Pink Floyd - The Division Bell (1994)

ben vandaag een zootje platen aant beluisteren die ik nooit beluister om daarna te beslissen, definitief in de garbage can of nog ff laten hangen

waar deze eindigt is duidelijk

Ik zou hem en al die andere cd`s die je niet goed vindt Joy nog ff bewaren want dan zou ik eind van het jaar met kerstmis de kerstboom ermee versieren .
Voordeel is dat je dan geen ballen hoeft te kopen .

Zo heeft elk nadeel weer zn voordeel

Stuur hem naar me op Joy, ik wil hem wel

Joy... keep talking... and talking...

Marooned High Hopes

Misschien is joy inmiddels wel lost for words na de verschillende reacties. Het is in ieder geval a great day for freedom dat we het niet allemaal eens zijn met Joy en onze eigen mening volgen! High hopes voor de eigen geest!

Dat is echt Marooned... wat het ook betekenen mag.

Marooned betekent volgens de vertalingswebsite van google achtergelaten.

''A person who is marooned is like put ashore on an island'' zegt the free dictionary.......... Gilmour was dus welbeschouwd toen al de weg kwijt.

En twaalf jaar na Marooned maakte hij een mooi album om dat eiland te beschrijven!

Alle berichten over de diepgang van een surfplank en teksten (en muziek) die beter waren dan toen Roger Waters nog bij de band zat, mogen meteen bij het grofvuil, alleen al om High Hopes. Wát een nummer is dat toch zeg, bijna ongeëvenaard, vind ik. De vergelijking met Dire Straits snap ik ook niet. Qua sfeer vind ik The Wall inderdaad meer hebben, al ontbreekt het daar op dit album ook niet aan.

Nah, over het algemeen geef ik 'm toch 4*. Waarvan drie voor High Hopes alleen al...

High Hopes is ook gewoon een van de beste Floyd nummers.

Het geeft heel duidelijk het verschil aan tussen de werkwijze van Gilmour en Waters . Waters maakt meer werk van de teksten , dat is een uitgemaakte zaak . Op muzikaal vlak is het vooral een kwestie van smaak . Gilmour kiest duidelijk voor een compositie ansich , en dan vooral uit een gitaristisch oogpunt . Waters is meer van de thema's .
The Wall is inderdaad een heel andere plaat dan The Division Bell . Feitelijk niet vergelijkbaar .
Division Bell heeft wat vleugjes van Wish You Were Here in muzikaal opzicht .

Vorige week heb ik deze sinds lange tijd weer eens gedraaid . Het is een plaat met momenten , maar het blijft een wat spanningsloos gebeuren . Het gitaarwerk is weer geweldig en dat is het grootste pluspunt .

Gilmour mist in zijn werk gewoon de oprechte emotie, scherpe geest, betrokkenheid en het venijn van Waters. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat hij niet meent wat ie doet maar het komt nou eenmaal flauwer over. Zo is de man nu eenmaal. Als je PF met de Young Ones vergelijkt zou hij een goeie ''Neil'' kunnen zijn.

Misschien allemaal waar, althans naar de buitenkant toe. Waters is extrovert, staat meer op de voorgrond en laat meer van zichzelf zien. David "Neil" Gilmour is introvert; meer op zijn eigen. Ik ben er van overtuigd dat zijn emotie, intelligentie en betrokkenheid niet onder doen voor die van Waters. Gilmour uit zich vooral via zijn muziek. En ja, de teksten van Waters zijn briljant, maar de songs die op het conto staan van Gilmour zijn vaak wat krachtiger dan de nummers die aan het brein van Waters zijn ontsproten. Heel duidelijk is dat te horen op The Wall.
En dan 's mans gitaar. Waar anderen een overdaad aan gepiel nodig hebben om nog niet een fractie aan gevoel uit te drukken heeft Gilmour aan een slechts een paar noten voldoende om alles te zeggen wat er te zeggen valt. Oprechter in zijn emotie kan hij bijna niet zijn.

Inderdaad hmaeghs, muzikaal betrokken is Gilmour absoluut, alleen klinken zijn teksten en thema's vaak erg afwezig. Dat blijft dan ook het enige wazige aan hem. Zijn stem daarbij blijft erg vlak en monotoon waarbij je met Waters van de ene top in het andere dal duikelt. Je beleeft gewoon meer met die man. Wat ook niet vergeten mag worden: ook muzikaal heeft Waters veel voor Gilmour aangedragen. Hoe die het op zijn manier heeft ingevuld blijft dan ook zijn grootste verdienste als we het over de echte PF periode hebben.

Ok Hans. We kunnen elkaar in ieder geval vinden in het feit dat het duo Waters / Gilmour in de hoogtijdagen elkaar perfect aanvulde als een soort Lennon/ McCartney van de progrock. Ik wil over beiden dan ook niet spreken in termen van "beter", maar vooral "anders".

Helemaal mee eens en genoeg gezegd. Ik waardeer Gilmour net zozeer als Waters, alleen ken ik ze verschillende kwaliteiten toe. Samen hebben ze de grootste dingen gepresteerd, daar kan niemand een speld tussen krijgen. Op de soloalbums van de heren blijf je altijd de ander weer missen, hoe sterk een Watersplaat of muzikaal welluidend een Gilmourplaat ook mag zijn. Op The Division Bell ontbreekt het mij ook aan een bepaalde spanning en echt boeien doet ie me niet maar zoals al is opgemerkt, het heeft zijn momenten en luistert verder zeer aangenaam en Floydiaans genoeg weg.

Toch hou ik meer van ''spannende'' artiesten, artiesten waarvan je niet weet wat hun volgend album brengt. Dit weet je bij Gilmour wel, mocht hij weer een album uitbrengen. Prima gitaarspel, maar zelden tot nooit voel je emotie of spanning.

Bij Roger Waters kun je er niet van op aan wat hij gaat brengen, zulke artiesten prefereer ik boven artiesten als Gilmour. Hoewel ik als muzikant zijnde niks negatiefs over de man zal en kan zeggen.

Mooi gesproken, blauwe vogel! Ik kan me hier goed in vinden (afgezien van het feit dat ik dit album juist wel vindt boeien, maar dat is enkel smaak).

TDB is voor Gilmour begrippen helemaal geen slechte plaat hoor. Maar ja, wat is boeien..... daar heb je toch een onvoorspelbaar element voor nodig. Juist, die andere ouwe kibbelaar.

Wat is High Hopes toch een geweldig ontroerende plaat. Die melodie op het einde is zo simpel, maar toch zo mooi... Veel beter dan de rest van de nummers!

Ik moet toch ook bekennen dat 'High Hopes' in de loop van het jaar één van mijn favoriete Pink Floyd nummers is geworden. Eigenlijk is dat volledig onbewust gebeurd. Die steel solo op het eind, schitterend! Heb echter wel een sterke voorkeur voor de versie op Pulse. Dat vind ik de mooiste van alle officieel uitgebrachte versies.

High Hopes behoort zeker tot het mooiste van Pink Floyd, maar voor de rest haalt dit de standaard die Pink Floyd opgebouwd heeft niet. Stem volgt na nog wat meer luisterbeurten.

Ken je de versie van Live in Gdansk, Stijn? Die doet het voor mij ook erg goed. Vooral op het laatst, als hij van steel weer verder gaat op de akoestische gitaar. De strijkerspartij is een mooie ondersteuning.

Jammer dat je de rest van het album niet zo ziet zitten. Voor mij is dit absoluut het beste wat Gilmour zonder Waters heeft gemaakt, en ik zet hem zelfs in mijn PF top 5.

De tekst was volgens mij ook door zijn toenmalige vrouw geschreven. Is wel te merken. Veel beter dan bijvoorbeeld die van Wearing the Inside Out.

De muziek van Wearing the inside out is geschreven door Wright, de lyrics zijn geschreven door Anthony Moore.`

De teksten van High Hopes schreef Gilmour zelf samen met zijn huidige vrouw Polly Samson.

Zo zie je maar wat een armoe het werd toen Roger Waters zijn biezen had gepakt.

Waters kon me toch een teksten schrijven zeg, echt een gemis.

Het beste album zonder Waters verdient imo geen 5