Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Is inderdaad ook een van mijn favorieten:) van mij heeft Lost for Words ook een stem gekregen!

Eigenlijk staat er geen slecht nummer op dit album , zelf vind ik Poles Apart heel erg mooi en dit album zeker 1 van de betere Floyd albums .
De meningen zijn sterk verdeeld maar gelukkig gaan steeds meer users deze waarderen , alleen de Gilmour haters dan niet want die zijn er ook zat.

Je hoeft geen Gilmour hater te zijn om dit een matige plaat te vinden. Wat zeker bijdraagt aan mijn zeer matige enthousiasme voor The Division Bell, is dat de makers zowel muzikaal als tekstueel zo overduidelijk proberen aan te haken op oude PF-thema's maar er nergens enige echte diepgang of originaliteit te bespeuren is. Dat maakt het pretentieus. Net zo opgeblazen als al die opblaasbare bedden en varkens die ze altijd maar bleven meezeulen op hun tournees. Het blijft altijd een matig aftreksel van het echte werk.

Maar ja. Dat zou je ook de kracht van dit album kunnen noemen. Nu het er steeds meer op gaat lijken dat dit het laatste studio album van Pink Floyd gaat zijn. Nog één keer kijken de heren om en zien wat ze gemaakt hebben en maken daar nog voor het laatst een album van. Het is dan weliswaar niet echt origineel te noemen, maar het vat mooi samen waar de band voor stond. Wel blijft het uit historisch perspectief jammer te noemen dat Waters hier niet van de partij is, want hij hoort hoe dan ook thuis in het Pink Floyd verhaal.

Gilmour is zeer muzikaal en dat redt de boel net aan . Echt slechte liedjes zijn er niet op The Division Bell , maar in zijn geheel valt het songmatig toch wat tegen .
Ik ben zeker geen Gilmourhater , want ik het is mijn favoriete gitarist en dat zie ik ook niet meer veranderen . Ook als vocalist heb ik 'm hoog zitten .
En daar zit 'm de kneep . Gilmour is geen uitgesproken goede componist en dat valt een hele plaat lang op een bepaald moment op . Door de muzikaliteit weet hij nummers naar een hoger plan te tillen . Poles Apart en High Hopes zijn fraai en Floydwaardig , maar het meeste is niet mijn ding , en zeker niet voor Pink Floyd begrippen .

Muzikaal prima te genieten maar er gebeurt naar PF maatstaven verder erg weinig op deze cd. Dat maakt het tot een wat gladde en zouteloze aangelegenheid maar sommige albums lenen zich nou eenmaal beter voor de sfeer dan het avontuur. Hoewel geen virtuoos, Gilmour hoort daarbij dan ook zeker in mijn rijtje meest favoriete gitaristen. De beste bestaat daar in niet echt, allemaal hebben ze eigen technieken en een herkenbare unieke stijl ontwikkeld die veel navolging heeft gekend.

Yep , goed verwoord Bluebird . Ook helemaal eens met je laatste zin .

Ook hier een fan. Heb me overigens altijd afgevraagd of het een soort van sneer richting Waters is. Iemand die daar opheldering over kan verschaffen? Overigens vind ik Coming Back to Life ook ondergewaardeerd (Gilmours gitaarspel in dat nummer )

Misschien geeft dit een beetje een antwoord? http://www.songfacts.com/de...

Dank, dat helpt enigszins (hoewel het nog steeds een beetje duister blijft)

Op zich best grappig dat ie dat zo in zijn muziek verwerkt. Wel vind ik het heel jammer dat Gilmour er over doet alsof hij de grote winnaar is (dat verhaal ook met die boks-handschoenen, winner-by-knockout enzo). Gilmour is blijkbaar een man van de schijnwerpers, maar ik vind het simpelweg laag om Waters dan af te doen als een verliezer.

Zonder Waters had Gilmour niet z'n mooie toevoegingen kunnen geven aan de geweldige nummers, want dan waren die geweldige nummers er simpelweg niet geweest.

Zo interpreteer ik die tekst eigenlijk helemaal niet. Mijns inziens wil hij in die tekst laten overkomen dat hij behoorlijk teleurgesteld is in de afwijzing en dat het geen zin heeft om maar bezig te zijn met je opponent.

Ik haal er niet uit dat hij Waters af wil doen als verliezer. Hij zegt, You know, you can't win. Dat kan natuurlijk slaan op een tekst in zijn algemeenheid. Dus niet You = Waters, maar meer You = men (Nederlands bedoeld). Het kan ook betekenen dat hij vond dat Waters nog steeds met een strijd tegen Gilmour/PF bezig was en dat hij die strijd gewoon niet kon winnen. Want die was al beslecht. De rechter had er al over beslist en Momentary Lapse verkocht behoorlijk (even los van de smaak).

Ik vind niet dat hij Waters als verliezer neerzet. Ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat Gilmour maar al te goed wist dat Gilmour's favoriete PF albums (Dark Side en WYWH) gemaakt zijn met Waters als het hart van die albums, op compositiegebied. Gilmour heeft zelf ook eens toegegeven dat hij het erg moeilijk vond om bandleider te zijn tijdens Momentary Lapse, dat hij het best moeilijk vond om de PF kar te trekken om een nieuw album te realiseren.

Maar goed, het blijft gissen. Ik vind overigens dat als Gilmour nog kwaad was op Waters (en dat lijkt mij wel, aangezien er voor Live 8 nog issues waren, waardoor Gilmour het in eerste instantie niet zag zitten om dat project aan te gaan), dat hij daarvoor ook een reden had. Waters heeft zich nou niet bepaald geweldig gedragen, zullen we maar zeggen. Natuurlijk zijn er altijd meerderen de oorzaak van een ruzie, maar het zegt wel wat dat Mason en Wright niet aan Waters kant stonden, toen de clash eenmaal daar was. Waters zag zichzelf wel heel erg als de enige oorzaak van de status van PF. En dat was natuurlijk niet kloppend.

En wie weet ging het toch niet over Waters. In de Engelstalige wikipedia staat onder meer het volgende: Much of the album deals with themes of communication—the idea that talking can solve more of life's problems. Songs such as "Poles Apart", "Lost for Words", and particularly the reference to "The day the wall came down" in "A Great Day For Freedom" are occasionally interpreted as references to the long-standing estrangement between former band-member Roger Waters and Pink Floyd, though Gilmour has denied that the album is an allegory for the split. In 1994 he said: "People can invent and relate to a song in their personal ways, but it's a little late at this point for us to be conjuring Roger up."

Jammer dat Gilmour nooit uitleg heeft gegeven waar Lost For Words op staat. Ik vind Division Bell een prachtig album, maar het is toch wel erg jammer dat Waters het verzoek van Gilmour voor een gezamenlijk laatste album weigerde. Maar misschien maar goed ook, want of het een vruchtbare samenwerking was geweest...???

De eerste paar keer toen ik Lost for Words hoorde moest ik inderdaad even denken aan het conflict wat tussen Gilmour en Waters speelde. Maar later dacht ik: Dat kan toch niet waar zijn. Goed de heren konden niet meer door één deur, maar om dit op deze wijze kenbaar maken zou toch erg kinderachtig zijn. Vanaf dat moment heb ik nooit meer aangedacht dat het een sneer richting Waters was. Tot vandaag dus door de fraaie uiteenzetting van Rogyros wat stof tot nadenken is wat nu de essentie is van Lost for Words...

Wel gek dat Gilmour nooit heeft verteld wat de essentie is. En zeker jammer...

Natuurlijk ging dat over Waters. En volgens mij ging het eerste couplet trouwens over Barrett. Doet het ook altijd goed, zullen ze gedacht hebben. Waar de tekst precies over gaat zullen we overigens aan mevrouw Gilmour moeten vragen, die was verantwoordelijk voor de rijmelarij.

Tot in lengte van dagen zal achter alle belangrijke Pink Floyd stukken de naam "Waters" staan, slechts nu en dan met met een andere naam daaraan toegevoegd. De familie Gilmour kan bespiegelende "kijk mij er eens boven staan" versjes blijven bedenken wat ze wilen, maar daar verandert niets aan. En bij elke nieuwe jubileumeditie van Dark Side Of The Moon wordt dat weer bevestigd.

Hopelijk krijgt Gilmour ooit vrede met zichzelf, en accepteert hij zich op een dag dat nou eenmaal niet iedereen de gave heeft om overtuigende teksten en indrukwekkende muziek te schrijven. Goede uitvoerders zijn óók heel belangrijk. Als hij zijn frustratie achter zich kan laten, kunnen we misschien nog eens wat gezamenlijke optreden tegemoet zien. In zekere zin komen Pink Floyd nummers nu eenmaal het best tot hun recht wanneer hij meespeelt en zingt.

Tja Buurman , je had bovenstaande ook kort kunnen samenvatten in de vorm van dat je geen Gilmour liefhebber bent .

De zoveelste Gilmour-Waters-discussie verplaatst naar Pink Floyd

Tis wat, zit je jaren te ageren tegen Floyd , dat het allang niet meer is wat geweest, draai je een beetje uit verveling deze plaat en denk je, mm, toch wel erg lekker op een rustige herfstavond

De criticus in mij denkt, ja leuk, maar tis wel erg simpel allemaal, nergens hoogvliegers op deze plaat of het moet High hopes zijn, en de rest kabbelt maar wat voort zonder alteveel spanning

Laat dat nu net zijn waar ik behoefte aan heb, en dus kom ik wederom tot een conclusie die ik al tig keer heb getrokken mbt het beluisteren van muziek, voor elke muziek is een tijd en plaats , en nu , 24 oktober 2011, is het tijd voor deze

Malle, ik begin nu toch werkelijk te denken dat jij Joy niet bent. Die wilde dit album nog in de prullenbak gooien.

Mooi dat je toch kan genieten van deze plaat.

Zo zie je maar weer dat niet alleen PF allang niet meer is wat het geweest was maar dat geldt blijkbaar ook voor de critici hier. Hoe onverbiddelijk is de tand des tijds................

Ik blijf het iig inhoudelijk een hoogst flauwe plaat vinden maar er wordt toch idd sfeer- en smaakvol op gemusiceerd.

Laten we het in beide gevallen daar maar op houden rogyros en bluebird

Toch mis ik Joy .

Hoewel ik dit één van de minste PF albums vind, kan ik best van deze plaat genieten.
Ik vind het echter een beetje 'n bij elkaar geraapt zooitje. Bij veel van hun eerdere werk heb vaak ik het idee dat ik naar één lang nummer van 45 minuten zit te luisteren. Deze plaat is voor mijn gevoel, qua sfeer en stijl, geen geheel. Nummers als 'Take it back', 'Poles apart', 'Coming back to life' en 'Lost for words' vind ik qua sfeer erg met elkaar overeen komen. Ik vind het bovendien prima nummers. Ik vind ze echter ontzettend vloeken met de rest van het album.

Fascinerend, Jelle. Ik vind juist dat dit album juist weer eenzelfde sfeer neerzet. Wat lichter dan met Waters, maar wel consistent vond ik. Daarbinnen wordt zeker gevarieerd, maar dat moet ook. Het zou anders saai kunnen worden (en met deze zin ben ik bang dat er reacties komen van mensen die dan zeggen: Saai is het zeker geworden, dat deel van consiststentie klopt wel... ).
Mooi hoe meningen kunnen verschillen.

Dat is zeker mooi Dat is ook een van de dingen die muziek zo leuk maken.
Ik vind het overigens zeker geen saai album. Ik vind vooral Marooned, Keep Talking en High Hopes geniale nummers!

Goeie top 10 heb je overigens Rogyros
Lijkt sterk op die van mij haha

Idd!

Dit is een mooie atmosferische pop-rock plaat van de Gilmour-versie van Pink Floyd. Het is absoluut beter als AMOL en vormt een mooi geheel. Het haalt het alleen voor het grootste deel natuurlijk niet bij de klassiekers van PF. Ik vind de plaat zeker 3,5 sterren ward als waardige afsluiter van de studioplaten van PF en een halfje erbij voor het ongelooflijke mooie High Hopes, dat wel een echte klassieker is wat mij betreft.