Rainbow - Rising (1976)

Precies. Ik zou ''Rising'' nu als grondlegger van de ''dungeons and dragons'' metal categoriseren. Een genre dat toch het geesteskind van the great late Dio mag worden genoemd die het met zijn eigen band groot gemaakt heeft als geen ander. Tenslotte waren de lyrics in zijn Rainbowperiode geheel van zijn eigen hand. Daarmee bleek hij later ook wonderwel in Black Sabbath te passen die uit eenzelfde vaatje tapte maar nog wat zwarter en meer morbide materiaal leverde zoals al jaren bekend was. Dat waren natuurlijk ook de uitvinders van de gitaarmuur en de black- of death metal zoals je het nu zou kunnen noemen.

Magnum (Tony Clarkin) deed ook iets soortgelijks. Alleen was de muziek echt heel anders.

Dungeons and dragons metal. Het wordt steeds fraaier hier.

Tja, historisch gezien blijkt dat toch de enige juiste benaming maar fantasymetal vind ik ook best.

In ieder geval waren Purple, Rainbow en Sabbath toch wel de vader en moeder van het genre.

Powermetal heet dat tegenwoordig. Lees mijn post van 28 november.

Rainbow valt daar niet helemaal onder, maar is wel zeer bepalend geweest voor dat subgenre.

Toen Rising verscheen was er niets wat daar qua grootsheid aan kon tippen op dat moment dus baanbrekend is het zeker geweest. Opvallend is wel dat het een nieuwe metalstroming op gang heeft gebracht, niet in het het minst door de inspanningen van heer Dio. Toen hij vertrok was het opvallend genoeg ook meteen gedaan met de ''dungeons and dragons'' en werd Rainbow veel volkser, amerikaanser, radiogericht zo u wilt, terwijl er bij Sabbath weer een frisse wind waaide. Hoe het nu wordt genoemd zal me worst zijn overigens.

Opvolger Long Live Rock N Roll heeft ook al wat amerikaanse hardrockelementen dus in die zin hangt eea niet per definitie samen met het vertrek van Dio.

De levensloop van powermetal kent een iets andere loop dan dat jij nu schetst, maak heeft hier wel zijn oorsprong. Met name in de teksten van Dio. Ook de bombast speelt denk ik een rol. Dio sloot zich eerst nog aan bij Black Sabbath en stichtte daarna zijn eigen band waarin hij zich toelegde op heavy metal met een fikse dosis Amerikaanse stadionhardrockelementen.

Powermetal (dat het zo heet, is mij ook worst maar het is nou eenmaal zo. Dat het toetsenbord waarop ik nu tik een toetsenbord heet, is mij ook worst maar dat maakt het helaas niet minder een toetsenbord )nam pas later een vlucht met de opkomst van bands als Helloween en Blind Guardian.

Klopt. We zijn het ook wel eens hoor, komt allemaal toch op hetzelfde neer. Ik ben voor zover purist dat ik de sensatie van het moment heb meegemaakt en ook zeker niet alles heb gevolgd wat daarna aan navolging op het vinyl werd geslingerd en iedereen ziet wel wat over het hoofd in dat opzicht.

De grote lijnen in de ontwikkelingen zijn me in ieder geval wel bijgebleven en wat daaraan ten grondslag lag is voor mij het meest memorabel. Daarna waren de meeste bands voor mij vaak een slap aftreksel of goedkope identiteitsdieven. Iets wat dan ook niet zo veel indruk meer heeft gemaakt want het blijft nou eenmaal een stijl die al tot de nok vol met kabaal zit en weinig ruimte laat voor echte progressie in mijn optiek.

De groepen (Rush e.d.) die hier nog het creatiefst mee omgingen waren op zn minst al tijdgenoten. Nah, progressive metal dus.

Mag ik nog éénmaal Magnum tippen. Sprookjesmetal/rock maar dan meer rock. Gave teksten en mooie sfeertjes zonder teveel kabaal te zijn.

Uiteraard mag dat. Als ie ook op MM staat zou het helemaal mooi zijn anders wordt het weer zo offtopic begrijpt u?

Gevonden: Magnum - Chase the Dragon (1982)

Dungeons and Dragons en powermetal zijn niet 100% overlappend. Er zijn bands die hier inderdaad een handje van hebben zoals Rhapsody en Blind Guardian. Er zijn echter genoeg powermetal-bands die daar weinig of niets van hebben.
Het fantasy-element keert daarbij ook terug in andere metal subgenres (bijv. heavy, black- en deathmetal.)

Powermetal onderscheidt zich door een aantal kenmerken te weten;

- Hoge tempi
- Luchtige sound
- Bovengemiddelde nadruk op keyboards
- Tenorzang

Teksten kunnen uiteenlopen van fantasy naar science fiction naar historische (waargebeurde) verhalen en zelfs gewone liefdesnummers komen aan bod.

Ik onderken overigens wel dat Rainbow van invloed is geweest op de powermetal-scene in het algemeen.

Maar om Dio er nu van te betichten dat hij, doordat hij nou eenmaal vooral over draakjes en demonen pleegde te zingen, verantwoordelijk is voor een stroming die we dungeons and dragon metal noemen... ik vind het grote onzin allemaal. We noemen Whitesnake toch ook geen sex metal? Black Sabbath als uitvinder van de death metal, las ik ook ergens. Wat een larie allemaal.

Altijd is er 1 de eerste. Ken uw klassiekers in dit geval. Maar je mag best het onderbouwde tegendeel bewijzen hoor.

Precies, die plaat samen met Kingdom of Madness, Eleventh Hour en On A Storyteller's Night zijn echt heel gaaf en staan bol van dungeons en dragons-teksten en sfeertjes...

Ik ken veel van Black Sabbath, maar daar zit geen death metal tussen.

Het is een rotdiscussie. De eerste man die ooit een gitaar speelde ooit in een ver, ver verleden en er wat bij zong is de grondlegger van alle gitaarrock (en metal). Klaar, over-en-uit.

Chuck Berry dus.

Ik sluit me aan bij de buurman, BS is gen death metal. Het was wel de eerste band die wat zwartgallige muziek/herrie maakte.

Ik vindt het wel vermakelijk allemaal.

Ik als ook DP fan, is Rising een goede aanschaf?

Rising is verplichte kost zou ik bijna zeggen. Daar vind je alle metalen in terug die we hier met elkaar kruisen.

Wat BS betreft heb je letterlijk gezien natuurlijk gelijk. Wat we hier min of meer bespraken was de herkomst van diverse metalstijlen in historisch en chronologisch opzicht. Death metal komt eigenlijk uit de trashhoek en dat heeft ''compositorisch'' idd weinig met Sabbath te maken, zij het dat de teksten vaak niet veel macaberder/verderfelijker zijn.

Verder was BS gewoon een van, zo niet de eerste pionier van de huidige powermetal zo u wilt, en op zn minst baanbrekend en grensverleggend geweest in occulte, duivelse en doodsvererende thema's.

Yep, absoluut aanschaffen. Als Deep Purple fan zul je het een fantastische plaat vinden. En het moet nog maar eens gezegd: Ronnie James Dio, wat een stem. Heel veel beter vind je ze niet. Weergaloos hoe hij (ook) hier zingt. De man had echt stembanden van diamant.

In mijn beleving is het juist de combinatie van spetterend drumwerk, ijzeren vocalen en geïnspireerd gitaarwerk, die allen in dienst staan van avontuurlijke nummers, wat "Rising"" zo'n "killer"-album maakt.

Zeker. Ik heb al vaak de loftrompet gestoken over het trio Blackmore/Dio/Powell. Het past gewoon. Zo jammer dat de samenwerking maar twee studioplaten heeft opgeleverd, Rising en Long Live Rock 'n' Roll. Beide beregoed.

Tja, Ritchie was/is nooit een van de makkelijkste werkgevers voor zijn personeel (geweest). De breuk met Dio had juist ook veel met diens ''demons and dragonskoers'' te maken terwijl Blackmore weer een heel andere commerciële kant op wou. Powell zag het daarna ook niet meer zitten met de aor/poprockrichting, pakte eveneens zijn biezen en er werden weer amerikanen in de band gehaald. Typisch het jaren 80 verschijnsel waarin de mode veranderde en de commercie iets belangrijker werd om te overleven.

Zelfs DP Mk.II beleefde weer een herrijzing maar klonk meer als een 80's Rainbow kloon. Dio bleef zijn stokpaardje in ieder geval trouw en met succes. Blackmore valt er voor zover mee door de mand omdat ie zelf minstens zoveel met middeleeuwse thema's als Dio heeft. Albums als ''Rising'' en ''LLRnR'' blijven daarom ook unieke kunstwerkjes die op eenzame hoogte blijven staan.

Tsja, voor de 'coventionele' hardrock/heavy metal ja, voor bands als Rainbow. Vergeet niet dat de late jaren zeventig en de vroege jaren tachtig een walhalla waren voor nieuwe (post-)punkbands die niets op hadden met commercie. Denk aan eerdergenoemde Sonic Youth, Wire, Wipers.

Eigenlijk hebben praktisch alle bands die in het pre-punktijdperk groot zijn geworden (hier reken ik Rainbow ook toe, als voortzetting van Deep Purple) in de late jaren zeventig het hoofd moeten buigen voor de commercie, om te kunnen overleven.

Inderdaad Chronos, de (post)punk maakte korte metten met de ''gevestigde'' muziekcultuur. Daar hadden dan ook veel oudere ooit toonaangevende bands onder te lijden die hun stijl moesten aanpassen zonder hun identiteit te verliezen. Helaas kregen de creaties daar ook onder te lijden. De geliktheid droop er meestal vanaf.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben een groot liefhebber van zijn spel, maar volgens mij heeft met name Ritchie Blackmore altijd goed begrepen dat het in de muziekbusiness draait om de knaken en nergens anders om. Ik beschouw eigenlijk alleen "Rising" als een ècht persoonlijk statement en zijn andere platen veel meer als muzikale compromissen met het oog op commercie.

Maar zoals Bluebird ook al opmerkte, was het volgens mij juist Blackmore die de commerciëlere richting opwilde. Rainbow is altijd Blackmore's kindje geweest en Blackmore doet altijd wat hij zelf wil. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat hij zich de stijl van Down To Earth en daarna liet opdringen.
Dus in die zin lijkt mij Bent Out Of Shape net zo hard een persoonlijk statement van Blackmore als Rising dat lijkt.

Het schijnt wel zo te zijn dat Blackmore Ian Gillan heeft benaderd toen Dio het voor gezien hield. Die bedankte echter voor de eer en toen werd zowaar Graham Bonnett aangetrokken. Wel een van de meest merkwaardige keuzes in de Rainbowgeschiedenis. Eigenlijk had Gillan best kunnen toehappen als hij niet door soloperikelen was verhinderd of verder geen persoonlijke bezwaren zou hebben.

Creatief gezien zat er weinig verschil in. Glover was ook al toegetreden en de halve DP reünie zou alweer een feit zijn geweest. Maar ja, het grote geld werd toch weer binnengehaald met de complete Deep Purple reünie toen Rainbow aan het doodbloeden was en achteraf uiteraard toch een veel lukratievere beslissing... De groepsnaam stond daar in ieder geval wel garant voor.

Dat is precies wat ik bedoelde te zeggen: Blackmore laat zich veelal leiden door commerciële motieven. Of zoals hij het zelf eens formuleerde: "Je wilt uiteindelijk toch dat je nummers op een jukebox worden gedraaid". Vraag me nu niet waar ik dat vandaan heb, want dat weet ik niet meer.

Als Blackmore's Night zou zijn geflopt denk ik zo dat de laatste Rainbow lineup wel eens had kunnen blijven bestaan. Helaas was dat niet het geval en blijkt het weer een enorme melkkoe te zijn. Tja, het blijft toch de persoon Blackmore die het hem steeds weer flikt, die man schijnt gewoon gouden handjes te hebben.