Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Meesterlijke zwanenzang.

Samen met A Momentary Lapse of Reason het meest ondergewaardeerde Pink Floyd album.

Meningen over The Division Bell zijn duidelijk (er) verdeeld. Ik schaar me bij de groep die volledig achter dit album staat. Net zoals bij A Momentary Lapse of Reason trouwens.

De Gilmour vs. Waters clash interesseert me niet maar ik weet wel wie ik boven wie verkies en wie de bekwaamste van de twee is, maar dat geheel terzijde.

Opnieuw gewoon een fantastische plaat met niet één zwak nummer. Speelduur is wat aan de langere kant maar gaat echt nergens vervelen.

Klasse.

Kleine 4,5 *

Ik weet eigenlijk helemaal niet of dit album zo ondergewaardeerd wordt. Er zijn veel verschillend meningen over dit album. Persoonlijk plaats ik dit album in de PF top 5, maar dat zal voor veel mensen niet gelden. Er zijn echter ook heel veel mensen die dit album wel zeer waarderen en qua verkoopcijfers staat dit album op nr. 4, na Dark Side, The Wall en WYWH.

Daarmee kun je toch wel stellen dat veel mensen deze plaat wel weten te waarderen. In mijn omgeving zijn de meesten toch behoorlijk lyrisch over dit album.

Zeer veel uiteenlopende meningen over deze plaat: Ja.
Ondergewaardeerd: Nee.

Op zich geldt dat eigenlijk voor elk album van Pink Floyd. Zie de meningsverschillen maar rondom The Wall, Final Cut en toch ook DSotM. Ik vind dit album ook helemaal niet zo gek en zelfs qua geheel beter als bijvoorbeeld het genoemde The Wall. Ik weet nog dat vooral het eerste nummer op mij indruk maakte en een subliem intro van het abum is. Zo ook de afsluiter die door mijn stereo destijds ervoor zorgde dat mijn moeder mijn kamer inkwam omdat ze vliegen hoorde .

Zeker 4 sterren voor mij en ik blijf erbij dat dit een waardig en mooie afsluiter is van een groep die ik helaas pas eind 80'er jaren heb ontmoet, maar wel gelukkig tijdens deze albumtour nog 3x live heb mogen meemaken.

"The Division Bell" is een mooie sfeervolle plaat van Pink Floyd, die laten horen dat ze het zonder bassist en zanger Roger Waters ook prima af kunnen. De scherpe randjes en de pit is er wellicht een beetje uit, en de teksten zijn van een iets minder niveau, maar muzikaal is "The Division Bell" gewoon goed. Met name het gitaarspel van David Gilmour is weer om van te smullen en zijn vocalen blijven overeind. De nummers "Keep Talking" en "High Hopes" zijn wat mij betreft de hoogtepunten van dit uitermate smaakvolle album.

Zeker. Vooral bij concerten. En in de studio speelde Gilmour ook vaak basgitaar.
Dus ja, helemaal mee eens: Roger Waters wordt als schrijver van tekst en muziek node gemist. Persoonlijk hoor ik zijn stem graag, maar ook die van Gilmour en Wright.

'Poles apart' vind ik nog steeds prachtig. Even klinkt Gilmour persoonlijk en wordt er daarmee extra schwung gegeven aan een toch al zeer fraaie zangstem.

En mooi dat Gilmour een vrouw heeft die best aardig kan dichten, al is haar werk aan mij niet zo besteed. Maar goed, scheelt toch weer een paar personen op Payroll Floyd's album.

Gilmour heeft het altijd meer moeten hebben van zijn muzikaliteit en Waters meer van zijn venijnige en scherpe ingevingen tijdens het schrijven. Die verschillen blijf je horen op Watersloze Gilmour albums en op Gilmourloze Watersalbums.

Niks mis mee.

Eens met Ronald dat naast High Hopes ook Keep Talking een hoogtepunt is.

De Arthur-Recensies deel 13: keeps talking...

The Division Bell is het laatste album van Pink Floyd, en de tweede zonder Roger Waters, de zanger/bassist/tekstschrijver onder wiens leiding Pink Floyd uitgroeide tot dé ultieme knuffelband van de progressieve rock, en zelfs jaren ’70-muziek in het algemeen. In die laatste categorie kan eigenlijk alleen ABBA zich qua populariteit meten met de Britse proggers.

Ik heb eigenlijk gemengdere gevoelens over Pink Floyd dan je op het eerste gezicht zou denken als je mijn scores bij hun albums ziet. Langs de ene kant vind ik het mooie, sfeervolle en bij vlagen geniale muziek… maar langs de andere kant hangt er ook iets gedateerd om de band. De kwaliteit is hoog, maar er hangt stof aan al hun platen. Misschien omdat het al bijna 40 jaar lang een echte dweep-band is. “vind je die band goed? Luister dan maar eens naar Pink Floyd, dat is pas echte muziek” . Zoiets dus…...

Maar goed, we hadden het dus over The Division Bell…

Waar ik voorganger en eveneens Waterloze album A Momentary Lapse Of Reason, alsook liveplaat Delicate Sound Of Thunder (mijn kennismaking met de band!), erg goed kan hebben, vind ik deze toch een heel stuk minder geslaagd. Dit is gewoon het ergst mogelijke laatste Pink Floyd-album: nooit klonk de band meer op automatische piloot dan hier, nooit was het songmateriaal zo middelmatig, en nooit klonk de groep zo als Dire Straits op hun saaist als op dit album. De band Pink Floyd gaat hier als een nachtkaars uit, en dat is jammer.

Ik bedoel, het is niet dat de band hier slecht presteert, want technisch is het allemaal weer dik in orde. Maar het heilige vuur is er gewoon uit. Dit is zo’n plaat waarbij je pas echt beseft hoe belangrijk dat spreekwoordelijke vuur eigenlijk is. Het is wachten op Keep Talking tot er weer een écht goede song langskomt, en dan krijgen we er nog eentje: High Hopes. Maar dan is het album ten einde en blijf je toch licht teleurgesteld achter.

Ik vind ze dodelijk vermoeiend die Arthur recensies

Expliceer eens waarom?
Als je ze zodanig vermoeiend vindt... Niemand verplicht je deze te lezen?

- Wat betreft de "stof" die op de plaat zit: uiteindelijk is muziek uit een vroegere periode inderdaad tijdgebonden. Wat van muziek toen goed en vernieuwend was, is nu vooruitgestreefd en misschien oubollig. Op vlak van PF moet ik je wel tegenspreken: voor zover de albums die ik beluisterd heb, beschouw ik de groep tijdloos. Ik ga verder op het metafoor: ik zal de stof op een PF-plaat niet vinden. Maar ieder zijn/haar mening, natuurlijk.

Voor het overige: een mooie recensie, zoals steeds!

Ik vind het meeste werk van Pink Floyd eigenlijk ook tijdloos, maar langs de andere kant hangt er ook zo'n belegen sfeertje rondom de band en de verering die de band, terecht eigenlijk, te beurt valt. En op mij persoonlijk heeft dat een ietwat 'negatieve' uitwerking (relatief begrip in deze uiteenzetting), waarin ik het geluid als 'stoffig' (by the lack of a better word) begin te ervaren. Dat is natuurlijk zeer onprofessioneel van mij als muziekliefhebber, om me zo te laten beïnvloeden door randzaken die weinig of niets met de muziek zelf te maken hebben, maar het is nu eenmaal zo.

Dit heb ik trouwens ook bij de meeste andere bands/artiesten die al sinds de jaren '60 onophoudelijk de hemel worden ingeprezen. Zonder uitzondering prachtige, tijdloze muziek, maar...nou ja... een beetje stoffig (by the lack of a better word). The Beatles, The Doors, Boudewijn De Groot: prachtig maar met iets stoffigs. Uitzondering die ik hier ook even wil vermelden zijn The Rolling Stones en Leonard Cohen. Vraag me niet waarom.

Sowieso is deze hele lap tekst een beschrijving van wat alleen ik persoonlijk, door één of andere opmerkelijke kronkel in mijn hoofd, ervaar bij dit soort muziek. Laat nu dus niemand zich aangevallen voelen omdat ik zijn/haar favoriete band stoffig heb genoemd!



Dank je, altijd fijn om te lezen natuurlijk

Uiteindelijk begin je (oudere) muziek meestal wat meer te bekritiseren als er een zekere hype rond hangt en/of die muziek wat té veel de hemel wordt ingeprezen. Dat begrijp ik wel

Ja, dat klopt, behalve dat in dit geval de muziek zelf er ongeschonden vanaf komt. Aan het hele 'classic'-sfeertje er rond, dààr stoor ik me aan. Met gehypte, te veel de hemel ingeprezen muziek heb ik eigenlijk geen probleem, zie de nummer 1 van mijn top 10

Wat een gedateerd album is dit zeg. Hij is van 1994, én van het grote Pink Floyd, maar klinkt als een '74 product van een middelmatig progrock bandje. Zoals Roger Waters al eens zei: "Op een gegeven moment ben je geen trendsetter meer en staan er andere vernieuwers op"

Dit album voegt voor mij helemaal niets toe aan het omvangrijke oeuvre van Pink Floyd. De gitaren klinken nog precies hetzelfde als op Wish You Were Here en de teksten, voor zover ik er op heb gelet, halen ook niet meer het eerdere niveau. De melodieën, toch al niet het sterkste punt van de groep, houden ook niet over. Bovendien kan ook de zang mij niet bekoren.

2,5*

[quote]avdj schreef:
. De melodieën, toch al niet het sterkste punt van de groep, houden ook niet over. Bovendien kan ook de zang mij niet bekoren.

Pardon...de melodieën toch al niet het sterkste punt. Dat mag je uitleggen. Begrijp ik niet helemaal. Volgens mij is PF al die jaren juist uiterst sterk in het componeren van melodieën geweest. Als er een band is/was die dit tot in perfectie beheerste waren zij het wel. Veel van het 'oude' werk (gedateerd zou jij mss zeggen) blijft ijzersterk overeind en hangen zoals weinig andere melodieën dat kunnen.

avdj kletst volgens mij maar wat. Ik heb geen flauw idee welk album hij heeft geluisterd of welke slechte download hij binnen heeft gehaald, maar dit album is op en top Pink Floyd op z'n best.

Voor mij één van de beste albums van Floyd die ook nog eens heerlijk op de achtergrond wegluisterd. Het geluid is erg goed, het gitaarwerk is bovenaards niveau en de teksten zijn betoverend. Wat mij betreft is dit album qua sound nog enorm hedendaags klinkend album.

Voor mij de grote waardige afsluiter van het Pink Floyd oeuvre. Daar mag nog aan toegevoegd worden dat ik de stem van Gilmour hier zoveel mooier vindt dan Roger Waters ooit heeft laten horen.

Het is maar net welke periode je omarmt en welke line-up er speelt.
Gilmour heeft hier de touwtjes strak in handen en dat betekent, melodieus, sterk gitaarwerk en mooie sfeeraankleding.
Gilmour is een goede vocalist, ook dat is een voordeel.
Gedateerd ? nee, daar is de muziek van Floyd wat te tijdloos voor.
Qua produktie klopt het ook allemaal wel.
Mijn bezwaar is het gebrek aan een avontuurlijke spannende insteek.
Het kabbelt aangenaam voort en Poles Apart en High Hopes zijn sterke fraaie werkjes, maar het venijn van Waters mis ik enorm.
Ik heb veel meer met Amused To Death van Waters, die ik echt veel beladender en avontuurlijker vind.

Division Bell is echt geen beroerde plaat, maar dit is inderdaad een album die op de achtergrond lekker wegluistert. Maar geen partij voor hun beste 70's werk wat mij betreft.
Maar nogmaals, het is maar net wat je voorkeur heeft.

Het vergelijk met Amused to Death is bijna niet te maken. Daar spat de inspiratie en bezieling van Roger vanaf. Dat is mi het album wat PF had moeten maken. Hiermee kom ik op mijn standpunt dat ik Roger Waters meer PF vind dat PF zonder Waters. Division Bell is een puik album maar Amused is buitencategorie.

Inderdaad, als Gilmour mee had gedaan had het plaatje helemaal compleet geweest, al speelt Jeff Beck geweldig.
Het geeft wel aan dat Gilmour's sound en ook zijn stem essentieel is voor Pink Floyd.
Gilmour is geen domme man en wist donders goed dat hij met zijn bagage een Floydplaat kon maken, maar als componist legt hij het echt af tegen Waters.
Amused To Death is ook niet echt een vergelijking omdat Waters op zijn vertrouwde manier conceptueel te werk ging, en de plaat boeit vanaf de eerste noot.
Een stijl die tegen The Wall aanschurkt en dat weet hij eindelijk weer eens overtuigend te brengen.
Gilmour brengt liedjes, nooit slecht, verzorgd en bij vlagen zelfs indrukwekkend, maar dit is gewoon niet de Pink Floyd die ik echt omarm.

Het is inderdaad allemaal een beetje behagelijk geworden, muziek zonder venijn en scherpe randjes. Het klinkt als een klok en zang en gitaarspel van Gilmour hebben een standaard gezet, maar spannend is het allemaal niet. Ik zit gewoon niet op het puntje van mijn stoel. Doet me een beetje denken aan de latere Dire Straits, hoewel de klank natuurlijk heel anders is. Maar qua feel lijkt het er wel op. Heldere sound, mooie productie, technisch perfect, maar het gevoel wil ook wat. En dat kan Floyd zonder Waters maar moeilijk over brengen. Het is al meer gezegd op deze site. Ik blijf ook graag uit de discussie wie van de twee 'beter' of 'waardevoller' is. De combi van de mannen was onovertroffen.

Maar al te waar Cor.

Het is ook maar wat je aantrekt. Ik heb bij Dire Straits nooit het gevoel gehad dat ik op het puntje van mijn stoel ging zitten. Bij Knopfler solo al helemaal niet, maar ik heb DS en MK altijd geweldig kunnen waarderen.

Ik vind PF met name een geweldige band om wat ze in de jaren 70 hebben gepresteerd, maar ik vind de verschillende fases ook boeiend. Het venijn is er niet echt, maar dat is er ook niet bij nummer als Bike, wel prachtige muziek uit de oude doos.

De discussie over 'de twee' is al vaak genoeg gevoerd. Wel kun je zeggen dat Waters de man was die het venijn erin bracht, dat is niet Gilmours ding. Zeker niet naarmate hij ouder werd. De combi was dan ook idd onovertroffen.

En toch, dit album staat gewoon in mijn PF top 5. Mijn kan het geweldig bekoren. Maar ik luister er idd heel anders na dan albums uit de jaren 70.

Had oorspronkelijk een drie gestemd maar ben er inmiddels toch wel over uit dat dit net iets te laag is. Gewoon een uitstekend album met enkele uiterst sprankelende composities. En natuurlijk ook inderdaad het nodige smaakvolle gitaarwerk. Vooral qua klank ongeëvenaard.

Er is misschien niet veel op aan te merken maar ik mis een spanningsboog. Zowel in vocals, gitaarpartijen en melodieën. Het krabbelt maar voort zonder het mij ook maar één keer weet te raken. Bovendien is de sound ten opzichte van begin jaren '70 nauwelijks geëvolueerd.

@Broem
Voor mij staat Pink Floyd meer voor het componeren van lang uitgespannen, symfonische nummers. Pakkende melodieën schrijven is de groep in mijn ogen, zeker na Barret, langzaam maar zeker verleerd.

Naar Pink Floyd-maatstaven is dit inderdaad een veilig album. Pink Floyd was een meester in uitgesponnen symfonisch getinte songs met onderhuidse spanning (Roger Waters). Dit album kabbelt aangenaam voort met prima gitaarsolo's en fraai zangwerk en productioneel is het tot op de puntjes verzorgd en gelukkig ook soberder (voorganger A Momentary Lapse of Reason leed aan overproductie). Maar het avontuur en het venijn is hier inderdaad ver te zoeken.

Vandaag weer mijn mp3-cd in de auto gestopt met alle studioalbums van PF (geen soundtracks e.d.) en eigenlijk vond ik hem vooral saai klinken. Er staan zeker hele mooie nummers op (2, 7, 9, 11), maar ze klinken vooral al een ouwelullen-band. No offence

Zijn voorganger A Momentary Lapse... is dan een stuk spannender en heeft nog jaren 70 elementen naar mijn beleving. Buiten Another Brick... is dat de eerste muziek die ik van PF hoorde.

Hier ben ik het echt totaal niet mee eens Ik vind dat juist dit album, met weer een wat warmere sound, soms doet herinneren aan het jaren 70 werk. Maar ook het songmateriaal refereert hier soms aan. What Do You Want From Me klinkt bijv. een beetje als het broertje van Have A Cigar

Ja precies. Ieder zn beleving maar de blikken produktie van AMLOR kan toch echt niet in de schaduw staan van deze toch veel warmere en aangenamere plaat.

De klank van deze is een stuk warmer dan '' A Momentary" , alleen daarom al een stuk prettiger luisterbaar.
De drums zijn weer natureler en de keyboards minder opgeblazen.
Ik hoor ook geen 70's terug in '' A Momentary''. Het is typisch eind 80's. Erg overgeproduceerd, en uiteindelijk veel gedateerder dan de meeste 70's platen van Pink Floyd.

Ik vind A Momentary - los van de productie - ook songmatig zwakker. Het is mijns inziens geen slecht album, maar bij The Division Bell blijven de songs veel meer overeind. Met de geweldige afsluiter High Hopes, ook een waardig afsluiter van het tijdperk Pink Floyd.

Mee eens A Momentary - lijkt te verzwakken naar het einde toe, maar deze blijft echt goed naar het einde toe met inderdaad High Hopes , Keep talking, coming back to life en het wish you were here achtige lost for words.