer was dat! Toen kwam live aid er nog "effe" bij en zag de hele wereld de X factor van Freddie.. machtig!
Met terug werkende kracht uiteraard de oudere albums ook gaan beluisteren, maar omdat dit de 1e kennismaking was blijft dit album ook erg leuk voor me om te horen.
Ik vind eigenlijk elke track gewoon goed, en skip nooit een nummer.
Wat is eigenlijk de reden dat er op dit album geen vocalen te horen zijn van Taylor en May? Normaal gezien staan er toch wel songs op met hun bijdrage? Maar vanaf dit album leek dat toch voorbij? (op een stukje who wants to live forever na dan)
0
geplaatst: 20 januari 2014, 10:53 uur
Aangaande de zang. Taylor kreeg die vraag laatst in een intervieuw nog voorgeschotelt
Hij zegt daarin dat het op een gegeven moment onzin was om zijn songs zelf te zingen, omdat Freddie een veel betere zanger was.
Hij zong demo's in, maar als Freddie zich aan het nummer waagde klonk het veel beter.
Het is natuurlijk ook zo dat Taylor songs begon te schrijven die veel meer als herkenbaar Queen klonken. Het afwijkende bewaarde hij dan voor een soloproject en op een gegeven moment voor zijn side-project The Cross.
Ik vermoed dat May een soort zelfde motivatie gehad moet hebben. Hij is vanaf Hot Space ook niet meer als leadzanger te horen. Afgezien van het beginstukje op Who Wants To Live Forever.
Live zong Freddie overigens ook ''39''. Een song die May op A Night At The Opera vertolkte.
Who Wants zingt Freddie live ook helemaal.
Eens aangaande Radio Ga Ga. Veel bekritiseert, maar de beste song van The Works.
Een niet alledaags Queennr. die wel goed uitpakt.
Hij zegt daarin dat het op een gegeven moment onzin was om zijn songs zelf te zingen, omdat Freddie een veel betere zanger was.
Hij zong demo's in, maar als Freddie zich aan het nummer waagde klonk het veel beter.
Het is natuurlijk ook zo dat Taylor songs begon te schrijven die veel meer als herkenbaar Queen klonken. Het afwijkende bewaarde hij dan voor een soloproject en op een gegeven moment voor zijn side-project The Cross.
Ik vermoed dat May een soort zelfde motivatie gehad moet hebben. Hij is vanaf Hot Space ook niet meer als leadzanger te horen. Afgezien van het beginstukje op Who Wants To Live Forever.
Live zong Freddie overigens ook ''39''. Een song die May op A Night At The Opera vertolkte.
Who Wants zingt Freddie live ook helemaal.
Eens aangaande Radio Ga Ga. Veel bekritiseert, maar de beste song van The Works.
Een niet alledaags Queennr. die wel goed uitpakt.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 20 januari 2014, 11:11 uur
Heb ik me eigenlijk nooit gerealiseerd dat Roger en Brian niet meer lead zingen na The Game.
Brian en Roger doen nog wel vaak gewoon 2e en 3e stem, zoals Brian toch in de bridge van I Want It All te horen is. En Roger I'm the Invisible Man zingt. Maar ik zal eens goed opletten.
Brian en Roger doen nog wel vaak gewoon 2e en 3e stem, zoals Brian toch in de bridge van I Want It All te horen is. En Roger I'm the Invisible Man zingt. Maar ik zal eens goed opletten.
0
geplaatst: 20 januari 2014, 11:35 uur
Het zijn fragmentjes waar ze nog wel te horen zijn, en de coirtjes bleven natuurlijk. Maar laten we eerlijk zijn; Queen ging op een bepaald moment voor het grote publiek. En Freddie was dé stem van de groep.
Waar May en Taylor op de vroegere albums nog hun eigen momentje hadden, werd dat in de 80's ongedaan gemaakt.
Tuurlijk was Freddie de man met de beste stem, veruit zelfs, maar de bijdragen van de drummer en gitarist als vocalist pakte soms heel aardig uit.
Overzichtje van geslaagde nummers in dat verband:
Someday One Day (May)
Tenement Funster (Taylor)
She Makes Me (May)
I'm In Love With My Car ( Taylor)
'39' ( May)
Good Company (May)
Long Away (May)
Sheer Heart Attack (Taylor)
All Dead, All Dead (May)
Sleeping On The Sidewalk (May)
More Of That Jazz (Taylor).......jammer van de medley
Leaving Home Ain't Easy (May)
Sail Away Sweet Sister (May)
May overtuigde vooral in de wat relaxtere songs, waar zijn gevoelige stem voor gemaakt lijkt.
Taylor's bijdragen waren vooral overtuigend in het begin, waar zijn wat sleazy songs uitstekend in het geheel pastten. Rauwe stem, dito songs.
Waar May en Taylor op de vroegere albums nog hun eigen momentje hadden, werd dat in de 80's ongedaan gemaakt.
Tuurlijk was Freddie de man met de beste stem, veruit zelfs, maar de bijdragen van de drummer en gitarist als vocalist pakte soms heel aardig uit.
Overzichtje van geslaagde nummers in dat verband:
Someday One Day (May)
Tenement Funster (Taylor)
She Makes Me (May)
I'm In Love With My Car ( Taylor)
'39' ( May)
Good Company (May)
Long Away (May)
Sheer Heart Attack (Taylor)
All Dead, All Dead (May)
Sleeping On The Sidewalk (May)
More Of That Jazz (Taylor).......jammer van de medley
Leaving Home Ain't Easy (May)
Sail Away Sweet Sister (May)
May overtuigde vooral in de wat relaxtere songs, waar zijn gevoelige stem voor gemaakt lijkt.
Taylor's bijdragen waren vooral overtuigend in het begin, waar zijn wat sleazy songs uitstekend in het geheel pastten. Rauwe stem, dito songs.
0
geplaatst: 20 januari 2014, 12:00 uur
Ik ben nooit kapot geweest van May zijn dun stemmetje als lead zanger. Wat mij betreft had hij beter louter gitaar moeten spelen. Taylor vind ik dan wel weer lekker kunnen kwaken. Vooral I'm in love With My Car is mijn favoriet. Dat had Freddie niet beter gedaan denk ik.
* denotes required fields.