Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Dat is nou net het nummer waarbij zijn vrouw ook een groot deel van de tekst schreef. Verder heb ik daar geen problemen mee hoor en ik heb slechtere teksten gezien. Dit is gewoon een tekst die de muziek niet naar een hoger niveau tilt, maar ook het nummer niet keihard onderuit haalt.

Wat is hier cliche aan?

Dat lijkt me toch erg duidelijk. Dit zijn allemaal uitgekauwde uitspraken die al talloze keren gebruikt zijn, in welke taal dan ook.

Er is zelfs een spreekwoord: 'bij de buren is het gras altijd groener'. Veel groter kan een cliché dan niet zijn. 'Hij heeft nog een lange weg voor de boeg' is ook een algemeen gekende uitspraak. Google ook maar eens op 'endless river' (zet er desnoods lyrics achter).

Het heeft allemaal geen sprankje originaliteit.

Wat is er dan nog wel origineel? Maar om dan te zeggen dat het nummer cliche is..... Daar ben ik het persoonlijk niet mee eens.

Tja, wat is nog wel origineel? Dat is een vraag die moeilijk te beantwoorden is. Elk woord is sinds er zoiets als taal is wel eens gebruikt. Dit soort zinnen liggen er echter veel te dik bovenop. Daarmee heb ik het trouwens alleen over de tekst. Het nummer zelf vind ik behoorlijk sterk.

Oke duidelijk. Het is inderdaad instrumentaal een erg sterk nummer.

Een nummer kan instrumentaal sterk zijn en textueel niet en andersom ook

Wat is er tegenwoordig nog wel orgineel , alles is toch al eens uitgekauwt

Waarde Rudiger, past op! De intertekstualiteitstheorie is dat elk woord onorigineel is omdat het al eens ergens anders geweest is, maar je kunt nog nieuwe combinaties maken.

Ben het met Slowgaze eens, anders zou je niks meer kunnen waarderen (textueel) omdat alles al eens gezegd is. Ik denk dat dit tevens dan ook je luisterbeurt beïnvloed.

Alles al gezegd vind ik een beetje veel van het goede. Alle woorden al gebruikt, ja die er nu bestaan, jaarlijks worden er nieuwe bijgevoegd.
Als alles gezegd zou zijn, is het niet nodig boeken en dergelijk nog te schrijven.
Vraag me niet wat er nog niet gezegd is, als ik het wist, zou ik het doen en was ik morgen wereldnieuws....
Zo nu weer naar The Division Bell. Fijne CD uit de 3de Pnk Floyd periode.

Hij bedoelt juist dat Gilmour nieuwe combinaties had kunnen maken. Dus niet 'long' en 'road' aan elkaar koppelen, maar eens een keer een ander soort weg.

Long river ook niet. Long cloud? Long cloud kan. Long drink? Long drink kan. Wobbly road? Wobbly road kan en zo.

Long Drunk road, pissing a endless river.

Ik zat de vorige pagina's nog eens te lezen en ik blijf bij mijn standpunt dat Gilmour overdreven veel kritiek krijgt op zijn tekstwerkjes in verhouding tot andere artiesten her en der.

Maarrr, dat maakt niet dat de tekst van bijvoorbeeld High Hopes goed te noemen is. Deze punten die Stijn aandraagt zijn zeker wel cliché te noemen wat mij betreft. Ik vind Gilmour en Samson zelf dan ook geen toptekstschrijvers. Het probleem dat zich bij High Hopes aandraagt is dat ze teveel een groot geheel willen benadrukken, wat juist de de boodschap minder kracht geeft. En als je dan ook nog standaardclichés er in gaat verwerken (grass was greener, light was brighter; zo kun je heel lang doorgaan zonder dat het een waarde meekrijgt, de boodschap vervalt in herhaling en vertelt daardoor eigenlijk niets), wordt het nooit een echte goede tekst.

Gilmour en Samson hadden er beter aan gedaan om zich op een klein onderdeel te richten van de goede herinneringen die Gilmour over die plek of periode had. Door dat je een bepaald onderdeel eruit haalt en benadrukt, kan een boodschap veel meer kracht krijgen en kun je uiteindelijk meer overbrengen van je gevoel wat je erbij wil geven. Als het dan ook nog lukt om de verleidingen van bovengenoemde clichés te weerstaan, hoef je niet eens een echt goede schrijver te zijn om toch iets te kunnen overbrengen.

High Hopes heeft voor mij een matige tekst, maar het stoort me ook niet. En de muziek is zo vreselijk goed (vooral de versie op Live in Gdansk) dat ik het Gilmour zonder moeite vergeef! Voor mij is dit nummer samen met Comfortably Numb het magnum opus van Gilmour (qoutje gejat van Bikkel2 die ergens ooit CF zo omschreef. Ik kon me er dus in vinden, maar vind dat High Hopes erbij mag worden vermeld!)

High Hopes is een emotioneel gedragen stuk en zeker 1 van de highlights van het album .
Gilmour en Samson zijn inderdaad geen duo met een groot talant voor teksten , dat is nu eenmaal zo . Het is een beetje rijmen en wellicht wat simplistisch , maar ik vind het geen storend element op dit album .
Roger Waters (om die er maar weer eens bij te halen ) schreef uit een andere invalshoek , een stuk intelectueler in ieder geval .
Als het dan toch zonder Waters moet , hebben ze er verstandig aan gedaan om zijn schrijfwijze niet te imiteren , door bijvoorbeeld tekstschrijvers van buitenaf te gebruiken .
Voordat A Momentary Lapse Of Reason verscheen , is Gilmour overigens nog wel een poosje met Eric Stewart( 10CC) bezig geweest voor het schrijven van teksten . Stewart krijgt geen credits op die plaat , dus dat zal wel niet helemaal gelukt zijn .

Qua sfeer deugt Division Bell wel , maar zoals eerder aangehaald ; er is weinig echte spanning , zelfs de lichte pschydelische klankjes her en der zijn erg veilig .
Helemaal geen slechte liedjes , maar voor Floyd begrippen erg tam .

Dat zou in ieder geval verrassend zijn!

Dan krijgen we een soort Pink Floyd meets Punk. Vette combo.

Ik vind 'Poles apart' een uitzondering wat betreft uiterst matige teksten op dit album. Een persoonlijke noot in plaats van louter clichematigheid en met een beleving gezongen die ik ook verder op 'The division bell' mis.

En ja, er is meer kritiek op de teksten van Gilmour en zijn helpers dan dat je doorgaans bij albums op MuMe tegenkomt, maar ik denk dat dat vooral heeft te maken met het feit dat voor velen zowel tekst als muziek er toe doet als het gaat om wat mensen in Pink Floyd aanspreekt, ook al blijft opgaan dat teksten er voor de meesten niet toe doen, maar ik denk dat het percentage 'tekst liefhebbers' bij Pink Floyd net wat minder gering is in vergelijking met andere bands.

Persoonlijk vind ik 'The division bell' ook muzikaal erg zwak en vormt de band met dit album voor mij niet de uitzondering die PF vaak was ten opzichte van andere bands in het genre. 'Poles apart' is voor mij een eenzaam hoogtepunt, niet alleen vanwege de tekst.
Toch vind ik het jammer dat er niet meer is verschenen van de band in deze bezetting, maar het karige aanbod van slechts twee albums in ruim tien jaar zegt ook wel iets over een gebrek aan inspiratie, denk ik.

Muzikaal vind ik dit juist steengoed in elkaar zitten. Waters mocht er dan niet meer zijn, de brenger van de 'sound' van Pink Floyd is er nog wel en dat horen we prima terug.

Gilmour drukt zoals verwacht een duidelijke stempel op het verhaal . En Gilmour is nu eenmaal geen Waters , die duidelijk voor de boodschap , het duistere en het venijn ging .
In dat opzicht valt het tegen . Gilmour gaat voor sfeer maken op een manier die heel melodieus en warm is . De gitaar is meer dan ooit de aanjager en dat levert wel heel mooie stukjes op , want Gilmour is een kei in het spelen van geweldige partijen op het juiste moment .
Maar nogmaals , voor Floydnormen is het wat saai en veilig . Je weet op een gegeven moment precies welke kant het opgaat .
Dat is enigzins jammer voor een instituut die prat ging op het maken van spannende muziek .
Ik vind dus wel degelijk dat Waters gemist wordt .

Het is natuurlijk ook wat je in PF aantrekt. Ik vind hun eerste albums niet superbijzonder. De beste periode is voor mij de jaren 70. Zeg maar Meddle t/m Animals. Het enige album dat daar wat mji betreft tussen kan komen is The Division Bell. En de kritiek die jij geeft, Michel, daar kan ik goed inkomen. Gilmour is toegankelijker, en ook veiliger.
Maar ik vind het zo mooi dat de verminderde spanning ruimschoots wordt vergoed. Ik hou wel van spanning, maar wel als het gedienstig is aan de muziek zelf. Om die reden vind ik The Wall (hoewel ik het 'objectief' als een meesterwerk beschouw) moeilijk te luisteren en vind ik The Final Cut zelfs matig. Hoewel Waters ook voor mij de belangrijkste componist van PF was, ben ik toch vooral een fan van Gilmours bijdrage. Hoe dat komt? Het is enkel smaak. En daar is niets objectiefs aan!

Punk Floyd dus.

Pink Flag.

Dit bleek dus het laatste studio album te zijn onder de naam Pink Floyd. En dat album mag er absoluut zijn! Een stukje beter als Momentary lapse of reason vind ik. Echt kippevel momenten in nummers als High hopes, A great day for freedom, Poles apart, Coming back to life en Lost for words. Zelfs het commerciele in Take it back kan ik prima waarderen. Duurde overigens wel even voordat ik de schoonheid van dit album inzag. In eerste instantie vond ik het maar matig. Gelukkig viel het overbekende kwartje later alsnog.

Vielip, in jouw rijtje wil ik toch nog even Keep Talking benadrukken. Dat nummer vind ik een van de beste van dit album. En Wright's Wearing The Inside Out. Rick had een veel lagere kwantiteit in het schrijven van nummers, maar wat uit zijn pen kwam, was vrijwel altijd raak. Zo ook met dit nummer. Wearing The inside Out ligt wat mij betreft ook een beetje in het verlengde van de stijl en sfeer van zijn (erg goede) soloalbum Broken China (1996).

Je hebt helemaal gelijk Rogyros; Keep talking is magistraal!! Hoe kon ik 'm vergeten
En ook Wearing the inside out mag er best zijn ja. Weet je, ik vind eigenlijk het hele album prima te pruimen!

Lost for Words moet wel het meest ondergewaardeerde Pink Floyd nummer ooit zijn. Ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Wat een prachtmelodie!

Inderdaad bizar weinig stemmen zie ik nu. Na High Hopes altijd al veruit mijn favoriet geweest. Kan het alleen niet te vaak horen. Maar zo op z'n tijd is het prachtig weer eens te horen, ja.

Edit: Heb ook Cluster One. Staat nog verder naar beneden.