Marillion - Afraid of Sunlight (1995)

Ik geloof je veronderstelling niet dat dit album onderschat is. van de 40.000 gebruikers kennen toch tenminste 176 dit album en de eindscore liegt er ook niet om.

Hm; dit had ik nog niet eerder gehoord of over gelezen ( ook al volgde ik dit soort dingen destijds niet ). Ook las ik hier nog nooit iets over op het Marillion forum waar ik sinds 2003 lid van ben.

Nieuwsgierig geworden zojuist geprobeerd hier iets van terug te vinden op de site van de volkskrant maar dat is niet gelukt. wel vond ik een interview uit 2001 wat wel duidelijk aangeeft dat H altijd was voor verandering. Daarin wordt ook gesproken over Steve Rothery's gitaargeluid...

( het totale interview staat hier : http://www.daveling.co.uk/docmarillion.htm )

"The perception of many is that when you joined Marillion you looked around and thought, ‘Right, I’m here now. What can I change?’ True?

I’d take 80 per cent of the credit – or the flak – for that. Bare in mind, I’ve been in the band for 12 years now and there have been points when different members have decided they would change. Right at the beginning, I was keen to change everything. And they weren’t. But as time went by, one or other of the boys would decide they didn’t want to carry on the same way. [Guitarist] Steve Rothery is a great example. He’s completely changed his approach to his sound and the choice of some of the instruments he uses. You can still tell it’s him, but I really admired that he was prepared to change his whole focus.
But, yeah, I was always pulling to change this or that. And I gradually got the whole band into a mindset where doing something we’d done before was cheap."

Dat de andere bandleden hier open voor stonden blijkt wel uit het feit dat de band nog steeds in dezelfde samenstelling samen is. Al met al heeft het de band meer goed dan kwaad gedaan volgens mij.

Ik vind Rothery's gitaarwerk op Radiation radicaler veranderd. Daar hoor je echt een veel rauwere gitarist spelen met andere sounds.
Ik vind dat hier nog niet echt aan de orde.
Ben het overigens niet eens met daniel dat dit album rauwer is dan Brave.
Deze vind ik als totaal atmosferischer. Op Brave pakt de band behoorlijk uit in stevige rockstukken. Is als geheel wel weer meer een conceptplaat, maar wel meer recht voor z'n raap.

Dat eerste klopt, dat heeft natuurlijk ook gewoon met het album op zich te maken i.p.v. dat Rothery ineens anders is gaan spelen. Dit album vroeg om een andere benadering (Radioheadsound). Bij Anorak en vooral Marbles was het alweer veel meer de solist zoals we hem kennen al heeft hij op Anorak ook wel aardig geexperimenteerd (bv. This is the 21st).

Dan het tweede, tja wat is rauwer. Stonerrock dat is rauw maar ja daar kan je dit toch moeilijk mee vergelijken. Qua teksten is Brave erg rauw maar qua muzikale benadering valt dat reuze mee. Natuurlijk zitten er harde stukken in maar ook daarin staat de melodie centraal met een kleine uitzondering voor Paper Lies (waar de band overigens niet echt tevreden over is). Afraid vind ik zelfs helemaal niet rauw, sterker nog eerder warm. Redelijk vette productie waarin een zeer prominente rol is voor de bas van Trewavas (bij "rauwe" muziek is de bas helemaal ondergeschikt aan schurende gitaren). In het gebruikte woord atmosferisch kan me wel aadig vinden.

Ik deed destijds een sympho programma op de locale radio, dus een NW Marillion is iets waar je dan uitgebreid aandacht aan moet besteden. Net wat ik zeg, ik weet niet meer zeker of het de Volkskrant was, ik las in die tijd behoorlijk wat andere bladen, als IO Pages, of heette dat toen nog SI Magazine, etc. Het kan ook makkelijk een van dezen zijn geweest.

Ik weet nog dat ik dit las op weg naar Parkpop voor een interview met Mike Rutherford, die daar zou spelen met Mike & The Mechanics, welke we uiteindelijk ook kregen. Maar, waarom ik me zo duidelijk herriner is omdat ik destijds compleet verbolgen was over het lef om dit uberhaubt te zeggen. Hoe kun je nou het geluid van Rothery willen aanpakken en daarmee de ziel uit Marillion halen, vroeg ik me af. Het was nogmaals een bevestiging van de arrogantie van Hogarth en de behoefte om de hele band naar zijn hand te zetten. Ik denk dat veel Marillion fans daar op dat moment nog niet klaar voor waren, en wellicht nog steeds niet. Ook, in het citaat dat Brave Jester hier heeft refereert H. aan iets wat eerder is gedaan goedkoop is. Ik bedoel, denk dat niemand hier kan gaan staan ontkennen dat tot op heden Misplaced Childhood het enige album is wat over de Miljoen verkoop is gegaan, en als band doe je wat je leuk vind of waar je succes in hebt. Dat hoeft niet voor iedere band innovatie te zijn. Niet iedere band heet King Crimson en dat is misschien maar goed ook. En Hogarth's aversie ten opzichtte van de periode is altijd iets waar hij geen geheim van heeft gemaakt. Ik herriner me nog een concert in Vredenburg in 1997, waar hij voor 80 Days, even een verhaaltje ging ophangen over hoe hij langzamerhand meer en meer kennis kreeg aan bepaalde fans. En iemand uit het publiek schreeuwt 'FIIIISH !!!' En hij iets antwoord van ' Het wordt tijd dat jullie allemaal deze gast eens uit je geheugen bannen.' Met als gevolg dat de sfeer compleet vergalgd was de rest van het concert. Een dergelijke opmerking is echt niet nodig. Onder het mom van, je kunt alles wel afkraken en afzeiken, maar laat eerst maar eens zien waar je zelf toe in staat bent.

Anyway, AOS was voor mij het album dat mij deed in zien dat deze line-up van Marillion onder leiding van H. wellicht meer potentie had dan ik verwachtte. Ging daarna terug naar Holidays In Eden en Brave, en kan nu behoorlijk wat waardering opbrengen voor deze albums, inderdaad Brave is behoorlijk atmospherisch, maar om een of andere reden te kil en emotieloos (kan aan de opname liggen, aangezien het op Made Again, wel iets beter is). De enige momenten die mij nu nog steeds emotioneel raken zijn Runaway, Goodbye To All That (dat middenstuk, met dat basloopje, heel erg mooi), het eerste stuk van The Great Escape en Made Again. Hard as Love (wel weer een heel mooi subtiel middenstuk) of Alone Again, kunnen inderdaad behoorlijk uitpakken naar de rock kant toe. Maar waar ik eigenlijk aan refererde met rauwheid, op AOS, was met name aan King, wat denk ik een nummer is wat daarvoor en daarna nog nooit eerder was gedaan (met uitzondering van Catherdral Wall, dat veel teveel als een King II klinkt). Nu nog als ik dat luister, dan besef ik me hoe ongelofelijk experimenteel Marillion hier bezig was. En het groeide uit tot een ware klassieker.....en helemaal live, waar hij nog veel vetter was.

Nu, 16 jaar later moet ik toch zeggen dat het in een richting is gegaan (wat we destijds wellicht niet hadden kunnen voorzien) die uiteindelijk een band creerde die in vele opzichtten veel beter is dan het Marillion van de jaren 80 en een periode is die inmiddels zo zijn eigen klassiekers kent. Inderdaad, de reden dat de band nog steeds bij elkaar is staat voor het succes, maar alle bewondering voor Hogarth achteraf, om deze band zo ver te krijgen, ook al was deze toekomst zeker niet zeker, aangezien het na AOS weer een tijdje zou inzakken. TSE, vooral het titelnummer en A Man Of A 1000 Faces waren erg mooi. Op Radiation, stond dan nog maar 1 nummer dat me kon bekoren 'A Few Words From The Death' en .Com, kon ik helemaal niet waarderen. Laat ik nu zeggen, dat al die jaren Marillion vooral zoekende was naar een nieuw geluid, nieuwe ideeen en invloeden hetgeen dan uiteindelijk resulteerde in Anorak en tot groote hoogtes steeg met Marbles. Intussen werden werden we voornamelijk zoetgehouden met simpele ideetjes die nogal13 in een dozijn aandeden, hetgeen de vraag rijst of Marillion dat nodig was om uiteindelijk te arriveren bij Marbles of dat ze gewoon stonden in te cashen en de naam levende te houden. Voor het legendarische status van de band was het wellicht beter geweest om dit allemaal gewoon te vergeten en direct van AOS naar Anorak over te stappen, welke naar mijn inzien ook redelijk in elkaars verlengde liggen.

Ja, Vigil. dat was ik inderdaad vergeten. Wat hier op de achtergrond meespeelt is uiteraard de opkomst en het succes van Radiohead, en ik herriner mij dat H. ook wel eens refereerde of de vergelijking werd gemaakt met Portishead, die vrijwel in dezelfde tijd opkwamen. In die zin heeft Radiohead een behoorlijke invloed uitgeoefend op de koers van de muziek. Ook al moet ik bekennen dat Radiohead soms ook wel eens wil doorslaan in een brei van geluiden die nog amper van elkaar te onderscheiden zijn. Gelukkig valt dat met Marillion nog mee.

Waar H. denk ik mee te kampen had, waar iedere NW frontman mee te kampen krijgt, de wisseling van de wacht en het feit dat dit vaak door fans wordt ervaren als een bittere pil. Het vertrek van Gabriel en Hackett (in beide gevallen een donderslag bij heldere hemel en extra pijnlijk omdat Genesis hiermee feitelijk uiteindelijk zo uitgroeien tot een stadionband, die voornamelijk verkoop genereerde met populaire hitjes), uit Genesis, Waters (ook al was dit wel te verwachten) uit Pink Floyd, Fish uit Marillion, Nichols uit IQ (gelukkig kwam hij wel weer terug, om het meer dan dunnetjes over te doen), Mann, uit Twelft Night (nog z'n geniale textschrijver), en vervangen werden door frontleden die in de eerste instantie nog niet volledig tot hun recht komen. Fans zijn soms erg ongeduldig . En het vertrek van Fish, nogmaals, moet vele mensen erg veel pijn hebben gedaan. Textueel gezien heeft Marillion dan ook nooit meer dat niveau bereikt, maar Fish solo, ook niet . Muzikaal is Marillion inmiddels het Marillion van de jaren 80 vere ovestegen.

Pfff... Wat een lange lappen tekst...

In elk geval is dit één van mijn favoriete herfst platen.
Sowieso doet Marillion het bij mij altijd goed als de herfst/winter dagen zijn aangebroken

Ik ben overigens meer een fan van de begrijpbare teksten van Hogarth dan het infantiele gedicht van Fish soms.... Obscure scottish poet? Mocht hij willen. Grendel etc. gaat nog wel, maar songs als Chelsea Monday, Assassing en The Web gaan echt nergens over.

Verder vind ik dat Steve Hogarth het volle recht heeft iemand uit het publiek een uitbrander te geven als iemand 10 jaar na dato nog niet over de ex-zanger heen is. Wat een triest persoon ben je dan?

Ik zou ook mensen willen afschieten die altijd maar Slayer roepen bij mijn optredens.

Maar goed, iedereen ziet dat anders.

Het album is anders in Mei 1995 uitgebracht

Daar kan ik je eerlijk gezegd geen antwoord op wil geven. Ik denk dat ik destijds bedoelde dat het niveau vanaf dat moment weer zo hoog is als ik toen gewend was van ze. Met de mooie, breekbare stem van Hogarth. Maar ik zal dit album nog eens beluisteren, voordat ik dat kan bevestigen/ontkrachten.

De tekst van beautiful is echt een herfst-tekst (video is ook wel herftsig)...

En Cannibal Surf Babe is juist weer heel zomers / Carribisch, lijkt me. Maar inderdaad de affiniteit met Herfst loomt een beetje over het album door de algehele donkere of sombere sfeer die over het album heenhangt. Het is thematisch zeker geen licht album.

Ozric, Season's End vind ik echt herfst, zowel de titel als het nummer,sfeer, ge-wel-dig...
AOS is een van de betere van Marillion, Daniel, dat ze de 80er jaren overstegen zijn is niet helemaal mijn idee, Script, Fugazi, Misplaced en Clutching afzetten tegen de after Fish albums kunnen eigenlijk Season's End, Marbles, Brave en AOS hieraan tippen, rest mwoah op wat individuele nummers na. (Strange Engine)
Verschil in zanger telt niet mee voor mij in dit, vind ze beide keigoed.
Heel veel post Fish albums van Marillion waren voor mij geen absolute to[[ers.
Hapiness bv. vind ik bij lange na geen topper in vergelijk met bovenstaande.
Hoop dat ze weer eens met een toekomstige klassieker komen.

of te wel 4 om 4

Met die verstane dat de groep zich wel doorontwikkelt heeft. De tijd met Fish heeft geweldige muziek opgeleverd , maar met Steve Hogarth in de gelederen betrad Marillion ook wat zijpaden.
Pakte niet altijd even goed uit, maar vaak ook wel.
Ik respecteer de groep dat zij niet zijn blijven hangen in het verleden.

Van alle platen van Marillion is dit voor mij toch wel degene die het meest het ietwat uitgeholde begrip 'groeiplaat' vertegenwoordigt, met elke beluistering vind ik hem weer wat beter, helaas wel met een uitzondering en dat is Cannibal Surf Babe, dat wat mij betreft op een vrij hinderlijke manier de flow van het album onderbreekt. Zonder dat nummer was dit misschien wel 5* geweest.

Dat was toch een luchtig uitstapje met een knipoog naar de Beach Boys? Valt idd wat uit de toon van het album maar op zich stoort het niet zo. Je hoeft maar 1 keer te skippen.

Zonder Cannibal was het voor mij 5 sterren geweest.
Out of this World en King behoren voor mij tot het beste wat Marillion ooit heeft gemaakt (met of zonder Fish)

Bij mijn herwaarderingsperiode van Marillion kwam ik met Afraid Of Sunlight bij een album aan waar ik tot de aanschaf helemaal niets van kende. Een aantal 'fans' die ik kende stelden dat de band met Brave nog wel een meesterwerk had neergezet, maar dat het daarna niet veel meer voorstelde. Hoe men zoiets durft te beweren na een album als Afraid Of Sunlight is me een compleet raadsel, want het album doet in mijn optiek vrij weinig onder voor Brave. Ik moet toegeven dat er in de vorm van Beautiful weer een song op staat die me vrij weinig doet, maar met de titeltrack heeft Marillion in mijn ogen een van de mooiste nummers ooit geschreven.

Een track als Cannibal Surf Babe kan mijn goedkeuring overigens ook prima dragen, al begrijp ik aan de hand van de statistieken dat ik een van de weinigen ben die hier zo over denkt. Heerlijke baslijn, vrolijke doch bizarre tekst en een sterke en vooral progressieve constructie zoals op de vorige albums niet het geval was. Een nummer als King is ook weer eens iets nieuws, vrij rauw, maar op het einde erg expressief tot het chaotische toe. Gazpacho en Out Of This World zijn in dat opzicht een paar van de weinige nummers die nog wat aan de oude tijd doen denken en klinken fantastisch.

Maar terugkomend op de titeltrack ben ik toch echt benieuwd of het mogelijk is om hier niet door geraakt te worden. Hogarth's stem is hier op zijn best, zo gruwelijk emotioneel en breekbaar tot uitzonderlijk krachtig, iets wat maar weinig zangers op een dergelijke wijze kunnen neerzetten. Daar komt ook nog eens bij dat het nummer nooit zo overweldigend had kunnen zijn, zonder de zware gitaarmuur die Rothery hier uit zijn koker haalt, een fantastische keuze om mee te gaan met de tijd in plaats van steevast hetzelfde geluid te hanteren.

Ik geloof niet in objectiviteit als het aankomt op kunst beoordelen. Toch zou ik, als ik tracht een bepaalde intersubjectieve standaard te hanteren, Brave het beste album van Marillion tot nu (lees: tot hoever ik nu met reviews ben) toe noemen. Hier komt echter bij kijken dat Afraid Of Sunlight voor mij meer uitschieters heeft, waar Brave een wat constantere kwaliteit over het gehele album heeft. Zodoende houdt ik het op een voorlopige tussenstand:

1. Afraid Of Sunlight
2. Brave
3. Clutching At Straws
4. Seasons End
5. Fugazi
6. Script For A Jester's Tear
7. Misplaced Childhood
8. Holidays In Eden

Volgens mij heb je nu op 1 het minste nummer van deze plaat gezet...

Geen Marbles in je lijstje lennert ? Zou het toch moeten winnen van in ieder geval Holidays In Eden lijkt mij dan.

Marbles: lijkt mij persoonlijk ook.

Bij mij staat Brave toch wel wat lager. Daarnaast heb ik gevoelsmatig veel moeite om Fish en Hogarth albums naast elkaar te ranken...Ze staan toch op zichzelf vind ik.

AoS staat ook bij mij fier bovenaan!

Lennert is de platen op chronologische volgorde aan het luisteren. Duurt dus nog wel even eer hij bij Marbles is...

Oh, vandaar. Komt ie vanzelf (als het goed is)

Oeps, snel aangepast! Het minste nummer is voor mij echter toch echt Beautiful, vind Afraid Of Sunrise wel een fijn trippy rustnummer.

Precies

Ik had voor oktober alleen de Fish albums, Seasons End en Brave, als de herfst zijn intrede doet krijg ik echter altijd zo'n ongelooflijke zin om mezelf weer te verdiepen in progrock/metal dat ik nu besloot om de rest van de discografie ook aan te schaffen. Nu kan het er iets mee te maken hebben dat ik gigantisch onder de indruk was van Live At Cardogan Hall toen mijn oom die op blu-ray op zijn verjaardag opzette, dat ik het mezelf sowieso al had voorgenomen om meer te gaan beluisteren van deze band (waarvan er toch twee albums in mijn top 10 staan). Feit is wel dat ik het verreweg het leukste vind om albums op chronologische volgorde te recenseren, geeft me veel meer inzicht in hoe een band is gegroeid/veranderd.

Voor een goed beeld en de ontwikkeling van een band te beoordelen, is het chronologisch beluisteren absoluut nuttig en ook erg leuk lijkt me.
Zeker de periode met Hogarth kent veel afwisseling. Ook wel in kwaliteit eigenlijk.

Leuk initatief !

Ik ben het eens met de kwaliteit van Marbles, maar toch raakte me het niet zo diep en zo hard als Afraid Of Sunlight. En nu, nu we aantal jaren verder zijn en Marillion alweer verschillende albums heeft afgeleverd, wordt de tijdloosheid van Afraid Of Sunlight alleen nog maar beter hoorbaar.

Marbles is leuk en erg mooi. Goed geproduceerd, maar deze plaat heeft veel meer soul.

Jammer van twee minder leuke songs, anders was dit mijn favoriete Marillion plaat geweest.

En dat zijn? Ik vind zelf enkel Sunrise wat minder