Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Dus als er op de voorkant David Gilmour & Co. had gestaan, had je hem wel goed gevonden? Vind ik persoonlijk nogal hypocriet.

Dat beweert Deren ook helemaal niet. Hij vindt het een plaat die de naam PF onwaardig is.

Het maakt mij niet zoveel uit onder welke naam een album wordt uitgebracht. Wel of er leuke muziek op staat en dat is op deze slaapverwekkende doorsnee rockplaat imho niet het geval. Er zit geen enkele spanningsboog op de muziek, de composities zijn fantasieloos en het kabbelt en dreutelt richtingloos naar het einde. Voor dit soort platen is wat mij betreft het woord "suf" uitgevonden. Hoe fraai ingespeeld ook en Pink Floyd of niet.

Ik weet haast 100% zeker dat de beste man toen nog leefde en dat het hem geen biet kon schelen hoe wat de heren Waters en Gilmour en Mason en Wright deden.

Ik snap eerlijk gezegd niet waarom mensen zich zo druk maken over dit album. Nee, het is niet vernieuwend / 'cutting edge' meer maar dat is dhr. Roger Waters ook niet echt meer geweest sinds het vertrek uit PF. Dus de illussie dat het met hem in de band beter zou zijn geweest is ook makkelijk door te prikken.

Als ik gewoon kijk naar welke albums ik vaker draai de post Waters PF platen of zijn solo-platen dan slaat de balans duidelijk door in de richting van Momentary Lapse + Division Bell.

Hoe kan dat nou , Syd was al dizzy toen ie het graf in ging .

En zo gaat het eeuwige gesoeskont weer verder hier als er een nieuwe user bijkomt.

Steeds weer de discussie of dit nu wel of niet een Pink Floyd album is.

Van de ene kant JA, omdat er 3 voltallige Pink Floyd leden overbleven. Maar anderzijds NEE omdat de angel met Waters eruit was. En het is trouwens wel erg commercieel om de naam van Pink Floyd hierop te plakken. Als dit een solo album van Gilmour was geworden, dan wassie denk ik een stuk minder verkocht geweest en minder populair geworden.

En dat wist Gilmour maar al te goed.

Door de bank genomen is dit best een degelijk album waar je gewoon lekker van kunt genieten. Tuurlijk zijn er betere albums gemaakt, maar zo af en toe gaat deze er best wel in. Vooral een mooi album als je iets aan het doen bent en ergens mee bezig bent als achtergrond muziek. Om hier speciaal voor te gaan zitten heb ik ook geen geduld voor, want daarvoor gebeurt er gewoon te weinig en is het iets te langdraderig allemaal.

Aan de hand daarvan kan ik mij best voorstellen dat sommigen dit zompige oude fossielen muziek vinden.

Tja, TDB is gewoon hele sfeervolle Gilmour dopamine. Veilig, niks aan de hand en doodsaai. Dus bij uitstek geschikt als achtergrondbehang of slaappil. Daarom toch nog zeker een dikke voldoende waard na een confronterend plaatje van Waters, het echte PF brein.

Handig was het zeker van Gilmour om dit onder de PF vlag uit te brengen .
Maar het was ook tevens het laatste onder die naam . Ondertussen vullen Gilmour en ook Waters zonder de naam Pink Floyd te gebruiken , ook de zalen wel .

Pink Floyd is nu iets uit het verleden en wat heeft het dan ook nog voor zin de naam te gebruiken . Gilmour en Waters zullen toch nooit meer samenwerken , niet onder Pink Floyd in ieder geval .

Waters (gelredome 3x) iets makkelijker dan Gilmour (HMH 2x), voor wat dat waard is.

Feit is wel dat Gilmour vlak voor de Momentary tour solo in Nederland kwam concerteren en toen precies 2000 kaartjes verkocht. Even later onder de naam PF verkocht mijnheer de kuip uit.

Dus handig van Gilour was het en ik had het ook gedaan. Vind ook dat je met 3 leden van het eerste uur de naam mag best mag dragen en MLOR was ook nog eens een aardige plaat.

Dit vind ik echter de enige echte miskleun in het ouvre. High Hopes is imho verreweg het beste nummer op deze plaat.

Toch is die hele Momentary Lapse Of Reason tour grotendeels gefinanceerd door Gilmour en Mason zelf . Ze namen dus een risico . Volgens mij ook de langste tour die ze ooit ondernamen .Het werd een gigantisch succes .

Een miskleun zou ik Division Bell niet willen noemen . Ik vind dat het album net even wat betere momenten heeft dan Momentary .
Die gaat gebukt onder te veel produktionele poespas en onnodig fragmentarische stukken die visie missen .
Dit album is structueler en zoals ik al eerder aangaf warmer .
Maar voor een Floyd album is dit uiteindelijk ook te save .

De eerste plaathelft mag er ook best zijn. Voor mij zijn alleen de nummers Take It Back en Coming Back To Life zwaar overbodig. Duidelijk vulmateriaal. Verder vind ik TDB een stuk aangenamer dan AMLOR dat veel te log, dichtgesmeerd en te synthetisch klinkt.

Geen PF, wel een van Gilmours betere soloplaten. .

Nee, dat zie je verkeerd.
Ik vind het een Pink Floyd-onwaardige plaat terwijl het voor Gilmour solo-maatstaven wel een redelijke plaat zou zijn.
Dus dan had ik hem gewoon net zo beoordeeld.

Volledig eens. Als je al decennia muziek maakt, is het ook wel erg moeilijk om nog steeds vernieuwend te zijn. The Wall heeft dat nog wel, maar The Final Cut (wat natuulijk ook gewoon een solo album van Waters was wat ie onder de PF naam uitbracht) had dat ook al niet meer. Hoeft ook niet.

Dit album boeit mij nog steeds. Safe of niet, vernieuwend of niet. De composities vind ik erg mooi en ik luister dit album wel graag (dus niet als achtergrondmuziek). Als ie af is heb ik vaak de behoefte om hem weer te draaien. High Hopes is zeker het mooist. Maar als geheel staat dit album gewoon!

Ik denk dat je hier de spijker volledig op zijn kop slaat. Los van de smaak van de songs op de Watersloze PF albums. Er wordt wel eens gedaan alsof Waters in zijn eentje PF was, maar dit is vooral een sound wat ze met hun vieren (Mason wel iets minder in vergelijking tot de andere drie) hebben ontwikkeld. Ik geloof niet dat als Waters nooit met Wright en Gilmour had samengewerkt hij tot deze sound gekomen was. En dat geldt zeker ook voor Gilmour. Jammer van de onderlinge strubbelingen want de som van Gilmour en Waters met Wright en Mason is absoluut beter dan wat ze afzonderlijk hebben gepresteerd.

Ik ben het overigens ook met je eens dat er op dit album minder spanning is dan hun jaren 70 oevre. Absoluut. Gilmour is meer van het verfijnde, fijnbesnaarde, subtiele, waar Waters meer van de spanning en zo is. Daarom is de som van deze twee zo geweldig, omdat ze allebei niet gingen overdrijven en elkaar in hun rol scherep hielden. Maar ik vind dat dit - en dat is puur smaak, ik weet het - toch een schitterend album. Het pakt me. Dat is melodie en opbouw. Hoewel zonder de spanning en intensiteit uit de jaren 70 is dit voor mij absoluut een zeer geslaagd PF album. Het raakt me.

"The Division Bell (1994)" raakt mij absoluut niet en het grijpt me zeker niet bij de kladden. Er zijn twee nummers, "Keep Talking" en "What Do You Want From Me" die ik kan waarderen. Komt door de medewerking van zangeres Sam Brown op deze twee nummers . De rest kan mij echt gestolen worden. 1 slappe Gilmour hap. Nee, geef mij de PF albums maar waarop Roger Waters zijn stempel drukt. Ja, ik ben een groot Waters fan. Inderdaad een kwestie van smaak.

Ik moet wederom constateren dat ik mijzelf aan het herhalen ben .

Ach, Hans. Dat doe ik hier ook! Maar je vind High Hopes ook niets? Dat is m.i. toch een subliem nummer. Met een fantastische solo!

Ja Rogyros, en met een kerkklok die ergens in de verte luidt?

Kerkklokken zijn al sinds mensenheugenis ''Division Bells''....... Ik vind het een zeer geslaagde uitluiding het PF tijdperk.

Ik snap het grapje maar Division Bells hebben niks met religie te maken maar alles met de Britse politieke cultuur:

Division Bell @ Wiki

High Hopes verdient alleen al 100 sterren! Verder een zeer goed album. Ben meer van de Gilmour zijde, dus misschien verklaart dat mijn waardering voor dit album. Heb Waters bijdrage nog nooit zo begrepen. Misschien komt dat nog

Hoewel Gilmour's zang en de typische Floyd-gitaarsound de belangrijkste redenen zijn van mijn "fan-zijn" van Pink Floyd, vind ik Waters toch een meer begenadigd en kortweg betere songwriter dan Gilmour. En songs als Dogs en Comfortably Numb, bij m'n favorieten, zijn toevallig door beide samen geschreven. Hadden ze misschien meer moeten doen Vanaf The Final Cut werd Waters echter te groot voor mij. Alles van Meddle t.e.m. The Wall vind ik magistraal. Met Gilmour als drijvende kracht op Momentary Lapse en deze hier is het songwriters-niveau wat ingezakt, maar dat wordt enigszins goedgemaakt door knallers als Take It Back en vooral High Hopes (dat live nog mooier is: Pulse, Remember That Night, Live In Gdansk).

Gisteravond tot diep in de nacht m'n hele PF collectie naar beneden gehaald en er weer eens doorheen aan het skippen gegaan van de eerste tot en met deze.

Misschien komt het gezien mijn leeftijd dat ik destijds kennis maakte met de Gilmour Floyd maar deze steekt er echt voor mij boven uit. Dat neemt niet weg dat ik de andere albums vanaf Atom Heart Mother fantastisch blijf vinden en kippevel blijf houden.


De albums voor AHM kunnen mij niet boeien maar het staat wel mooi als collectie
Enige wanklank op dit album na een aantal jaar is "Take it back" en dat mag Gilmour letterlijk opvatten.

Zoveelste Waters vs. Gilmour-discussie verplaatst naar Pink Floyd

Word je er moe van, Herman?

En dit is de reden dat ik Gilmour prefereer boven Waters. (Hoewel beiden natuurlijk het beste is. )

YouTube - "High Hopes" solo - David Gilmour, Royal Albert Hall

Zo, kheb er blijkbaar net nummer 1 opzitten en schoot abrupt wakker bij nummer 2

Dat kwam omdat ik bekende deuntjes hoorde deuntjs die ik al zoveel eerder van floyd heb gehoord, en even dacht ik, he gelukkig, toch de juiste plaat opgezet

Damn, dat viel tegen, ik hoor gilmour beginnen zingen en realiseer me weer dat ik me gigantisch heb vergist

Wat een ontzettend flauw saai dekbedovertrekplaat is dit, godsamme, en gilmours zang draagt daar niet ten positieve aan bij

Enfin, vast wel liefhebbers maar dit stookt het behang nog nie van mijn muren in 500 jaar, een graadmeter waar ik regelmatig gebruik van maak, nog los van het feit dat ik geen behang heb, er niet aan moet denken, en er een teringhekel aan heb dat spul op mijn muren aan te brengen, al is het eraf halen wel een feest, mits goed gestoomt natuurlijk

ja stoom! dat is wat deze plaat mist!

he he, we zijn deruit, nooit meer draaien, lekker slapen

(1 voorbeeld van slecht uitgewerkte nummer op de valreep, het middenstuk in poles apart, my god!, wel de ideeen gejat van Waters, in dat nummer gepropt,maar totaal misplaatst, het had beter zonder gekund)

My ears my ears! god sta me bij, ik moet dit van mezelf beluisteren om een fatsoenlijk oordeel te kunnen geven wille ikke mezelf ende mede mm enigzins pogen seriees te nemen, valt nie mee

Bier!!!!!

De muziek is prachtig, maar qua teksten is dit een waar gedrocht. Een beetje dubbel allemaal.

de muziek is gewoon behang, foeilelijk geraniumbehang, meer niet

totaal niet interessant, grijpt op een enkel moment bij de kladden, is vast ook de bedoeling niet, zet ik net zo goed brian eno op, dat doet iig nog wat met je, wat, geen id wat maar zelfs ik wordt er relaxed van

ik had laatst een begravenis, daar zou het werkje het goed doen

btw, zou mason speed hebben gebruikt om waker te blijven tijdens inspelen?

Chill man, muzikaal is dit zeker niet verkeerd.

wellus

chill?

da doek wel met mastodon of hacride

btw, het fijne aan deze plaat is dat ik door het skippen, je moet wel om niet stapel te worden, hem in 10 minuten heb kunnen beluisteren

enige pluspunt, high hopes, ja , hoop is wat ik wel nodig heb , dat het ooit is afgelopen

Waar maak je je druk om Joy, het is maar een plaatje hoor.
En na 20+ berichten weten we onderhand wel wat jij ervan vindt.


High Hopes wel ja, weet ik uit ervaring.