Marillion - Afraid of Sunlight (1995)

het meeste wel, er staan zelfs nog betere nummers op.

Ik vind de twee titelnummers (als ik dat zo mag generaliseren) zelfs de minste...

Dan ga ik deze binnenkort zeker beluisteren, en eventueel aanschaffen.

@Stijn: Koop dan wel de 2-disc versie, want de bonustracks zijn zeer zeker een welkomen aanvulling. Geldt overigens ook voor Brave en Marbles, maar dat terzijde

goede tip idd! Liggen tegenwoordig voor rond de 7,99 in menig winkel

mijn gele sterren gaan overigens naar 5 en 7

Da's mooi, dan is Beyond You, als laatste, ook vernoemd in het lijstje met favoriete tracks.

Bij mij zijn het 5 en 8.

tja 5 is wel duidelijk, 7 had net zo goed 8 of 1 kunnen zijn. Maar ja keuzes zijn er om gemaakt te worden is het niet mijn waarde

Bij mij 5 en 8 en zoals vaker bij Marillion is de single de draak op het album. Houdt het album van 5* af.

Deze MOET de top 250 ingeknald worden!!

Ik heb gisteren "Afraid of Sunlight (1995)", met bonus disc, inderdaad voor € 7,99 gekocht. Geweldig album! 5*****

Ik zat van de week Brave te luisteren en had ineens een openbaring: had Paper Lies eigenlijk niet op Afraid Of Sunlight moeten staan? Hogarth meld in het boekje van Brave over de plons aan het eind van de song: ".. represents a certain newspaper millionaire falling off a yacht". Kan ff niet zo snel vinden wie dat ook al weer was, maar het was bekend persoon. Vind die song altijd al nooit zo goed passen in het verhaal in Brave maar had wel goed op dit album gekund gezien het feit dat het over alles gaat wat met roem en z'n vergankelijkheid heeft te maken.

Robert Maxwell?

Yep, dat is hem....

Nu een paar keer geluisterd en dit is een toch wel een heel goed plaatje van Marillion! De optie tot groei is aanwezig!

Dit is inderdaad één van de betere van Marillion. Vind nummers 2 en 3 niet zo geweldig, maar de rest is om te smullen met als climax King.

Inderdaad ,vanaf 4 krijgt het een donker maar o zo fraai atmosferisch tintje . En King is inderdaad een geweldige climax . Beknellend en dat hysterische slot . Zonder meer hun meest indrukwekkende slotnummer . Terecht dat het album ook hier uitstekend wordt gewaardeerd .

Nog nooit van gehoord...

Geweldig album! Geen slecht of minder nummer te bekennen. Waar ik een album als Brave een echte herfstplaat vind, zo is Afraid of Sunlight voor mij een echte zomerplaat.

Mijn hoogtepunten? Het waanzinnige refrein van Gazpacho, het slot van Out Of This World, het moment dat de toetsen de zanglijn overnemen in de climax van het titelnummer en (de tekst van) Beyond You.

Na mijn topplaat Brave vond ik deze in het begin behoorlijk tegenvallen; mede door de in mijn oren wat "kale en kille" productie. Ook Cannibal Surf Babe kon me niet boeien ( en nog steeds niet eigenlijk ).

Out Of This World en King vond ik er wel direct uitspringen als de beste nummers.

Nu heb ik de remastered en die klinkt toch net even iets lekkerder/warmer en heb ik zeer veel van deze nummers live mogen horen en toen besefte ik pas hoe goed dit album eigenlijk is

Out Of This World behoort nu zeker tot mijn "definitieve" Marillion top 10 maar ook nummers als Beautiful en Gazpacho ( 1 van mijn favorieten tijdens het Less is More concert in Eindhoven ) werden alleen maar mooier. En Beyond You is zo mooi gezongen met een prachtige tekst dus dat verdiende ook een ster als favoriet

He, ik heb een dubbelganger want dit had geschreven kunnen hebben.

Tamelijk onderschatte plaat , blijf ik vinden . Steve H echt in topvorm , iets wat hij op Brave ook al was . Een zeer sfeervolle en beladen plaat wederom . Behoort zeker tot Marillion'n beste werk .
Misschien wordt het lichtelijk ontsiert door Cannibal Surf Babe , maar het is voor mij geen storend element , zie er ook wel de humor van in . Maar in muzikaal opzicht blijft het ver achter achter de rest van het gebodende .
Vanaf Out Of This World is het meesterlijk .

Inderdaad nogal onderschat. Inclusief lange tijd door mezelf, ahum...
Ik was zo onder de indruk van Brave, dat ik Afraid Of Sunlight niet op zijn juiste waarde kon schatten. Nu weet ik wel beter!
Een van de toppers uit het oeuvre, enige minpuntje vind ik Afraid Of Sunrise. Deze heeft me nooit echt kunnen bekoren en nog steeds niet.
Het bombastische einde van King vind ik (en het lijkt erop dat niet iedereen hier zo over denkt) werkelijk fenomenaal, je moet dit live eens meemaken! Alle registers gaan dan open, de volumeknoppen op 11! Prachtig om zo een concert af te sluiten.

Ik moet zeggen dat ik bij de eerste paar nummers niet zo'n hoge dunk van dit album had, maar vanaf Out of This World (en Afraid of Sunrise ook wel een beetje) wordt het weer ouderwets Marillion. Helaas van het begin, maar daardoor blijf ik steken op een 3,5*. Het is ook wel een beetje voorzichtig inzetten.

Heel erg onderschat, en vaak in geen wegen of velden te bekennen wanneer mensen spreken over Marillion's beste werk, maar dit album sloeg mij in ieder geval frontaal in het gezicht. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet meer had durven dromen dat Marillion, nog een keer weer en album zou maken van dergelijk topniveau. Of nog liever gezegd, het beste album afleveren tot dan toe (en dat is dan inclusief de Fish Periode)

Ik werkte destijds zelfs in een platenzaak, kregen het album voorgeleverd op vrijdag, terwijl is op zaterdag in de verkoop zou gaan. Draai de cd in de winkel, en verkoop ze allemaal voordat de vrijdag om is, dus dan maar extra bestellen, want we moesten op zaterdag ook nog wel hebben, uiteraard. Draaien, draaiden en nog een keer draaien...en net zoals toen in die warme mei maand van 1995, pakt het album nog steeds direct vanaf de eerste noot. Een heel mooi begin met Gazpacho, daarna het album wat wellicht het meeste moest wennen Cannibal Surf Babe, maar toch, nu ook, lekker. Beautifull, kenden we al van de single en het unplugged concert dat Marillion een week ervoor had gegeven en welke live op de radio was uitgezonden ergens rond het middernacht, die voorgaande week. Daarna Afraid Of Sunrise. Ik denk door velen beschouwd als de zwakste schakel van het album, maar dat komt denk ik ook vooral door het werk dat dit nummer volgt en het album naar een hoog niveau wordt getild. Ik kan meestal niet het geduld opbrengen om dit nummer af te wachten, en te beginnen aan Out Of This World, wat niet alleen het meest imposante nummer is van de cd, maar ook van Marillion's gehele Collectie. Vanaf de eerste noot, die opbouw, en dan die omslag in het midden naar dat droomachtige werk toetstenwerk van Kelly, en hoe Hogarth hier dan overheen zingt. Ongekent mooi. Dat het titel nummer Afraid Of Sunlight, het nummer dat mij het eerste volledig pakte op het album, en vrijwel direct uitgroeide tot een live favoriet. Wat een mooi, nummer...prachtige zang van Hogarth...het had een mogelijke single kunnen zijn. Dan Beyond you, ook weer zo'n nummer met zo'n prachtige opbouw, en zo mooi naar een climax toewerkend...maar het echte naar een climax werkende nummer is King, daar waar Out Of This World wellicht opbouwt en naderhand lekker nakabbelt, gaat King naar een Climax toe, en beukt het abum uit op een waardige manier, die zoals ik snel leerde live nog vetter en intenser was en langer doorging.

Door het album heen loopt een lijn van hoe artiesten omgaan met succes, sociale druk, media, fans, etc. het geen eigenlijk vaak indirect gaat over Kurt Cobain, Elvis, Jim Morrison en verdere slachtffers van succes, en hoe drugs en andere stimulerende middelen hier een uitweg aan bieden, waarmee het album raakt aan hele gevoelige, maar uiterst cruciale onderwerpen. Aspecten van mega status die door fans maar al te vaak worden vergeten.

Verder is nog het vermelden waard dat dit album in twee weken is opgenomen. Dat afzettende tegen en album als Brave, welke god mag weten hoe lang in de maak was, is dit eerlijk gezegd een veel indrukwekkendere prestatie. Marillion zou hetzelfde niveau niet meer halen tot zij ongeveer 10 jaar later Marbles uitbrengen.

Mooi stuk Daniel!

nooit mij gepraat zeker

draai nog een paar keer Gazpacho (die bas van Trewavas ), echt een top nummer!

Mijn complimenten, Daniel. Fraaie recensie van een schitterend album.
Er valt veel te genieten op AOS, maar Out of This World is niet te beschrijven zo mooi, en ook mijn favoriete nummer van Marillion,

Dank je. Sommige albums zijn het waard om een verhaal over te schrijven. Dat Brave goed is, of Marbles, dat geloven de meesten wel en hebben we denk ik ook wel redelijk vastgesteld. Ook al moet ik zeggen dat ik Brave niet zo goed vond als de meeste Marillion fans. Marbles daarentegen, dat is een ander verhaal.

Daarom dat ik beloot om mijn zegje te doen over AOS. Het is een onderschat album, ook al ben ik blij om te horen dat het niet zo erg gesteld is als ik dacht. Het blijft jammer genoeg zo dat AOS wordt ondergesneuwd door Brave of het werk uit de Fish periode.

Inderdaad Hogweed, Out Of This World is een fenomenaal nummer. Je begrijpt dat ik erg blij was om te vernemen dat dit album in 2001 terug was gezet in de setlist, en ik het eindelijk live mocht aanschouwen. Dat was meer waard dan wat dan ook tijdens die avond. Prachtig. En gelukkig, nu nog steeds verschijnt het nummer geregeld tijdens concerten.

Chevy93, ik begrijp alleen niet, dat je concludeert dat het na Afraid Of Sunrise weer vanouds Marillion wordt. Ik moet zeggen dat dit album veel rauwer, harder en tegelijk veel emotioneler klinkt dan zijn voorganger. Het legt denk ik vooral een grote rol weg voor Mark Kelly, maar dringt Rothery duidelijk naar de achtergrond, aangezien solo's tot een minimum beperkt blijven, en als het dan al om solo's gaat, bevat het veel meer distortion, hetgeen een geluid geeft wat heel anders klinkt dan de manier waarom Rothery meestal klinkt. Zer er maar eens een solo van Chelsea Monday tegenover of zo je wilt Easter. Ook in een interview (denk Volkskrant) destijds met het uitbrengen van AOS, bevestigde Hogarth dat toen hij bij Marillion kwam, hij het hoog nodig vond om het gitaar geluid van Rothery onder handen te nemen. Een pijnlijke opmerking, destijds, en ik denk dat velen dat moeten hebben gevoeld, maar nu, moet ik zeggen dat ik het resultaat er mag wezen.

Dank je. Sommige albums zijn het waard om een verhaal over te schrijven. Dat Brave goed is, of Marbles, dat geloven de meesten wel en hebben we denk ik ook wel redelijk vastgesteld. Ook al moet ik zeggen dat ik Brave niet zo goed vond als de meeste Marillion fans. Marbles daarentegen, dat is een ander verhaal.

Daarom dat ik beloot om mijn zegje te doen over AOS. Het is een onderschat album, ook al ben ik blij om te horen dat het niet zo erg gesteld is als ik dacht. Het blijft jammer genoeg zo dat AOS wordt ondergesneuwd door Brave of het werk uit de Fish periode.

Inderdaad Hogweed, Out Of This World is een fenomenaal nummer. Je begrijpt dat ik erg blij was om te vernemen dat dit album in 2001 terug was gezet in de setlist, en ik het eindelijk live mocht aanschouwen. Dat was meer waard dan wat dan ook tijdens die avond. Prachtig. En gelukkig, nu nog steeds verschijnt het nummer geregeld tijdens concerten.

Chevy93, ik begrijp alleen niet, dat je concludeert dat het na Afraid Of Sunrise weer vanouds Marillion wordt. Ik moet zeggen dat dit album veel rauwer, harder en tegelijk veel emotioneler klinkt dan zijn voorganger. Het legt denk ik vooral een grote rol weg voor Mark Kelly, maar dringt Rothery duidelijk naar de achtergrond, aangezien solo's tot een minimum beperkt blijven, en als het dan al om solo's gaat, bevat het veel meer distortion, hetgeen een geluid geeft wat heel anders klinkt dan de manier waarom Rothery meestal klinkt. Zer er maar eens een solo van Chelsea Monday tegenover of zo je wilt Easter. Ook in een interview (denk Volkskrant) destijds met het uitbrengen van AOS, bevestigde Hogarth dat toen hij bij Marillion kwam, hij het hoog nodig vond om het gitaar geluid van Rothery onder handen te nemen. Een pijnlijke opmerking, destijds, en ik denk dat velen dat moeten hebben gevoeld, maar nu, moet ik zeggen dat ik het resultaat er mag wezen.