Rainbow - Rising (1976)

Niet zo jammeren , Edwynn . Blackmore is wie die is en het woord prutser heb jij genoemd, daar had ik zelf nog niet eens aan gedacht.

edit: die solo van Burn vind ik niet zo bijzonder, maar goed

Ik ben al vergeten waar het hier over moet gaan. Rising vind ik een goed album, maar beslist geen meesterwerk; daar staan toch 3 niet zo heel bijzondere songs teveel van op.

Voor mij als heavy rocker/progger is Blackmore dé grondlegger van de muziek die ik liefheb. Het meeste van zijn werk met Deep Purple en Rainbow is klassiek en historisch vernieuwender en invloedrijker tref je ze in mijn kringen niet aan. Geen gitarist die hem ooit overschaduwd heeft of zal overschaduwen. Nooit.



Je vindt 'm bijzonder goed, bedoel je?

Maar goed, hier gaat het over Rising. De eenvoudige themavolgende solo in Tarot Woman vind ik bijvoorbeeld ook geweldig. Daar is niets vernieuwends aan. Die kan Cured vast heel goed naspelen. Mooi is het wel.

De solo in Tarot Woman, ik kan hem meeneuriën. Vernieuwend en mooi.

PurpleJapan, je bent obsessief met die Blackmore. Bij veel 60 'ers die niet verder kwamen dan Purple zal ie vast God zijn, maar die hebben nog heel wat te checken. Hij doet nu vaak iets met sprookjes volgens mij. Ik denk dat Steve Vai zijn solo'sdat als jongetje al in de vingers had, wat je verder ook van Vai vind. Blackmore heeft wel een aantal mooie solo's gemaakt, die ik goed/lekker vind klinken. Blackmore was van zijn generatie vast dé man.

Ik kom tot de vaststelling dat Blackmore God is, juist omwille van mijn vergelijkend warenonderzoek. Steve Vai, ik bewonder de maestro al jaren, maar Blackmore is voor mij de primus inter pares. Comprendo?

Ik houd niet van de gebiedende wijs, maar houd je purple......eh roze bril maar op. Als jij daar van geniet, leuk voor je

Mijn bril heeft alle kleuren van de regenboog.

Vergeet niet dat hij ook een pionier was in funk-blues (Love Don't Mean A Thing), uitvinder van de thrashmetal (intro Speed King), een geniale countrypicker (Anyone's Daughter), een buitengewoon vaardige tape-echo metalrocker (heel Rainbow On Stage) en verbluffend unieke racing car rocker (Death Alley Driver).

Was ook een virtuoos Strat-sloper bovendien. In al die jaren heeft hij het ding maar één keer op zijn op pink laten landen.

Serieus, Blackmore was bij vlagen een supergitarist met een vaak heerlijk gitaargeluid. Eén van de belangrijkste gitaristen uit de seventies, voor de hardrock dan. Vond hem zelfs erg ondergewaardeerd in vergelijking tot het befaamde trio Clapton/Page/Beck. Maar we moeten niet gaan overdrijven.

Probeer hem eens een willekeurig jazz stuk te laten spelen. Ik denk dat hij halverwege het nummer boos wegloopt (na zijn versterker in de fik te hebben gestoken).

Ik vind het wel altyd spannend met welke soloos hij mee op de proppen komt. Dat kan ik van bv steve morse niet altijd zeggen. En dit staat natuurlijk los van de technische kant van het spel.

Toch, ondanks ik een Blackmore fan ben, gaat Joe Satriani het gewoon winnen in een onderlinge strijd. Heeft dacht ik ook even in Deep Purple gespeeld (alleen Live optredens??)

Ja dat klopt. Stand-in voor Blackmore die het in '93 zonder boe maar met bah definitief voor gezien hield. Paste wonderwel in de band en werd zelfs gevraagd toe te treden waarvoor hij helaas moest bedanken door contractuele verplichtingen elders. Hij had met zn italo karakter in ieder geval een grotere funfactor dan Morse vind ik.

Vai ben ik nooit zo gek op geweest. Zijn verschijning en enge motoriek stoot me dikwijls af. Far too much over de top, heb ik gewoon niet zoveel mee. Satriani weet veel meer de juiste snaar bij mij te raken.

helemaal mee eens

Vai heeft het ook nog van Satriani moeten leren.

Klopt Satriani was zijn gitaarleraar. Satrinai bleef top Vai vond ik steeds minder worden..

Ik vind satriani met chickenfoot niet zo inspirerend als blackmore ooit was. Dus ik ga niet in je verhaal mee Neal, if you don't mind.

Jij kent of zijn solowerk niet en schiet hem dus alleen af op Chickenfoot? (daarin vind ik ook dat hij onder zijn niveau speelt)

Ik vind Satriani een prima gitarist, maar ik kan maar moeilijk instrumentale albums vergelijken met bijvoorbeeld Rainbow rising. Is voor mij een ander speelveld, andere spelregels enzo. Vandaar het vergelijk met chickenfoot.

Ik vind Satriani met Blackmore niet opgaan. Zoals gigage al zei de ene vooral instrumentaal en individueler (Satriani) de andere meer als bandlid (Blackmore) actief hoewel is hij daar misschien anders overdacht. Satriani zou je dus eerder met Vai, Malmsteen of Macalpine kunnen vergelijken. Blackmore met Mick Box of Adje van den Berg voor mij part.

Slaat nergens op natuurlijk. Maar goed Vivian Campell en Snowy White, en John Sykes dan maar....

Kan natuurlijk ook...wat ik alleen duidelijk wilde maken is dat je Blackmore met een bandlid en Satriani met een solist moet verglijken.

Campbell is door dhr Dio zelf op straat gezet vanwege zijn bijzonder weinige compositorische bijdragen van niveau. Die andere twee heb ik ook wel hoog zitten en ik meen dat jonneke sykes nog een album in de maak heeft. Overigens vind ik het wel jammer dat Satriani (met geruite pet toen meen ik) toen niet bij Deep Purple is gebleven.

100% eens

Wat een heerlijk album blijft dit toch, vandaag weer eens opgezet en ik voelde me gelijk weer een stuk energieker!
Ritchie Blackmore die nog lekkere hardrock rifjes speelde en een Ronnie James Dio in de beste jaren van zijn leven!
Stargazer blijft natuurlijk het aller beste nummer van dit album en is een tijdloze rock klassieker, maar eigenlijk staan hier geen mindere nummers op.

Blijft ook één van de allermooiste platen hoezen allertijden

Och, op Highway Star doet Satriani het prima. Een stuk beter dan Dream Theater iig. En dan heb ik het over expressie (wat doe je met de noten), niet over de techniek.

En de inspiratie zit m dan in... ik mis m even, I'm afraid

Het was al een tijdje geleden dat ik een berichtje heb geplaatst over deze plaat. Inmiddels weet ik wel wat ik van deze plaat moet vinden . Wat een brok adrenaline wordt hier geboden zeg, poh! Rising is maar 33 minuten lang, maar geen seconde daarvan wordt verprutst. Mischien wel de beste hardrockplaat die ik ken. Met name tarot woman en stargazer imponeren als een malle! Je moet een beetje tegen theatraliteit en fantasy-teksten kunnen, maar voor de rest is er geen reden om deze niet een keer op de draaitafel te leggen.

Rainbow Rising LP en On Stage 2LP - hifi.nl

Niet investeren in de nieuwe vinyl release zou ik zeggen. Zie bijgaande link. No value for money