Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Dan moet je geen vijf sterren geven. Daar sta je vrij in...

Tekstueel is de band er niet op vooruit gegaan. Kan ik niet ontkennen. Al moeten we daar ook niet in overdrijven. Gilmour/Samson/Moore (Waters moest qua lyrics door meerderen worden vervangen...) hebben er geen rijmpje a la Volumia ('Niemand weet waarom er mensen sterven in de kou, maar ik weet dat ik van je hou ) van gemaakt.

Laten we zo zeggen dat de PF teksten vanaf '87 minder complementair met de muziek zijn waar het daarvoor redelijk met elkaar in evenwicht was. En nou ja, Volumia, dan nog liever Vader Abraham.

De lyrics doen me soms wel een beetje denken aan vocal trance. Dat gezwijmel over zielen enzo...

Toevallig gisteren nog gedraaid, maar ik vind de versie op Pulse echt het mooiste. Vind de versie van de Royal Albert Hall dvd trouwens ook sterker dan die op Live in Gdansk.

Maar de rest van het album, nee.. 'What Do You Want From Me' is nog wel aardig, maar dan houdt het wel op.

Die versie van Pulse is inderdaad het mooiste. Tranentrekkend mooi zelfs. Die van Royal Albert Hall is ook prachtig, vooral door het gebruik van viool.

En Marooned vind je ook niks, Stijn? Jammer. Ik daar toch enorm van genieten.

Komt dat echt puur door de teksten of zijn er nog andere ergenissen?

Mwah, ik bespeur daar te weinig 'lijn' in. Het had beter omgezet kunnen worden in een intro voor een ander nummer.

Om eerlijk te zijn heb ik zelfs maar twee favoriete nummers aangevinkt. De derde kan ik gewoon niet vinden.

Het zal ook wel niet voor niks ''Marooned'' zijn genoemd.

Marooned is muzikaal best aardig gedaan , maar de toegevoegde waarde is nihiel . Ik zie het voor me ; Gilmour begint een melodietje en de rest volgt . Nog even strak spelen ,solo perfectioneren, sfeertje eromheen met de toetsen , mixen en registreren .
Het heeft geloof ik nog een prijs gehad voor beste instrumental v/h jaar .

Nee , ik kan best naar Division Bell luisteren en het is allemaal helemaal niet slecht . Verzorgd en goed geproduceerd , maar echt warm wordt ik er ook niet van .
Poles Apart en High Hopes hebben iets magich . Dat zijn echt 2 schaarse hoogtepunten .

Volledig eens.

Ik vind Cluster One bij minuut 3,45 teveel lijken op de intro van 'SOYCD 1' vanaf een minuutje of 4....Er zitten van die rustige synths in die wel iets opbouwen in spanning, en de melodie die daar met de piano wordt gedaan lijkt sprekend op de melodie die Gilmour zelf met gitaar doet in SOYCD...

Dat heb ik er nog nooit uitgehaald, Lakai!
Ik ga het vanavond/morgen eens luisteren. Ben benieuwd!!

Nou moet ik zeggen dat ik SOYCD 1 een van de beste intro's vind hebben die er bestaan, en om die reden denk ik al snel bij intro's die dezelfde sfeer hebben dat het lijkt op die van SOYCD. Toch heb ik het gevoel dat GIlmour een reeds bestaande succes-formule wil gebruiken.

kan me niet herinneren dat ik dat heb gedaan

Op zich staan hier, op enkele stukken na, geen slechte nummers op en High Hopes is gewoon prachtig. Het probleem is dat het nergens opschiet. Het is allemaal zo ontzettend saai en tot op het eind zijn er misschien drie momenten waar je weer even je aandacht bij kan houden.

Wat blijft High Hopes toch een prachtig nummer. Zit wat mij betreft op gelijke hoogte als klassiekers als Comfortably Numb, Shine On You Crazy Diamond, etc.

De rest vind ik ook erg goed, maar High Hopes blijft wel de uitsmijter van de plaat. Zulke nummers heb ik Waters na zijn vertrek overigens niet meer horen maken.

Amused to Death is 1 grote uitsmijter, om die plaat ff in herinnering te brengen

Tja ik heb daar nooit zoveel mee aangekund, is me wat te langdradig. Maar goed de stem gemiddeldes laten zien dat het kwalitatief wel snor zit. Zal hem nog eens opzetten voor een nieuwe kans, kijk zo ben ik dan ook wel weer

Staat die ook op The Division Bell ?
Zoniet wat heeft dat met dit album te maken.

Hallo Joy , welcome back.

Was van Malle/Joy een reactie op een opmerking van Nieuwstad en heeft dus mijn inziens (gezien de discussie die hierboven gaande is) zeer zeker iets te maken met The Division Bell in deze context...

Ik heb geluisterd, Lakai. Maar ik ben het er niet mee eens. Het enige dat ik eruit kan halen is dat Wright van akkoord verandert op de toetsen. Dat ijkt in de verte misschien wel wat op de manier zoals het ook bij Shine On gebeurt, maar ik vind het persoonlijk wat ver gezocht.

Blijft overigens een prachtig album naar mijn bescheiden mening. Hoe vaak ik hem ook draai, vervelen doet ie niet! Met afstand beste Watersloze album van Gilmouren wat mij betreft ook in de top 5 van PF albums.

Wat betreft verkoop ook zag ik op wikipedia. Nummer 4 qua verkoopcijfers, achter Dark Side, The Wall en WYWH met meer dan 12 mln keer over de toonbank gegaan. Zegt niet zo heel veel over de kwaliteit va een album, maar het is toch een interessant feitje vind ik.

Ik sluit me aan bij Rogyros. Deze plaat verveelt mij ook absoluut niet, terwijl ik hem in al die jaren toch al behoorlijk vaak heb gedraaid. Ik vind het een vrij toegankelijk album en het luistert allemaal lekker weg. Ik vind het album gewoon goed in elkaar zitten. Eens even kijken...WYWH, Dark side, Meddle en Obscured by clouds vind ik beter dan dit album, maar ik denk dat The Division Bell bij mij als vijfde van alle Pink Floyd platen genoteerd staat.

Boven The Wall?

Blijkbaar, Freakey, Bij mij trouwens ook. Ik heb dit album zelfs op vier staan (achter Dark Side, WYWH en Animals).

Riccioni (ik zou haast denken dat ik je ken...), ik raad je voor een dergelijk lijstje de forumtopic PF album top 5 aan.

De zon kleurt de hemelse gewelven rood aan de branding van de ochtendgloren. Geen zuchtje wind en het dorp nog slapende. De enkele meeuw die de zon voorbij gaat, die ik als een foto opneem als twee Groten binnen het abstract absoluut: het Nietige vs het Al.........Cluster One, zo eenvoudig en toch zo intens mooi.....het was mijn eerste kennismaking met Floyd na al de jaren ik de muziek van ze had verbannen door mijn indruk van het in cliché verpakte cliché waar ik schijtziek van was: Another Brick in the Wall.
Toen ik me maat vroeg wie dit was en hiermee Floyd gepresenteerd kreeg voelde ik het eigenlijk al direct, alsof ik voor mezelf al die jaren een fortuin door de grond had geboord.
Nu heb ik deze (weer) opstaan. En wat me is opgevallen in al de jaren van muziekliefhebberij is hoe toegankelijker de muziek, hoe sneller het gaat vervelen. Opmerkelijk dus, dat deze zo toegankelijke cd na de (bijna) twintig jaar nog steeds een genot is om te luisteren. Nog steeds zie ik de rood opgaande zon, als getuige van de herinnering in stilte waar het Groot en het Klein elkaar ontmoeten. En nog steeds is de sfeer van de cd waanzinnig warm en relaxed.
Prachtafsluiter van een fenomenale band.

Mooi stukje, Saldek!

Inderdaad boven The Wall. Overigens komt The Wall er wel direct achteraan. Vele mensen zullen het wel oneens met me zijn, maar ik vind The Divion Bell een harmonischer geheel als album dan The Wall. Ik vind het niveau van de nummers van The Wall nogal sterk variëren.

@ Rogyros: bedankt voor de link. Ik zal er eens een berichtje gaan droppen. Jouw naam komt me overigens ook wel redelijk bekend voor...