Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Ik sla deze plaat ook hoger aan dan The Wall. Het is vloeken in de kerk, maar toch...op deze plaat laat PF horen zeker zonder Waters bestaansrecht te hebben en een hele sfeervolle authentieke PF plaat te kunnen maken. High hopes vind ik zelf één van hun beste nummers ever

Dat is nogal een bewering devel-hunt, maar dat deze een stuk 'lekkerder' wegluistert dan The Wall is een feit. Al ben ik het niet met je eens omdat ik de platen zonder Waters niet als Pink Floyd zie. Pink Floyd is voor mij de combi van water en vuur, van cynisme en dromerigheid, van Waters en Gilmour. Die combinatie is voor mij Pink Floyd. Waters-solo, of Floyd zonder Waters is (vaak) goed, maar geen Pink Floyd.

Ondanks dat is dit een heerlijke plaat, waar Gilmour exact aan de verwachtingen voldoet. High Hopes is inderdaad een briljant nummer.

Ach nou ja, PF heeft verschillende tijdperken gekend met allemaal hun eigen aanhangers. Toen Waters het stokje overnam haakten veel Syd Barrett liefhebbers af en toen Gilmour de baas werd werd het helemaal huilen met de pet op voor velen. Het is hier gelukkig geen kerk en vloeken kun je in het daarvoor bestemde artiestenafreageerkamertje. Voor mij is PF de gouden vierschaar die vanaf '70 tot begin '80 de boeiendste produkten heeft afgeleverd.

TDB blijft een van de betere Gilmour platen m.m.v. zijn tekstschrijverscollectief. Maar een deuntje spelen kan ie nog steeds als de beste.

Mooie woorden, Hans!!

Marooned, Take it Back en High Hopes!

Dat zet voor mij dit album al op 4,5 verdiende sterren!

Inderdaad, prachtig verwoord. Ondanks de teksten blijft hij een topmuziekant en dat horen we!

Eerlijk gezegd heb ik bij geen enkele band of artiest zoveel gelezen over kritiek op de tekstuele bijdrage van een album. Echt alleen bij Gilmour komt dit voor lijkt het wel. De meeste mensen luisteren helemaal niet zo fanatiek naar teksten. Natuurlijk zijn wij als PF fans verwend geraakt met de sublieme tekstschrijver Roger Waters, maar soms wordt er net gedaan alsof de teksten van Gilmour een rechstreekse vertaling zijn van Frans Bouwer of Volumia.

Gilmour kan geen verhaal vertellen zoals Waters dat doet, maar het is ook niet zo dat wat hij schrijft schrijnend is of zo. Gilmour laat zijn muziek meer spreken dan zijn teksten. Prima.

Dit is overigens geen aanval op Hans (Bluebird) of Eveningguard. Ik bedoel het meer in zijn algemeenheid. En ik vind dat in zijn algemeenheid overdreven veel naar de teksten van Gilmour worden gekeken, terwijl we dat niet zo sterk doen bij andere bands/artiesten.

En ik wil hier ook niet gaan beweren dat teksten niet belangrijk zijn. Tuurlijk wel. Al kan ik slechte muziek met een goede tekst niet waarderen en goede muziek met mindere teksten wat eerder. Maar de muziek van PF draaide ook niet enkel om de teksten. Ze werden ook gaandeweg steeds belangirjker. Bij The Final Cut wordt altijd het verhaal van Waters erbij gehaald, en aan de andere kant heb ik nooit gelezen over wat iemand vindt van de tekst in Echoes bijvoorbeeld.

Het punt is dat er Pink Floyd op de hoes staat dus dan wordt het album automatisch vergeleken net de oude albums. En ja, Waters schreef erg goede teksten, en ja, we weten dat hij hier niet meer in de band zit. Toch vergelijk je de teksten hier met de oude.

Dat begrijp ik, Bram. Het is natuurlijk ook een PF album, simpelweg omdat de band daar PF heet. Maar mijn punt is dat de kritiek op Gilmour wel erg groot is als het gaat om teksten in het post-Waters tijdperk.

Tuurlijk zijn wij verwend. Maar men schiet nog wel eens door als het gaat om de lyrics. Ook bij Waters waren de teksten niet altijd doorslaggevend. Zoals bijvoorbeeld bij Echoes. Ik bedoel, waar gaat dat nummer over. Ik heb eigenlijk geen idee. Het album Atom Heart Mother is ook niet gericht op de teksten (ook niet de drie nummers die niet instrumentaal zijn). Sowieso zijn op de eerste albums het niet de teksten die de boventoon voerden. Pas vanaf Dark Side begon het tekstuele onderdeel echt tot volle wasdom te groeien in mijn ogen. Waters werd er ook steeds beter in, al vond ik dat de teksten gaandeweg te belangrijk werden ten opzichte van de muzikale bijdragen, maar goed, dat is een andere discussie.

Ik ben Gilmour fan van het eerste uur, maar Gilmour krijgt van mij ook niet de credits als groot tekstschrijver. Maar slecht is wel iets anders en dat wordt hier wel eens beweerd. Soms lees je berichten dat het verschrikkelijk is wat Gilmour en zijn coschrijvers hebben opgeschreven. En dat vind ik ook overdreven, ik ken geen andere artiest waarbij zo kritisch naar de teksten wordt gekeken.

Mijn punt is dat we niet moeten overdrijven.

Misschien een beetje overdreven, maar hun punt is denk ik dat de teksten van Waters meer een verhaal vertellen. Gilmour wordt afgerekend op het feit dat hij dat niet doet. Verhalende lyrics zijn altijd belangrijk geweest voor een goed Pink Floyd album, kijk maar naar WYWH.

Vanaf Dark Side heb je gelijk. Daarvoor werd het nooit gedaan. Eigenlijk is Animals pas het eerste album waar een thema zo duidelijk werd uitgewerkt.

Gilmour heeft het duidelijk niet in zich om een compleet verhaal op een album te vertellen. Op dit album speelt hij daarentegen een leuk deuntje weg!

Dat is zeker vloeken in de kerk..... Je speelt gevaarlijk spel: als je zo doorgaat moet je in een volgend leven de hele dag naar "The Division Bell (1994)" luisteren. Een helse opdracht lijkt mij zo .
Ik sla in de kerk liever een kruisje voor het Christus beeld. In een volgend leven, als dat er al is, mag ik dan wellicht dag en nacht naar het hemelse "The Wall" luisteren .

In nummers als Echoes wordt ook een verhaal op zich verteld. De lyrics zijn in ieder geval diep indrukwekkend en gaan niet over 'soul' en 'sadness'.

Pink Floyd begon er eigenlijk mee met The Man and the Journey, dus in 1969 al.

sterker nog Gilmour doet het helemaal niet, dat liet hij aan zijn vrouw over...

Voor High Hopes ja, en daar is de tekst dan weer geweldig.

Mwah..

Jawel, dat is teminste een beetje een verhalende tekst. Uitzonderlijk mooi nummer ook.

Muzikaal een prachtig nummer, met een redelijke tekst.

De tekst staat bomvol clichés en komt erg geforceerd over.

Of iets een verhaal is of niet heeft verder weinig met kwaliteit te maken. Dat is niet moeilijker o.i.d.

Ik heb er wat meer moeite mee dat de muziek behoorlijk cliché is. Ik had eerlijk gezegd liever gehad dat ik de teksten alleen cliché vond, dan kon ik er in elk geval naar luisteren.

De tekst is gewoon flauw en behoorlijk matig, pretentieuze passages worden afgewisseld met lauwe, halfopgewarmde clichés.

De tekst verdient geen schoonheidsprijs voor subtiliteit, maar ik kan me er ook niet aan irriteren. Klinkt prima wanneer het gezongen wordt, maar het is zekere geen hogere poëzie.

Het probleem is dat de tekst bij PF-artiesten vaak een eigen leven gaat leiden. Veel mensen roemen de teksten van Waters, maar ik betwijfel of zoveel mensen echt naar de teksten luisteren. Ik wil hier niet de tekstuele kwaliteiten van Waters aanvallen, want die staan buiten kijf. Maar ik heb het gevoel dat er mensen zijn op MuMe die zaken aannemen zonder daar zelf al te fanatiek naar te hebben geluisterd.

Vaak komt men niet verder dan 'matige tekst', 'prachtig verhaal', 'schrijnende teksten', 'diepgaande teksten' zonder dat men dan benadrukt wat er dan goed of slecht aan is. Voor mij maakt een tekst een nummer hooguit beter en is het ondersteunend aan de hoofdmoot, de muziek. Een matige tekst kan voor mij niet het nummer onderuit halen, tenzij er zaken worden geschreven als 'I'm afraid of the dark, especially when I'm in the park' of Anouk: 'If roses are meant to be red' / And violets to be blue / Why isn’t my heart meant for you'.

Maar ik durf te stellen dat hier mensen zijn die Gilmours teksten slecht vinden, en dat vooral vinden omdat het zo gevonden wordt, zonder zelf echt op onderzoek uit te gaan.

Overigens, dat Gilmour anderen betrekt bij het schrijven van zijn teksten, dan vind ik dat alleen maar goed. Het is niet zijn grootste kwaliteit. Dan kun je beter gebruik maken van anderen. Niks mis mee.

Ik begrijp nooit zo dat bij PF zo hoog wordt opgegeven over teksten. Dat verwacht je bij Dylan, Young of Lennon.Het was geen singer-songwriter gezelschap. Pink Floyd is meer de sound en de sfeer die er vanuit gaat. een vaak mystieke sfeer. Vanuit die sfeer wordt een bepaald beeld gecreëerd. De teksten vormen een onderdeel van die sfeer, maar zijn, als je ze los haalt van het typische PF geluid niet altijd even sterk. Ook de teksten van Waters zijn zonder het geluid van de andere bandleden, met name Gilmour, niet altijd zo poëtisch als vaak wordt gesuggereerd, het kreeg pas betekenis binnen het geheel.

Roger Waters kreeg zijn tekstuele hoogtepunt pas bij The Pros & Cons of Hitchhiking en Amused to Death. Schrijnende concepten, waarbij met name in de eerste een grote rol voor de luisteraar is weggelegd (veel eigen interpretatie mogelijk). The Wall en The Final Cut waren daar sterke eerste aanzetten voor.

Daarvoor was hij een goede tekstschrijver, maar hij wordt soms wel heel erg omhoog geprezen. Hetzelfde met mensen die beweren dat Jim Morrison een poëet is. Zoiets wordt eens geroepen, en dan zie je Jim met een poëtisch boekje zitten, en voila: het wordt klakkeloos voor waarheid aangenomen.

Ik volg zelf ACW waar ik o.a. de cursus tekstanalyse heb gehad. Van Maarten weet ik dat hij Nederlands studeert. Ik zou het op zich best leuk vinden, maar heeft het zoveel zin als gebruikers zoals wij hier complete analyses en literaire technieken gaan toepassen op de teksten van David Gilmour/Polly Samson en Roger Waters? Ik vind dat op een muzieksite nauwelijks relevant. Hooguit geef ik een eigen interpretatie, of een intertekstuele verwijzing aan. Je krijgt anders ook zo'n 'happy few' groepje die erover mee praat, en de rest interesseert het niet of begrijpt het niet helemaal.

Het is hetzelfde als ik een analyse van de compositie geef en ga zitten zeuren over welke toonladder in de 24e maat gebruikt wordt.

Ik ben het totaal niet met je eens. Bij Pink Floyd (met Waters) werkt de muziek inderdaad versterkend voor de beleving van de tekst. Maar dat kan alleen als de tekst zelf ook sterk is. Zonder Waters had Pink Floyd gewoon niets te melden en dat maakt direct het werk onbetekenend.

Met name Amused To Death toont mijns inziens aan dat de diepgang in zijn werk na Pink Floyd alleen maar is toegenomen. De man heeft iets te zeggen, en maakt daarom een plaat.
A Momentary Lapse Of Reason en The Division Bell zijn, daarmee vergeleken, gebakken lucht. Tekstueel niet verheven boven de grijze middenmoot. Ik hoor vooral rijmelarij om de coupletjes en refreintjes te vullen.

Natuurlijk heeft men krampachtig gepoogd om onderwerpen te pakken uit Waters' oevre (communicatie, conflict, depressie, vervreemding, hoop) zodat het nog een beetje Pink Floyd-achtig aandoet. Lekkere gekke hoes erbij en klaar is kees. Maar het blijft gekunsteld en volstrekt inhoudsloos.

Volstrekt inhoudsloos is dan ook weer bullshit. In nummers als High Hopes verteld Gilmour wel degelijk een verhaal. Misschien niet in dezelfde taal als Waters, maar hij verteld iets. Iets wat ik even moest uitvogelen.

Zomaar wat clichés uit 'High Hopes':

'the long road'
'the grass was greener'
'the light was brighter'
'how green it was on the other side'
'down this road we've been so many times'

En natuurlijk:

'there's a hunger still unsatisfied'
'the endless river'

Cliché's in muziek moeten maar over het hoofd gezien worden. Taloze ariesten hebben het over 'soul' en 'water' en 'children'. Waters gebruikte ook cliché's, alleen kon hij er als de beste een goed verhaal van maken. En in dat nummer doet Gilmour het heel aardig.