Rainbow - Rising (1976)

Meen je dat nou? Klinkt juist lekker mals en stevig vind ik. Sowieso iets waar Cozy Powell altijd wel patent op leek te hebben. Hij zorgde echt wel dat zijn drumsound goed overeind bleef. Later bij Whitesnake (Slide It In) ook weer zo'n heerlijk beefy geluid. Wel op de european mix, op de american mix was er niks meer over van die vettige sound.

Maargoed we dwalen af. Topalbum natuurlijk dit. Ongelooflijk strak ingespeeld ook. In straf tempo razen we door 6 uptempo rockers en na een half uurtje is het alweer voorbij met de pret. Goed gedoseerd, want meer van hetzelfde was ook niet nodig geweest.

Wat Reign In Blood voor de jaren 80 was, was Rising voor de jaren 70. Mag ik dat zeggen?

Rising is heel kort na Presence van Led Zeppelin in dezelfde studio opgenomen. De Stones zaten daar nog een paar dagen tussen voor overdubs voor Black And Blue. Pal voor Zep zat Deep Puple er. Ik had in '75-'76 in het hotel boven Musicland Studios in München wel achter de bar willen werken (maar ja, ik was drie).

Vind ze alle fantastisch klinken, trouwens (Purple wat minder eigenlijk). Zou het niet galmend willen noemen, juist heel natuurlijk. Ik denk dat de akoestiek in studio's in die tijd nog echt invloed had op de sound.

Ja, dat mag je , maar dat is teveel eer. Het is verre van een slecht album en zeker één van de betere hardrockalbums van de 70's, maar ik hoor geen 6 uptemporockers, eerder 4. Qua snelheid was het ook niet het uiterste.

Ik zie de overeenkomsten tussen Rising en Reign In Blood niet helemaal. Volgens mij was de laatste een revolutionair album, alhoewel het niet helemaal mijn smaak is. Rising is "slechts" één van de vele goeie hardrockplaten uit de jaren '70.

Het debuutalbum van Van Halen is het revolutionaire (hardrock)album van de 70's. Een mijlpaal, maar ook niet te vergelijken met Reign In Blood.

Ik denk dat naast Van Halen 's eerste album ook het album In Rock van Deep Purple grensverleggend was in de 70er jaren. Wellicht dat Killing Machine of Unleashed in the East van Priest dat ook waren. Rising en Long Live Rock & Roll zijn naar mijn mening de twee beste platen van Rainbow, toppers in het genre hardrock, maar het zijn geen grensverleggende mijlpalen.

Hier kan ik mij wel in vinden.

Dit is gewoon een zeer goed album waar met name de laatste 2 nummers echt krakers zijn
Bij de luxe versie begint eerst met de New York mix en dan het zelfde maar dan de L A mix
en het is nou niet echt heel verschillend
Op cd 2 dan nog effe de rough mix ja toedeledokie zeg daar zat ik net niet op te wachten zeg
Heb ook nog de enkele cd in de kast staan en wat voor mix dat is hoef ik niet eens te weten
Stargazer uit de oeffen ruimte gaat dan nog wel maar ik was blijerr geweest met live materiaal van de rising tour uit Osaka bv

Schitterend album, vooral door Stargazer. Héérlijk bombastisch nummer.

Stargazer legendarisch !

Dit legendarische hardrock album is samen met deep purples machine head en in rock het beste wat RitchieBlackmore in de jaren 70 in een studio gespeeld heeft. Dat de sfeer van het album erg bepalend is blijkt wel dat het goed gespeelde Stargazer door Dream Theater op de silver linings bonustracks cd het toch niet haalt bij het origineel. De riff van Do you close your eyes is erg pakkend maar het ontbreekt aan een goeie solo en is nogal eens gekopieerd door de master himself later on. A light in the black is voor mij de highlight van het album met het stuwende drumwerk van CozyPowell en het gitaar/keyboard duel met Carey. Dio zingt zijn longen uit het kleine lijfje en veel rouwer dan op het debuut van deze raargenaamde band.
Op de compilatie catch the rainbow staan 4 van de 6 nummers van dit album, mocht je je meer willen verdiepen in de legacy van Rainbow.

Heerlijk album van onze Deep Purple gitarist die wel een wereldband bij elkaar formeerde.
Geen zwak nummer al vind ik Long Live R & R nog beter!!
DIO was werelds destijds!!

Wat is er raar aan?



Waarom zou je een compilatie album gaan luisteren als je je meer wilt gaan verdiepen in een band?

Als ik tegen mijn zoon zeg: en dan nu een plaatje van regenboog ( met twee keer een zachte g) dan moet hij vaak grinikken want hij weet ook wel dat er dan een bak lawaai volgt. That's all.
Voor de niet al te oude mume users die deze band alleen kennen omdat b.v. Dream Theater stargazer heeft gecovered en naast deze geweldige track meer van Rainbow willen leren kennen kan de catch the rainbow anthology een mooie uitkomst bieden. Op nog geen 7 minuten na staat heel Rainbow Rising op deze verzamelaar (opvallend veel dus)naast de nog vele andere klassiekers. Maar tis mij om het even, hoor, ik eet alles van deze band.

Pleeg ik verraad als ik zeg dat ik Run with the Wolf maar gewoontjes vind ten opzichte van de rest. Ik vind het geen slecht nummer hoor, maar na die geweldige opener is het toch een mindere ervaring voor mij ofwel heeft Meneer Blackmore het met opzet gedaan om even adem te kunnen halen. Aan Starstruck heb ik aanvankelijk ook moeten wennen omwille van hetzelfde gevoel, maar is afwisseling dan ook niet nodig en welkom op dit album want de andere nummers zijn pure krachttoeren. Opbouwen. Ruimte laten. Genadeslag.

Ik heb een kameraad die bij hoog en laag blijft zweren dat Ritchie Blackmore de beste gitarist ooit is, ik geef dan tegengas door mijn favoriet op te werpen, Michael Schenker. We gaan er nooit aan uit geraken en dat hoeft ook niet. Blackmore heeft één iets voor op Schenker, hij heeft met Ronnie James Dio kunnen werken. De keuzes van Schenker qua zangers is dikwijls armtierig geweest. Zeker is dat Ritchie zijn plaats heeft in de galerij der groten. Het zou er nog aan mankeren, verdikke.

De beste drie nummers zijn voor mij nog altijd Tarot Woman, Stargazer en Light in the Black. Pure magie wat daar uitgehaald wordt. De andere nummers zijn iets bedaarder in uitvoering. “Jammer genoeg” heb ik deze op cd, voor die prachtige hoes alleen al zou ik dit nog op vinyl bijkopen.

En Schenker heeft alleen met UFO goede songs gemaakt. Zijn solo-platen zijn heel gewoontjes en worden opgestuwd door zijn fantastische spel.

Blackmore was invloedrijker, maar tegenwoordig blazen heel wat gasten hem omver, ook Steve Morse .

Over dit album; een lekker 70's hardrockalbum, maar een klassieker zou ik het net niet willen noemen.

Dat is een kwestie van smaak natuurlijk maar dan stel ik me de vraag, wat had Ronnie James Dio die hier fantastisch zingt, kunnen toevoegen aan het solowerk van Schenker? We gaan dat jammer genoeg nooit te weten komen. Ik ga toch even rondneuzen voor die speciale uitgave met al die bonustracks.

Schenker heeft solo echt wel goede songs gemaakt. De eerste 3 albums staan vol goede songs

Ik val van m'n stoel

Dit album behoort tot de tien grootste hardrockalbums van de 70's.

Dat laatste ben ik wel met je eens.

Grappig, gezien je eerdere opmerking.

Nee, dat zie ik niet zo. Niet elk goed album is een klassieker. Zo vind ik DP in Rock wel een klassieker en Machinehead niet, maar dat gaat verder niet over dit album.

Hier kan ik in mee gaan. Zeker in strangers of the night (live album) staat Schenker als een beest te soleren. Op zijn solo albums komt het meer plichtmatig over.
Maar in derdaad Blackmoren heeft een pré voor goede zangers (Dio, Turner)

Ik den dat je bedoelt dat in rock meer invloed heeft gehad in de muziek historie dan rainbow rising. Da's waar, maar dit is zeker een klassieker waar je eigenlijk niet omheen kunt. Is wel wat subjectief, sterk bewoord..uhh.. tis een aanrader.
De special edition disc is wel leuk voor de fans, maar niet iets wat je regelmatig zult draaien.

Ik luister liever naar een "slecht" blackmore album dan naar een "slecht" schenker album. Krijg geen warm gevoel bij een nieuwe release van onze duitse vriend, maar zie m graag live zijn oude klassiekers spelen op de nederlandse podia. En dat kan ik van blackmore's troubadour feestje niet zeggen.

Alsof Blackmore het niet meer zou kunnen. Daar geloof ik niets van. Blackmore is een nu de minstreel die hij wilde zijn. Dat maakt de vergelijking ook moeilijk. Toevallig luisterde ik van de week naar Village Lanterne. En daarop schudt ie toch enkele te gekke scheursolootjes uit zijn Fender die met weemoed aan vroeger doen denken. Ik denk dat hij het heus nog wel in zich heeft. Overigens is zijn akoestische spel ook erg fijn. Al zijn hele albums met die folkloristische toestanden me toch wat te veel van het goede.

Wat is omver blazen? Ik hoor persoonlijk 10 keer liever Blackmore bij Deep Purple dan Steve Morse. Het is maar van je van houdt.

Vanwege de heb ik deze opmerking maar niet serieus genomen, steve morse is just another bandmember. Dat het aan zanger keuze ligt vind ik ook al niet plausibel. Waarschijnlijk is RB een betere song composer dan MS? ( is retorisch) . En daar is Rainbow rising een mooi voorbeeld van.

Rising is wel degelijk grensverleggend. Vóór dit album is er niets dat zo bombastisch en zo snel is. Aldus zette het de norm voor zowel NWOBHM als voor thrash, die qua bombast en snelheid precies dit album probeerden te overtreffen en daar niet altijd in slaagden.
Daarbij is Starstruck het eerste hardrock/heavy metal nummer met een solo voor slidegitaar.


Oh, als het puur om technische vaardigheden gaat is Morse superieur aan Blackmore - en nog wel 10 of 20 gitaristen. Alleen ken ik nauwelijks een gitarist die zijn instrument kan laten zingen als Blackmore doet, zoveel dynamiek (van zacht naar hard) in zijn spel legt, zo overtuigend snelle enlangzame passages integreert en bovenal in staat is om van zijn solo's een verhaal met kop en staart te maken, ipv alleen maar de virtuoos uit te hangen.