Rainbow - Rising (1976)

gigage schreef:
@purplefan: duizenden hardrockbands in 1976? Het woord was maar net uitgevonden so to speak. Knappe vent als je er meer dan 100 kunt vinden met een album of ep release tot die tijd. Laat staan het tienvoudige. Zoals je zelf al opmerkte moesten vele bands nog debuteren.

Neal Peart schreef:
Rising heeft toch veel meer prog elementen dan dat die er ooit zouden zijn bij IN ROCK. Alleen al door dat verschil gaat iedere vergelijking mank.

Nieuwstad schreef:
Nee, het zit hem niet alleen in de productie. Ook als je bijv. kijkt naar de zanglijnen in nummers als Speed King, Bloodsucker of Hard Lovin' Man. Die zijn veel ritmischer, terwijl Dio juist heel melodieus zong. Hetzelfde geldt voor Blackmores gitaarspel. Van korte hakkende riffs ging hij over naar meer melodieus en verfijnd werk.

vielip schreef:
Doe mij Rising maar! In rock is ook wel goed maar als ik tussen beide moest kiezen wist ik het wel...Ik hoor trouwens absoluut geen 'prog' op Rising. Op In rock dan nog eerder. Al gaat me dat ook te ver om 'prog' te noemen.

Ozric Spacefolk schreef:
Er zijn er zoveel meer die ik vergeten ben. Hawkwind nog bijvoorbeeld.

PurpleJapan schreef:
Op ingenieuzer gitaarspel dan in Child in Time ben ik door Blackmore overigens nimmer getrakteerd.

De buurman schreef:
Nou, dan mis je toch wel het één en ander. Hij speelt lekker hoor op Child In Time, maar 10 minuten geraas over een A mineur akkoord is toch niet echt ingenieus te noemen.

PurpleJapan schreef:
Ik vind beide elpees geniale meesterwerken, en bij toekenning van de mate van sophisticatie van rock, ritmiek niet per definitie ondergeschikt aan melodiciteit.

M.Nieuweboer schreef:
Rising is wel degelijk grensverleggend.

AstroRocker schreef:
Mwah, ben ik het niet helemaal mee eens.

AstroRocker schreef:
Deep Purple in Rock voldoet toch ook enigszins aan jou bovenstaande (ge-quote) reactie. En dat album was er 6 jaar eerder. En dan noem ik niet eens Made in Japan met Space Truckin (ok, vooral keyboards).

Cured schreef:
Wat Metal betreft moet je toch bij een ander album wezen van dit jaar, nml. Sad Wings Of Destiny van JP.

PurpleJapan schreef:
Er waren plenty hardrock bands in 1976; duizenden, waarschijnlijk ontelbare.

De buurman schreef:
een virtuoos is iemand die meerdere stijlen moeiteloos hanteert met een onomstreden hoog technisch niveau.

De buurman schreef:
Maar geen virtuoos in de zin dat hij in extreme zin technisch vaardig is (Vai, Malmsteen), noch een vernieuwer in de league van een Hendrix of Van Halen.

gigage schreef:
Maar ik ben geen muzikant, dus geloof ik je wel dat meerdere gitaarshredders het makkelijk na kunnen spelen.

Edwynn schreef:
Ik haal even Light In The Black aan met die ratelende bassdrums. Ik schiet niet uit mijn slof als mensen dat metal noemen, hoor.

M.Nieuweboer schreef:

Eens kijken. Speed metal (Cry Free, de solo op Child in Time, Light in the Black), rock'n'roll (Speed King), bluesrock (snel: Lazy; langzaam: Mistreated), poprock (Never Before), arenarock (Smoke on the Water, Woman from Tokyo), boogie (Black Night, Starstruck), ballad (When a Blind Man cries), volksmuziek (Greensleeves), klassieke speeltechnieken (Highway Star, een stukkie Bach verwerkt met Greensleeves, Rainbow Eyes - in 1971 speelde Blackmore al Rossini en in 1968 Grieg) en dan heb ik zijn slideplay nog buiten beschouwing gelaten. En op elk punt behoorde Blackmore tot de top van de jaren 70.
Lijkt me wel genoeg.
Kijk, ik ben niet weg van Clapton en nog minder van Jeff Beck. Dat is een kwestie van smaak. Virtuozen waren zij wel. Dat is gewoon een kwestie van technische vaardigheden erkennen.


Tja, het is een sterk minpunt van Blackmore dat hij in 1976 geen speeltechnieken beheerste die tien jaar later pas in zwang kwamen.
Oftewel dit is flut.
Kun jij mij vertellen welke pop/rock gitarist eerder dan Blackmore klassieke technieken integreerde in zijn spel? De beroemde solo van Highway Star, met dat snelle loopje dat omhoog gaat is ontleend aan Vivaldi en Schumann. En wie bracht nog meer zulke grote tegenstellingen aan tussen hard en zacht? Denk aan Mistreated - steeds minder noten, steeds zachter. Als dat geen vernieuwing is weet ik niet meer wat dat weord betekent.
Vervolgens spreek je jezelf tegen door zijn slidespel te noemen. Welke hardrockgitarist deed dat eerder? Starstruck is volgens mij het eerste hardrockliedje dat bewijst dat je slide kunt gebruiken om goed hard te rocken.


Nogal wiedes. Er zijn tegenwoordig ook tonnen violisten die de muziek van Paganini kunnen spelen. Dat neemt niet weg dat hij in zijn tijd volstrekt uniek was (en saaie muziek schreef, maar dat is iets anders).
In 1976 was er nauwelijks een gitarist (meer) die kon en deed wat Blackmore deed. Dan kom je bij onbekendere namen terecht als Alan Holdsworth en Steve Hillage; natuurlijk was Steve Howe er ook nog. Van Halen en Angus Young moesten nog doorbreken alsook Motorheads Animal. Page had het te druk met heroine en Clapton drukte zich. Ik ben niet weg van die band, maar hier hebben we een onderschatte gitarist.

M.Nieuweboer schreef:

Tja, het is een sterk minpunt van Blackmore dat hij in 1976 geen speeltechnieken beheerste die tien jaar later pas in zwang kwamen.

M.Nieuweboer schreef:

Ik ben een ouwe knar en weiger nog steeds onderscheid te maken tussen hardrock en heavy metal. Ik zie er het nut niet van in.
Het enige onderscheid dat ik maak is tussen zingen en grunten. Aan het laatste heb ik de pest. Dat is nogal een probleem, want in muzikaal opzicht vind ik gruntende bands de laatste 20 jaar het interessantst. Ik ben weg van Opeth en Atheist precies tot aan het moment dat de vocalisten hun mond opendoen.

Edwynn schreef:
Ik haal even Light In The Black aan met die ratelende bassdrums. Ik schiet niet uit mijn slof als mensen dat metal noemen, hoor.

Cured schreef:
Jij bent fanatiek fan en dus minder objectief, maar ik vind het best . Ik moet wel zeggen dat ik die solo van CIT geweldig vond en vind klinken.

Edwynn schreef:
Blackmore wordt even weggezet als een prutser en vervolgens begint het namedropping van de betere gitaristen. Allemaal goed en wel: Eddie van Halen mocht willen dat ie Stargazer pende, Rik Emmett heeft niet meegedaan op Highway Star en Randy Rhoads heeft Child In Time niet bedacht.