Metallica - Hardwired... to Self-Destruct (2016)

Het is een leuk album geworden. Niet bijzonder hoogstaand maar zeker ook niet slecht. Het klinkt grotendeels bekend en daar zit ook meteen de zwakte van de plaat in. De nummers brengen te weinig nieuws en als het album dan 77 minuten duurt wordt het vrij langdradig.
gelukkig hebben ze het in tweeën gedeeld waardoor je ze afzonderlijk van elkaar kan beluisteren. Maar of dat nou hetgeen is wat je wilt als band, ik weet het niet.

Waren er een aantal nummers weg gebleven (bijna heel de tweede cd) dan was het misschien nog wel een 4 geworden. Er staan namelijk wel een aantal toppers op. Maar dat is niet het geval dus moeten we ook de mindere nummers meenemen. Ach ik kan er op dit moment goed van genieten. Dat zal later wel minder worden, maar dan blijft cd1 lekker draaien.

Het is niet super goed, het is niet super slecht, maar gewoon lekker en leuk. En daar is niks mis mee.
3.5*

Ik merk dat ik na aantal luisterbeurten Testament en Amon amarth weer even op zet. Had toch stiekem iets meer verwacht van deze plaat.

Het is al eerder gezegd, minder nummers , 1 schijf

2e CD minder? Wat een onzin. Fenomenale nummers wisselen elkaar af. Als je een thrash-album verwacht valt het misschien tegen. Maar wat Metallica hier presteert is ongekend. Geen enkele band binnen dit genre kan hier aan tippen. Vergelijk het niet met Death Angel, Testament of Exodus, want die spelen pure trash. Metallica niet. Hulde. Ik kan voorlopig weer vooruit.

Had ik het woord 'bevlogen' genoemd? Volgens mij niet toch? Bij dezen dan....machtige plaat.

Je hebt metalfans die ook naar Metallica luisteren en je hebt Metallica fans die ook naar metal luisteren.
De eerste groep wordt niet warm of koud van het wahwah pedaaltje van Kirk, de tweede groep is allang blij dat het geen Death Mafnetic 2.0 is geworden haha.
Oh, ik zie een typo, maar laat m toch maar staan

Kom maar op met de rotte tomaten..

Ik zat me trouwens af te vragen wat al die 2**-stemmers zouden vinden als dit het debuutalbum van een of ander nieuw metalbandje was Dan was er geen referentie, geen vergelijkingsmateriaal en geen wens vooraf over de sound. Dat zou het cijfer vast ten goede komen.

Iets, want ik vind inmiddels ook wel dat de tweede cd iets minder is. Toch laat ik mijn 4,5 ster nog even staan.

een paar geweldige nieuwe tracks (wat al een hele prestatie is); en een hoop mid-tempo, beukende, slepende, en eerlijk gezegd saaie opvulsels.

james zingt zogezegd beter? ik hoor hem vooral zijn zanglijnen schreeuwen, wat meestal een teken van zwakte is.

maak hier een enkele CD van met de 8 beste tracks en ik geef er een 3,5 voor.

Goede nummers op dit album, maar ook wat overbodige..
Dream no More, Halo on Fire, Atlas Rise, Confusion, Murder One en Spit Out The Bone klinken typisch Metalic.
Tja.. je dacht net dat ze wat over de datum geraken, al lijken de bassdrums me overigens wel uit een soort van drummachine te komen.
Een dergelijk tempo voor gasten van boven de 50, behoeft dus wel wat trucjes.

Als je even gaat kijken naar de algemene smaak van deze 2/2,5 stemmers zie je vooral dat ze gek zijn op Radiohead, Leonard Cohen en Bob Dylan. Ik geef er verder geen oordeel over maar het zegt wel iets uiteraard

Als ik een fan van Radiohead was, had ik waarschijnlijk een 1,5 uitgedeeld

Als fan van Radiohead moet je je eigenlijk onthouden van stemmen
Nee zonder gekheid, maar Metallica is zo'n band waar mensen op stemmen die verder zelden naar metal luisteren en daar dan ook niet zo veel mee zullen hebben. Die stemmen zijn niet zo interessant natuurlijk.

ik luister even graag naar een potje goeie metal als naar radiohead, cohen en dylan. niets mis mee overigens om een brede muzieksmaak te hebben.

gisteren heb ik na deze plaat nog eens de volgende albums beluisterd:
- emperor - anthems to the welkin at dusk
- amen ra - mass iv
- slayer - reign in blood

conclusie: waar ik bij bovenvermelde albums een vorm van opwinding voel, een gevoel dat er weer een hoop irritatie en agressie uit mijn lijf gefilterd is, krijg ik bij deze plaat voornamelijk een "meh"-gevoel. bij tracks als am i savage, confusion, murder one of here comes revenge was het vooral op de klok kijken om te weten of het nummer nog niet afgelopen is... kwestie van smaak zeker?

Deze conclusie werd eerder ook al getrokken toen het over de hoge stemmers ging.

conclusie: waar ik bij bovenvermelde albums een vorm van opwinding voel, een gevoel dat er weer een hoop irritatie en agressie uit mijn lijf gefilterd is, krijg ik bij deze plaat voornamelijk een "meh"-gevoel. bij tracks als am i savage, confusion, murder one of here comes revenge was het vooral op de klok kijken om te weten of het nummer nog niet afgelopen is... kwestie van smaak zeker? [/quote] Nee, deze nummers zijn gewoon een stuk minder tot slecht. Dat heeft niets met metalfan te maken of niet.

Is het een idee om een screening in te voeren om te bepalen wie op dit album mogen stemmen? En dat je vervolgens minimaal vijf schriftelijke toestemmingen van juryleden moet hebben voordat je een onvoldoende uitdeelt, uiteraard voorzien van een betoog hoe deze daad te verantwoorden is? Want je moet inderdaad niet hebben dat een Radioheadfan zomaar twee sterren geeft. Het idee alleen al.

dus, zoals ik al schreef, laat de slappe tracks (die zich voornamelijk op CD2 bevinden) eraf en je hebt een fijn, klassiek, 8 tracks tellend metalalbum. niets wereldschokkends, maar wel een lekkere 3,5

nu blijft bij mij toch een gevoel in de mond achter dat ze zichzelf wat overschat hebben.

overigens: na het knip- en plak werk van death magnetic en het volstrekt mislukte experiment dat st anger was, vind ik dit album wel een heel dikke stap voorwaarts. alsof er nog hoop is da ze eindelijk het licht terug zullen zien.

Qua stijl ligt dit langverwachte nieuwe album ergens tussen ...And Justice For All en Load in. Dat is een beetje een teleurstelling na het horen van het lekker snelle en ruige openende titelnummer, dat oude tijden doet herleven. De schade valt gelukkig mee, al zijn de meeste songs midtempo en zeurt een aantal tracks veel te lang door. Hoogtepunten zijn het lekkere Atlas, Rise! en het afsluitende Spit Out The Bone, een heerlijk uptempo thrashnummer dat laat horen dat deze oudjes het nog niet verleert zijn. Verder verwijzen de meeste tracks naar eerder werk, zodat dit vooral een feest der herkenning is geworden. Inderdaad, net als voorganger Death Magnetic.

Dat is in zijn algemeenheid wel waar denk ik.
In ieder geval zijn er gemiddeld wat positievere geluiden over dit album gemeld dan de vorige albums, dat ik me eens verder ga verdiepen.

Ik snap je stukje wel hoor maar het valt me gewoon op dat de meeste lagere stemmers nu niet bepaald metal minded zijn. En dan druk ik me voorzichtig uit. Ik vind de stem van iemand die niet veel met metal heeft maar alleen op de nieuwe Metallica gaat stemmen gewoon niet zo representatief. En ik luister net zo graag naar Metallica als dat ik naar Abba, Gojira, Simple Minds, Opeth of Depeche Mode luister.

Dat is gewoon niet waar. De meeste van die stemmers waar je het over hebt (het zijn er op dit moment maar 14 overigens) hebben metal in hun top 10 staan en/of hoge stemmen bij andere albums van Metallica staan.

Hehe ok ik tel er 9 van de 14 die geen metal verder in de top hebben of zo te zien vaak luisteren. En zoals gezegd zijn er enkele die louter Metallica in hun top hebben met hele oude platen. Maakt niet uit verder maar zoals gezegd viel het me wel op.

In bepaalde Vloamsche contreien luidt het gezegde: 'al lachende zegt een zot zijn mening'.
We weten het nu wel dat het jou allemaal niet zoveel uitmaakt, net daarom stop je jouw energie in deze reacties. Dat doen gekke jongens nu eenmaal. Zoals ik. Bij Sint-Joris, we hebben een hoop gemeen!

Deze ga ik laten inlijsten voor Kerstmis:

Hartverwarmende boodschappen, wie houdt er niet van?

Verder kan ik nog melden dat ik het album dit weekend nog 2x beluisterd heb, ik wil best een beetje moeite doen. Het luisterplezier blijft echter afnemen dus dan moet ik er maar mee ophouden. Soms vind ik het oprecht jammer wanneer ik anderen hun enthousiasme niet kan delen. En dit ploatje is hier een mooi voorbeeld van.

Hehehe ja mensen reageren op mijn berichten. Dan is het minste wat ik kan doen even reageren weer. Jij reageert alleen maar stemt sowieso nooit zie ik. Dat is wel het beste wellicht

Zo behoud ik een zweem van mysterie

Haha, trol die je bent!

Jij bent een beetje de uitzondering op de regel. Maar goed jou neem ik uiteraard bloedserieus met je Khemmis en je 40 watt sun

Dan kan je niet tellen.

Metallica is één van mijn favoriete bands en dus was "Hardwired...To Self-Destruct" één van de platen waar ik dit jaar het meest naar uitkeek. De drie vooraf uitgebrachte singles deden mijn verwachtingen toch wel tot vrij grote hoogten stijgen, want wat een geweldige nummers zijn Hardwired, Atlas Rise en Moth Into Flame.
Na een keer of 5 luisteren moet ik helaas tot de conclusie komen dat dit ook direct de beste drie nummers van de plaat zijn. Is de rest dan allemaal matig tot slecht? Zeker niet. Now That We're Dead, Dream no More, Confusion en in iets mindere mate Halo on Fire vind ik ook zeer goede tracks. Ofwel de eerste cd en het eerste nummer van cd 2 vind ik allen goed tot geweldig.
Helaas staan er op de tweede cd een aantal matige nummers. Here Comes Revenge, Am I Savage en Murder One zijn allen zeer middelmatige, het ene oor in het andere weer uit nummers. Lemmy had toch een betere tribute verdiend dan Murder One. Eigenlijk ongelofelijk dat Metallica hun held eren met zo een slap nummer. Het veel verguisde ManUNKind kan ik dan weer prima hebben.
Afsluiter Spit Out The Bone is opgebouwd rond een werkelijk geniale riff, maar behalve die ene riff moet ik zeggen dat er weinig gedenkwaardigs gebeurt in dat nummer. Bijna alsof ze er niet in slaagden een echt nummer rond die riff te bouwen, maar de riff te goed vonden om niet te gebruiken (wat feitelijk ook zo is).

De productie is goed, maar wel erg hard. Vooral de drums knallen je huiskamer binnen. Gelukkig levert Lars een behoorlijke prestatie, dus echt storend is dat niet. Wie zich er wel heel gemakkelijk vanaf maakt op deze plaat is Kirk Hammett. Na het verliezen van z'n iPod met ideeën zal hij gedacht hebben, ik speel lekker mee met de riffs van James Hetfield en voor de solo's zet ik m'n wah-wah pedaal aan en ram wat op de snaren, dan klinkt het vast wel ergens naar. Helaas, het klinkt nergens naar. Solo's die ergens beginnen, een tijdje doelloos doorgaan en dat weer ophouden. Dat is zo ongeveer wat Kirk hier laat horen. Erg jammer, want met een aantal goede solo's had hij een aantal nummer zeker naar een hoger plan kunnen tillen.

In conclusie kom ik tot een geweldige eerste cd en een redelijke tweede cd en een album dat als geheel enkele manco's heeft, maar niet zo groot dat ze m'n luisterplezier echt verminderen. Cd één geef ik 4,5 en cd twee een 3. In totaal geef ik toch een 4, omdat ik met cd één toch wel erg blij ben.

Is goed hoor. Sommigen hebben ook ooit naar Iron Maiden geluisterd zie ik. Maar goed dat is niet vaak zoals ik zeg. Het zijn een beetje de Pinkpop stemmers denk ik.

En ook naar Megadeth, Alice In Chains, My Dying Bride, Annihilator, Sepultura, Hypothermia, Agent Steel, Slayer, Opeth, Neurosis, Baroness, Venom, Savatage, Motörhead, Pantera, Rush, Scorpions,...

Een kleine selectie uit alle profielen. Niet meteen een Pinkpop affiche.

Wel geen mensen die alleen maar metal beluisteren. Maar die vinden Metallica (na de vier eerste albums) doorgaans ook maar niks. En daar zal dit ondermaats/middelmatige Hardwired…To Self-Destruct niks aan veranderen.