Rainbow - Rising (1976)

Als we dan A light in the Black ook nog een stukje inkorten, houden we een briljante EP over...

Ja, als we dan toch bezig zijn: waarom Do You Close Your Eyes ook niet weglaten voor de nog briljantere EP?

Valt deze plaat nu gewoon onder de hard rock of symfonische hard rock?

Ik vind dat laatste, maar zoals altijd en overal, vinden anderen iets anders :-p

Wat is hier symfonisch aan dan?

Alsof het uitmaakt.

Mag ik die vraag met een wedervraag beantwoorden?

Wat is hier niet symfonisch aan?

Overigens, ik classicifeer altijd alles graag,
Alles staat in mooie mapjes.
Ik heb onderverdelingen in jaartallen, per land, per artiest maar ook per genre.

Het genre rock en hardrock barst uit zn voegen. Dus ik probeer bandjes te heronderverdelen.
Dus vandaar...

Het is symfonisch, het is hard rock, maar het is vooral een dijk van een plaat.

Misschien kan ik een apart genre aanmaken "dijken van platen".

Daar ben ik het mee eens!

Pracht plaat inderdaad, en dan vooral als je de eerste tonen van het eerste nummer hoort. voor mij 1 van de allerbeste openings nummers van wat voor album dan ook. En dan die dijk van een stem van Ronnie Dio.

Blasfemie! Op de brandstapel!


Nog meer blasfemie! Tweede brandstapel!
Gooi dan Run with the Wolf eraf (en dat is een derde brandstapel, nu voor mijzelf).


Geen sonatevorm, geen trio, geen rondo. Deze plaat heeft minder met de klassieke muziekvormen te maken dan mijn overleden grootmoeder met death metal.
Alle liedjes zijn keurig in de standaard vorm couplet-refrein geschreven.
Het symfonie-orkest aan het eind van Stargazer is niet meer dan een gimmick.
Nee, dit alles zegt nul komma niets over de kwaliteit van de plaat.

Vergelijk Do you close your Eyes eens met de live-versie van München. Gehoord ook de debuutplaat is mijn conclusie dat Blackmore al in 1975 op het podium al beter presteerde dan in de studio.

M.Nieuweboer relateert symfonische rock nog altijd wat al te streng aan klassieke symfonieën. Als ik Stargazer cq. het hele album langs Wikipedia's "checklist" progressieve rock leg, valt er echter evenmin bijzonder veel af te vinken.

De 'A' is al weg in de tracklist, dat lijkt me meer dan genoeg.

Geweldige plaat. Hoort thuis in iedere hardrockverzameling. En brandstapel of niet, Stargazer vind ik nog het minste nummer. Tarot Woman en A Light In The Black... echt super. Blackmore, Dio, Powell... een klasse apart. Jammer dat het maar zo kort mocht duren. Blackmore had ze nooit mogen laten gaan. Een hoogtepunt in de carrière van deze drie iconen, dit album.

Het is vooral progrock IMHO.

Progrock is een nonsens-term. En dat bestond nog niet eens. Heavy Metal ook niet.
Alleen de term Hard Rock en Symfonische Rock.
Onder Symfonische Rock viel ontzettend veel. Echter Deep Purple en Rainbow niet.
Maar ik vind het te bijzonder om het gewoon als Hard Rock af te doen.

Dus ik dacht; ik verzin een term: Symfonische Hard Rock.

Symfonische hardrock ook niet. Trouwens, ik denk dat de term heavy metal al wel bestond.

Ik meen mij te herinneren dat Rainbow, Deep Purple, Uriah Heep ed. onder de noemer hardrock vielen en Heavy Metal was meer de wat hardere stroming als Iron Maiden, Motörhead en natuurlijk de NWOBHM.

Heavy metal betekende in de jaren 70 toch vooral Black Sabbath en Deep Purple. Eigenlijk alles wat behoorlijke stevige hardrock was. Misschien gold dat ook zelfs voor Led Zeppelin. Rainbow past daar gemakkelijk in. Dus heavy metal is geen gekke term voor Rising. Hardrock mag ook. Volgens de huidige norm zou het een grensgevalletje kunnen zijn.

Judas Priest bestond in 1976 ook al en die maakten toen al heavy metal in de zin van wat we er nu vooral onder verstaan.

Ik kwam er mee, omdat ik in mijn Itunes graag metadata toevoeg, dat vergroot de overzichtelijkheid.

Termen als Rock, Hard Rock en Heavy Metal wil ik juist vermijden, omdat dat echt grabbelton-termen zijn.

Jullie zouden Rainbow dus nooit Symfonische Hard Rock noemen. Okay.

Wat dacht je dan van Classic Heavy Metal?

Daarbij moet ik altijd denken aan heavy metal uit rocks oude tijd... dus Zeppelin, Sabbath, Purple en de hunnen. Daar mag Rainbow best bij, maar dan nog...

Een niet geheel conventioneel label dat ik ook wel op deze cd heb horen plakken en wat ik wel aardig vond was Fantasy Metal. Maar meer conventioneel dekt Hard Rock danwel Heavy Metal voor mij helemaal de lading en zit er misschien elders in het label wat muziek die wel een wat specifieker etiketje kan hebben.

Niet zo gek gedacht.

Rising is dé bakermat voor de powermetalacts van tegenwoordig. Dus in die zin is hij best wel belangrijk voor de voming van de ridders en draken (sub)stroming. Fantasy metal dus Maar die term is niet door de goegemeente overgenomen. Powermetal wel.

Maar ja het zijn maar hokjes. Zelf vind ik het op en top heavy metal. In de jaren 70 was heavy metal een grabbelton term. Tegenwoordig is het een redelijk specifieke aanduiding voor een substroming binnen de metal. Denk aan Maiden, Dio, Manowar, Priest, etc. Allemaal anders maar toch heavy metal. De kenner weet precies waarom het geen thrash of death metal is.

Maar Ozric, je hoeft toch niet hier te vragen wat voor een etiquette je er zelf opplakt? Ik zal in itunes ook heus wel eens black metallabel hebben geplakt op iets waar een purist 'dikke nee' tegen zou zeggen. Maar daar geef ik lekker niks om.

Wat ik uiteindelijk doe, is mijn keus. Maar ik was gewoon benieuwd hoe anderen dit zouden wegzetten.

Vooral na het rippen van cd's zijn er de meest rare labels aan bands gehangen. Alternative is een populair label, wat te pas en onpas wordt gebruikt.

Ik denk dat ik voor de Classic Heavy Metal ga. Dan kan ik Uriah Heep en Deep Purple eindelijk ook eens ergens kwijt.

Ha, zou dit niet echt alternative willen noemen inderdaad. Het is behoorlijk genrespecifiek (het zit ergens in tussen hard rock en power metal in) en binnen zijn genre hoort de plaat tot de hoogtepunten.

Kan ik me iets bij voorstellen. Volgens mij was het in zijn tijd een baanbrekend album. Als zodanig was/is het dan ook lastig te typeren.

Heeft iemand hier toevallig al gespiekt?

Oké, mooi overzichtje maar ik mis toch echt namen als Sonic Youth, Wipers en Mission To Burma als onmisbare schakels tussen de 'oorspronkelijke' punk en de Grunge. Bovendien staan deze twee in chronologische volgorde omgedraaid.

In de hardrockscene mis ik U.F.O. en Vanilla Fudge die fundamentele invloed hebben gehad op de metal sound.

Degene die dat schema heeft gemaakt is wel erg anachronistisch aan de slag gegaan.

Hij gebruikt termen die nog niet in zwang waren op dat moment.
En sinds wanneer is Uriah Heep progressive metal?

En wat betekenen de kleurtjes? Nee, ik vind het verre van overzichtelijk.
Ik heb overigens het idee dat het een slap aftreksel is van deze:

Map of Metal - mapofmetal.com

''Rising'' kwam uit in een tijd dat men in Nederland nog gewoon van hardrock of 'beton' sprak. De recensie in de Muziek Express staat me nog redelijk helder bij. Ik was al DP verslaafd vanaf mn 12e geloof ik en vanaf Machine Head ben ik ook Rainbow en elke (gerelateerde) albumrelease bewust gaan volgen.

De term 'heavy metal' komt in de tweede helft/eind jaren 70 uit Engeland overwaaien en is bedacht naar destijds werd beweerd voor de steeds agressievere en zwaardere vormen die deze stijl ging krijgen door bands als Iron Maiden, Judas Priest, Motörhead, Van Halen, Saxon etc.etc. Dat mondde daarna ook uit in de onderverdeling in trash, death, speed en black metal e.d. Dat is wat ik er zelf bewust van heb meegemaakt in ieder gevaL

De termen symfo en prog waren toch wel eerder voorbehouden aan b.v. Yes, KC, ELP, Gentle Giant, Genesis en Camel dan DP/Rainbow. Van 'symfonische' metal heb ik in die tijd ook wel eens Rush beticht horen worden, een van de eerste en opvallendste representanten hiervan, die overigens beter in de proghoek kan worden geplaatst. DP had hier natuurlijk toch wel de primeur mee met hun Concerto For Group and Orchestra.

Uriah Heep zou je vooral in het begin hardrock met progressieve invloeden kunnen noemen, evenzoals Purple die had.

Oh ja inderdaad, Bluebird.

Toen had zelfs de Hitkrant nog een wekelijkse rubriek die de 'betonmolen' heette.
En ik heb ook nog ergens deze elpee liggen.

Alles ging toen nog gewoon onder de zelfde noemer. Al die subgenres hebben pas later een labeltje gekregen.