Rainbow - Rising (1976)

Blackmore was groot fan van ABBA. Dat hij van commerciële muziek hield stak hij nooit onder stoelen of banken. Net zoals hij van mening is dat 95% van wat hij ooit gemaakt heeft troep is. Ik geloof dat hij het nog meent ook. Ik herinner me een artikel uit de Aardschok, midden jaren '80, waarin hij al de wens uitspreekt ooit de muziek te gaan maken die hij nu maakt, inclusief malle pakjes. Hij leeft zijn droom. En het houdt 'm jong, zelfs z'n wenkbrauwen zijn nog mooi zwart!

Zo zie ik het ook. Geld is een leuke bijkomstigheid, maar zal nooit zijn voornaamste drijfveer zijn geweest.

Daarbij aantekenend dat Blackmore natuurlijk allang de schaapjes op het droge had ten tijde van zijn laatste project. Inmiddels is het ook het langstlopende project in zijn carriëre geworden want het verkoopt uitstekend. Ik denk in ieder geval niet dat hij er mee door was gegaan als er geen hond op af zou komen maar daarvoor heeft de man - ook al beweert ie het tegendeel - teveel kwaliteit te bieden en zijn naam is daar nou eenmaal een begrip voor geworden. Het mes snijdt meestal aan meerdere kanten in dat geval.

Volgens Ian Anderson, de zanger van Jetro Tull, is Blackmore al sinds midden jaren zeventig zo kaal als een biljartbal. Het mooie zwart van zijn "wenkbrauwen" is dan te danken aan de verbeterde kwaliteit van zijn pruiken .

Kaal zal ie denk ik nog niet helemaal zijn, hoewel het midden jaren 70 toch duidelijk een stukje dunner en vlassiger was dan de metamorfose van sinds de jaren 80 al. Vergelijk de ''Rising'' groepsfoto's eens met een paar jaar later... Anderson zelf is idd zo kaal als een biljartbal, het zal de kift ook wel zijn.

Tja, als je als Rainbow je genrenaam met bands als Heart, The Tubes, Kansas, Styx en Journey (verder allemaal niets ten nadele) deelt, wordt het inderdaad tijd voor een nieuw etiketje.

Stargazer doet me bij vlagen denken aan Kashmir van Led Zeppelin. Erg goed dit, een late ontdekking

Veel Led Zep fans vonden dat ook toen Rising uitkwam. Persoonlijk heb ik er niet zo'n last van.

Typisch! Ik heb er ook geen last van btw

Nee, ik ook niet, voor zover je er last van kan hebben.
Stargazer heeft een meer uitgesponnen karakter, terwijl Kashmir meer één cadans heeft. Ja, er is bij beide nummers invloed van Indiase muziek en de stem van de zanger is bij tijd en wijle meeslepend maar daar zijn ook alle overeenkomsten mee genoemd...

De hardrock plaat met de beste B side? Zou zomaar eens kunnen! Stargazer is een klassieker, geweldig zangwerk van Dio, spetterend gitaarwerk van Blackmore en prachtige orchestrale stukken maken dit nummer helemaal af. Light in the Black is een heerlijk snel nummer met het stuwende drumwerk van Cozy Powell en een heerlijke afwisseling van gitaar en synthesizersoli.
Kant A kan tegen al dat geweld naqtuurlijk nooit op maar alle vier nummers zijn van uitstekende kwaliteit met als Tarot Woman als mijn favoriet.

Rainbow "ontdekte" ik na de aanschaf van Black Sabbath's Live Evil in 1982. Daar zong Ronnie James Dio op en ik was meteen weg van die krachtige stem. Al doende leerde ik dus dat hij ook bij Rainbow heeft gezongen. Daarmee had hij 3 studio albums opgenomen: R.B. Rainbow, Rising en Long Live Ronk 'n Roll. DE eesrte is kwa produktie niet zo, de nummers zijn wel geweldig.Op Rising valt alles op zijn plaats, wat ook het geval was op Long Live Rock 'n Roll.

Rising start met het mysterieuze intro van het fraaie Tarot Woman, de stampende songs Run With the Wolves en Starstruck. Dan volgt het eerste echte hoogtepunt met Do You Close Your Eyes. Dan de Rainbow klassieker: Stargazer. Wat een fraai nummer en die zang.... OOk het drumwerk van heer Powell is meer dan uitstekend.
Het album eindigd met het fraaie Light in the Black. Ik geef 4.5 ster.

Denk dat veel mensen het hier niet mee eens gaan zijn

Denk dat veel mensen het hier niet mee eens gaan zijn [/quote]

Is prima, ieder zijn mening toch

Zeker

Sterk rainbow album,heb de geremasterde uitvoering prachtig.
Starstruck en do you close youre eyes heerlijke nummers.
Mooie hoes.lekkere stevige rock.
Iets sterker dan hun debuut album die ik ook erg top vind.
Deze klink iets heavyer.
Samen met maiden,deep purple mijn favoriete hardrock/metal bands.
Tijdloze muziek.

Zoon Jürgen zet niet geheel onverdienstelijk de traditie voort waar pa met pensioen is gegaan........

J.R. Blackmore & Friends - Voices (2011)

O bah, nee. Ik was net blij dat die plaat weer een beetje uit mijn herinnering gegleden was.

Lol................. toegegeven dat ik er ook wel ff aan moest wennen maar na een paar keer draaien heeft het toch wel wat. Een leuke parodie.

Ik heb wel last van de btw

Ik zag gisteren nog een heel interessant interview met Ronnie James Dio uit 1994, vanuit een tourbus. Hierin gaat hij uitgebreid in op alle albums waaraan hij had meegewerkt. Hij vond de status van Rising onterecht. De eerste nummers vond hij prima, maar kant 2 vond een eigenlijk één grote egotrip van Blackmore en Powell, vrij vertaald. Rainbows debuut was zijn favoriet. Ik moet zeggen dat ik Stargazer en A Light In The Black eigenlijk ook te lang vind.
Het interview duurt iets van een half uur en is voor fans erg de moeite waard. Zo gaat hij in vrij stevige bewoordingen in op het uiteenvallen van Rainbow en (twee keer) Black Sabbath. Mooie kerel.

Interesting. Is dat interview ook ergens online te vinden?

Zo zie je maar. Zelfs Ronnie James Dio kon uit zijn nek kletsen. Ook al was het zo'n mooie en nuchtere kerel. Egotrip van Blackmore en Powell.... Tssk. Van Blackmore kan ik het me het woord egotrip wel voorstellen. Maar goed, is dat niet voor velen een voorname reden om platen met Blackmore's werk te kopen?
Cozy Powell geeft gewoon de maat aan. Geen tierlantijnen. Dus in die zin vind ik zijn bijdrage beslist geen egotrip.

Zo legendarisch als Stargazer zullen de nummers op Strange Highways en Angry Machines, die semi moderne platen waar Dio zelf in die tijd mee kwam aanzetten, overigens nooit worden. Denk ik.

Het was mijn vertaling hè. Hij zegt iets in de zin van "een 16 minuten durende drumsolo" blah blah. Even zoeken op Youtube, het interview bestaat uit 4 delen. Ook over Long Live Rock 'n' Roll was hij niet te spreken, trouwens.

I know, I know.

Dat bewuste interview heb ik niet gezien. Maar ik kan mij herinneren dat hij destijds in de bladen ook wat wrokkig deed over zijn werk bij vroegere broodheren. Had ie een nieuwe plaat uit, gingen die journalisten weer zaniken over Rainbow en Black Black Sabbath. Ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat daar wat frustratie zit.

Mijn favoriet van Rainbow. Aangaande het RJD interview zal ik dit werk nog eens vergelijken met zijn 1e solo-album Holy Diver, maar mijn favoriet en beste werk/samenwerking vind ik toch Heaven And Hell met Black Sabbath, dat weet ik wel zeker.

Rainbow's debuut, On Stage, Heaven And Hell, Mob Rules, Holy Diver en The Last In Line was hij uitermate trots op. Natuurlijk was hij helemaal lyrisch over Strange Highways. Vond hij zijn beste werk ooit, met de beste band die hij ooit gehad had, etc. Mijn favoriete platen met Dio blijven (in deze volgorde) Mob Rules, Rising en Heaven And Hell. Zijn solowerk na Holy Diver boeit me toch wat minder.

Hoe zou Iron Maiden geklonken hebben als "A light in the black" niet bestond?
En wat voor een ongelooflijk nummer is "Stargazer" niet?
En die Dio, wat is me dat voor een stem zeg?

Anders, ja en een heel goede.

Ik weet niet meer welke artiest/producent of wat dan ook het ooit zei, maar Deep Purple/Rainbow waren wat betreft diegene voorlopers van Iron Maiden, mede door producer Martin Birch. Maar dat geldt zeker ook voor het songmateriaal op zich en zonder deze platen geen power metal (klote term trouwens...) Maar wat ik nooit gesnapt heb, is dat de platen van bovengenoemde acts ook als inspiratie gediend schijnen te hebben voor voor herrie bands, waaronder zelfs onze eigen Gorefest op latere platen! Ik hoor dit soort claims meestal niet terug in de muziek.
Maar over: "Rising": fantastisch album, hoewel ik het geluid te galmend vind naar mijn smaak, teveel richting Led Zepp. Hoewel het er misschien ook wel weer bij past... Ik denk dat voornamelijk het drumwerk me te veel als kartonnen doos klinkt. Op de opvolger "Long Live Rock 'n' Roll" hoor je dat Ritchie ook weer een minder breed geluid zocht, hoewel dat ook uit commerciëlere oogpunten gedaan kan zijn, want alle opvolgende Rainbow platen zijn daar zo'n beetje op gebaseerd lijkt het wel.