Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Als ik hier de discussie zo volg, had Pink Floyd er beter aan gedaan om na het album Wish You Where Here te stoppen. Toen het dus nog koek en ei was tussen de heren. Neemt niet weg dat The Division Bell in mijn oren een slecht album is, en dat het beter was geweest om het te hebben uitgebracht onder de namen van de mensen die het hebben gemaakt, in plaats van om het onder de naam Pink Floyd te laten vallen.

Vrij eenzijdige argumentatie heb je dan, aangezien Animals en The Wall zeer zeker aan genialiteit grenzen...

Voor mij geldt dat Animals, The Wall en The Final Cut solo platen zijn van Roger Waters onder de naam Pink Floyd. Het heeft niets te maken met genialiteit. Het heeft te maken met het voeren van de naam van de band. Als er één iemand te veel op de voorgrond is, is er voor mijn gevoel geen sprake meer van een band, maar van een collectief onder leidng van....

en daarom waren die platen ook zo goed, the final kut niet meegerekend, dat was een demoversie van pros en cons

Ik ben met je eens dat Shine On onevenaarbaar is. Dat nummer staat bij mij ook met afstand op 1 van beste Floyd nummers ooit. Vooral qua sfeer, erg mooi mystiek nummer is dat. Alleen ik vind dat Marooned ook erg goed is, en van de Watersloze Floyd denk ik wel mijn favo nummer is. Als ik een Floyd top 10 van beste nummers zou samenstellen dan zou Marooned daar zeker ook in voor komen. Gelukkig vinden nog 49 anderen samen met mij Marooned 1 van de beste 3 nummers van dit album. Terecht, want dat is toch echt de Shine On van dit album vind ik.

Vergeleken met The Final Cut vind ik Pros En Cons maar een mager bordje pap. Nergens spreekt het aan en nergens word het spannend, het kabbelt maar een beetje voort, tot het titelnummer begint, want dat is het enigste top nummer op dat album. Pros en Con vind ik een beetje als een niet geslaagde repetitie klinken van Amused To Death, zo matig is dat album.

O vreemd dat je dan een 5* geeft voor dit album. Slecht moet zeker goed zijn. En wat heeft de discussie hier ermee te maken dat Pink Floyd er na Wish You Were Here beter aan had gedaan om te stoppen dan?

Nooit geweten dat hij die platen heeft geschreven, ik heb altijd gedacht dat de albums van PF allemaal collectief geschreven werden. Het verklaart wel waarom ik die albums niet goed vind, ik houd blijkbaar gewoon niet van Roger Waters.

Ik weet niet of Animals een soloproject is van Waters. Als dat al zo is dan in elk geval een heel geslaagd soloproject.
Bovendien zijn een aantal nummers op dit album al geschreven ten tijde van WYWH. Zeg maar de periode dat PF nog echt een eenheid was. In 1974 bracht men al Raving and Drooling uit. Bovendien staat op het album Gilmour ook genoemd als schrijver van Dogs. Als die bijdrage er niet geweest zou zijn dan had de blijkbaar megalomane Waters het ook zeker niet gepikt dat die naam daar werd opgevoerd.
YouTube - Pink Floyd 1974 Raving and Drooling (aka Sheep) 2 of 2 .
Dus Animals is voor mij een echt, mogelijke het beste, PF album. Daarnaast is The Wall allerminst vervelend te noemen. Integendeel.

Ik weet niet of je het weet hoor, maar dit album heet toch echt The Division Bell.

Op vakantie deze in de auto, top!

The Wall is toch net zo goed een soloplaat van Waters??

Ik weet niet of dit album een puur Gilmour album is, maar dat neemt niet weg dat de invloeden van waters hier een stuk minder zijn. Toch een zeer fijn album én een fantastische cover!

Het is opzich geen slecht album, maar het zeker niet een topalbum, zoals o.a. Wish You Were Here en The Wall het wel waren. Pink Floyd heeft haar kruit denk ik wel verschoten en op de laatste twee nummers na, is het een standaardalbum met weinig noemenswaardige nummers. Vooral High Hopes tilt deze CD nog naar een ruime voldoende.

Wel vind ik het achtergrondkoor bij Take It Back een grote mishit. Dit soort taferelen horen bij ABBA-nummers. Toch zeker geen Pink Floyd .

het verschil, waters schreef en speelde geen noot mee op deze

Dat is niks nieuws in het PF repertoire. Sterker nog, het is schering en inslag. Heeft iemand zich daar aan gestoord bij b.v. Another Brick In The Wall?

Er is toch wel een verschil tussen het achterkoor daar (zoals ik al zei ABBA-achtig) en de achtergrond bij Another Brick In The Wall.

Tja, het blijven dan ook Gilmour nummers. Dat mist nou eenmaal het scherpe randje van Waters. Maakt idd het verschil.

Luister gewoon naar dit album en je zal horen dat dit goeie muziek is. Niets meer maar ook niets minder.

goeie muziek maakt niet automatisch ook boeiend

dit album is heel belangrijk geweest voor mij persoonlijk. De algemene feel op het album is melancholisch en dat is waar ik van hou. Dit is niet Pink Floyds beste maar wel een perfecte slotplaat van een prachtoeuvre. The Final Cut is geen slechte plaat maar puur een Waters-soloplaat net als A Momentary Lapse of Reason een Gilmour-soloplaat was. Division Bell is echter weer meer een groepsplaat want met de medewerking van Richard Wright gemaakt (en niet als studiomuzikant zoals op A momentary Lapse) en er wordt daadwerkelijk gedrumd door Nick Mason (op a momentary lapse werden de drums vaak geprogrammeerd)

Hoe kan je beter Floyds oeuvre beëindigen dan met High Hopes?

Dan ben je al een stapje verder, Joy. Blijkbaar vind je dit album nu in ieder geval goed. Niet boeiend, maar wel goed!!! Goed zo!!!! Nog even en je gaat dit album regelmatig in je auto draaien!

Nou, bij mij ligt ie alweer maandenlang stof te happen. Ben het zeker eens dat het op zich een niet onaardig produkt is maar om nou regelmatig uit de kast te halen..... dan komt het werk van meneer Waters met of zonder vriendje Gilmour toch iets meer in aanmerking.

helaasj, daarvoor is teveel muziek aanwezig die me werkelijk aanspreekt

Deze draai ik ook niet veel, maar het is en blijft zowel muziektechnisch als productioneel gezien natuurlijk wel een top album. Mooi album voor op de late avond om lekker bij weg te dromen.

Mooi album..
Eerst wilde ik er niet echt iets van weten, na The Wall (en de Wall zelf) werd alles een beetje mak.

Dit album weet me nu toch wel te pakken.

Take It Back en Keep Talking vind ik een beetje cheap wel, met dat koortje.

Ik heb een vermoeden dat Lost For Words over Roger Waters gaat.
"Stuck in a world of isolation" Waters zat toch in een isolement volgens The Wall?

"I ask could we wipe the slate clean, But they tell me to please go fuck myself. "

Bovendien staat er iets op Wiki over Boxing-gloves met links 4 stiksels, en rechts 3, en dat daar een zin bij staat uit Lost for words.

Pink Floyd is na het vertrek ook met 3 ipv 4 verder gegaan.

Al met al luister ik nu toch met plezier naar dit album. Er word natuurlijk goed gitaar gespeeld, en er zitten genoeg foefjes in die het interessant maken:)

Wat is dit toch een Pink Floyd-gedrocht.

Hoe is het toch mogelijk dat 1 iemand zoveel genialiteit in een band brengt en daardoor zo onmisbaar is voor de échte Pink Floyd-sound. Op zich zijn het geen verkeerde muzikanten natuurlijk, dit groepje bij elkaar. Maar kom op, waarom zo safe terwijl Pink Floyd zo innovatief was en daardoor onderscheidend? Ik snap best dat 1 iemand veel invloed heeft op een band (hierbij overdreef meneer Waters ook wel eens natuurlijk) maar dit album is de naam Pink Floyd absoluut niet waard.

Muziek voor op het feestje van mijn oma.
2.5

De muzikaliteit en het altijd op nivo zijnde spel van Gilmour draagt bij dat het wat mij betreft nog net door de beugel kan . Het is een erg melodieuze plaat geworden die echter vlakjes aandoet en uiteindelijk ook veel te weinig vuurwerk kent .
Pluspunt is de produktie . Op Momentary lapse Of Reason is dat een doorn in mijn oog . Veel te overdreven en gladgestreken . Hier is het een stuk soberder gehouden en klinkt het vooral warmer .

Maar als componist weet Gilmour gewoon geen heel album te boeien . Roger Waters heeft dat veel beter onder de knie . Maar die heeft dan ook een heel andere schrijftrand . Thematischer , maar vooral ook spannender .

Stap nou eens af van dit album beoordelen als Pink Floyd plaat. Hij wordt toch niet beter/slechter als het een soloalbum van David Gilmour geweest zou zijn?

Ja maar dat is mijn moraal van het verhaal. Deze hadden ze nooit uit moeten brengen onder de naam Pink Floyd, Syd is vast dizzy geworden door het omdraaien in zijn graf.

Ik beoordeel dit wel als een Pink Floyd plaat . Om de doodeenvoudige redenen dat maar liefst 3 leden van de succesformatie hier op mee spelen . Gilmour zijn geluid zal altijd verbonden zijn aan die sound , zowel vocaal als muzikaal .

Het gaat hier niet zo zeer om het Pink Floyd geluid , die er wel degelijk is , maar om de songs . Er is namelijk ook een periode geweest dat Roger Waters individueel wat minder op de voorgrond trad . De periode voor Animals .
Hoe je het ook bekijkt , Gilmour's rol en zeker ook die van Richard Wright zijn een niet weg te denken factor in een groep als Floyd .
Het minpunt is hier alleen dat de spanning en het niveau van de songs achterblijven in vergelijking met die van dat Waters nog in de groep zat .

In de periode dat A Momentary Lapse Of reason uitkwam was Waters verbittert over het lef dat zijn ex collega''s hadden om dit uit te brengen . Hij noemde het een perfecte copie van eerdere Pink Floyd werk .
Nu is dat misschien wat overdreven , maar ook dat album heeft het Pink Floyd geluid , met helaas een matig stel liedjes .
Wat ik alleen maar wil zeggen is , vergis je niet in de muzikale inbreng van de 3 overgebeleven leden . Waters was muzikaal waarschijnlijk de meest anonieme , maar wel het genie in de bedenksels .