Marillion - Afraid of Sunlight (1995)

Zonde van de eerste twee nummers. De plaat eindigt zo mooi.

Alhoewel ik het experiment bejubel, ben ik ook niet erg liefhebber van de eerste twee tracks.

Ik heb mijn sterretjes toevallig bij Out of This World en King staan, maar de eerste twee nummers komen toch wel op 3 en 4 in de rangschikking.

Mijn sterren staan bij 5 en 7, de albumopener komt daar vlak achterna.

Niets mis met Gazpacho. Die song heeft zo'n toffe drive en Cannibal Surf Babe past in het concept. Het is geen heel sterk nummer, maar als je enigzins bekend bent met het verhaal van dit album, is het beter te behappen.

De echte magie in muzikale zin begint bij Out Of This World m.i.

Out of This World en zijn broertje Estonia behoren wel tot mijn all-time favorites. Heerlijk nietszeggend en voortslepend. Tekstueel ook lekker slap. Zo hoor ik het graag.

Tekstueel lekker slap, wat bedoel je daarmee?

Volgens mij heeft Ozric geen last van een goed humeur.

Hahahaha.... sarcasme jongens.

Ik vind het juist ijzersterke teksten. Het gaat in ieder geval niet over een wachthond, blauwe suede schoenen etc.

Nee. Er staat ergens een video op youtube waar het ongeluk met de boot waar Out of This World over gaat, onder gemonteerd staat. Dik kippenvel.

En Estonia gaat zelfs nog een stap verder want, als ik het goed heb, gaat die song over het verongelukken van een gehele veerboot bij Estland. Ook kippenvel als je diet tekst in de context plaatst.

Helmer en Hogarth wisten heel goed waar ze mee bezig waren.

Zo ken ik je weer !

dat filmpje laten ze tegenwoordig (nou ja al een paar jaar) zien op de schermen tijdens live concerten.

Ik geloof dat deze fan-video de eerste poging was. Daarna vaak gejat, overgedaan en users die er credit voor nemen, terwijl ze het niet zelf hebben gemaakt.

Marillion - Out of this World - YouTube

Wat een trol niet kan veroorzaken....

Ik wist dat dit liedje over een omgekomen stuntman gaat. maar na wat klikwerk op het internet nav bovenstaande youtube filmpje is mij nu pas bekend geworden dat dit Marillion liedje ene Bill Smith inspireerde en jaren op zoek is gegaan naar het wrak en de stoffelijke resten van Donald Campbell, de stuntman in kwestie. Hij vond de resten 3 jaar later in 2001. Tijdens de begrafenis op 12 september 2001 (1 dag na 9/11) zong Steve Hogarth op verzoek van de dochter van Campbell "Out of this World". Tot op de dag van vandaag is het hoofd van Campbell nog niet terug gevonden...

Ik ga vanaf nu heel anders naar dit nummer luisteren!

Met het componeren van slappe, nietszeggende muziek zou Elvis , veronderstel ik, ook geen moeite hebben gehad. Ach, als mensen hier plezier aan beleven, soit. Zelf stort ik me liever op een willekeurige afgekraakte soundtrack van The King.

Nou, wegwezen dan

Heeft Elvis ooit een nummer geschreven?
Hij komt op mij altijd nogal talentloos over. Overigens is King ook geschreven voor onder andere Kurt Cobain.
Een eerbetoon dus aan alle artiesten die door de industrie zijn gebroken.

Elvis is de meester vertolker van andermans nummers. (Hij heeft wel meegeschreven aan nummers, platen geproduceerd en nummers gearrangeerd). Welk nummer heeft Marillion goed gecovered, of kunnen ze dat niet? Deze vraag zou wel eens retorisch kunnen zijn.

Marillion heeft een grote hit gescoord met een cover: Sympathy, en tot iedereen's genot spelen ze ook Radiohead-songs. Verder hebben zij ook Britney Spears, Beatles en REM gecoverd. Zeg ik dit goed? Geen idee, zoek het zelf eens op. Hier is een leuke plaat voor je om te proberen: ( http://marillion.com/shop/downloads/friends.htm )

Elvis heeft nooit een nummer meegeschreven, ik heb het opgezocht. Hij en zijn manager waren haaien. Omdat Elvis zo bekend was, wilde elke songwriter wel een nummer door hem vertolkt zien. In ruil daarvoor zette hij zijn naam als co-writer erbij (extra centjes verdienen). Wat een boeven. Doet me denken aan een andere groep boeven: Led Zeppelin.

Verder moet ik geen trollen voeden. Zoek jij je vertier lekker bij Elvis. Dan kan hier weer over deze prachtplaat gesproken worden.

Wat te denken van Hocus Pocus van Focus, maar goed moet een band zich tegenwoordig al verantwoorden of ze goed kunnen coveren? Met eigen werk zaten de grote zalen en stadions (oke nu wat minder) vol dus wat is precies het punt van deze Elvis de Pelvis fanaat?

Maar goed wat Chiel zegt, ga lekker je heil zoeken bij al die fantastische platen van Elvis of is het daar tegenwoordig niet zo druk meer met reacties? Deze vraag zou wel eens retorisch kunnen zijn.

Waar heb je dat opgezocht? In het telefoonboek? Neem het aan van een Elvis-kenner:Elvis heeft daadwerkelijk aan liedjes meegeschreven. Ze zijn op één hand te tellen, dat dan weer wel. Maar goed, einde discussie. Waar komt trouwens de uitdrukking "ik moet geen trollen voeden" vandaan?

Internet troll - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Veel leesplezier, meneer de Elviskenner. Ik ken trouwens nog een leuke cover van Heartrbeak Hotel door Lynyrd Skynyrd. Staat op Endangered Species, ga daar maar eens naar op zoek. Veel plezier.

I thank you.

Back on topic: persoonlijk de beste Marillion plaat uit het gehele oeuvre met enkele schitterende nummers waar je helemaal in kunt verdwijnen. 4,5* en een beetje.

Een mooie en zeer constante plaat met veel hoogtepunten en geen echte dieptepunten. Met de twee apart gearrangeerde nummers heb ik geen moeite: Cannibal surf babe vind ik zelfs erg grappig, en op Beyond you mis ik alleen de Righteous Brothers als achtergrondkoortje. Tekstueel zeer interessant met z'n thematiek van "show-business and the damage done" (omschrijving van Steve Hogarth met een knipoog naar Neil Young), maar ik moet bekennen dat ik me in ongeduldiger buien wel eens stoor aan de manier waarop dit album wankelt op de dunne grens tussen atmosferisch en mat (zoals op Afraid of sunrise, het einde van het verder prachtige Out of this world en het begin van Afraid of sunlight), en de aangrijpende instrumentale uitbarstingen van Afraid of sunlight en King doen me dan ook goed en houden de score hoog. Al met al toch wel een zeer overtuigende plaat.

Het is dan ook een plaat die niet geschikt is voor ieder moment ( en daar heeft de band er wel meer van)
Eigenlijk begint het redelijk frivool en best songmatig. Maar vanaf Afraid Of The Sunrise wordt het sferischer en donkerder.
Maar wat fantastisch neergezet zeg. Ik vind sowieso dit de beste periode met Hogarth, die met Brave al liet horen wat hij echt in huis had.
Marbles was natuurljjk de opleving.....masterpiece. Maar ook deze blijft 1 van mijn dierbaarste Marillion albums.

Brave is nú aan de beurt, en van Marbles had ik al begrepen dat die onmisbaar is, dus die ga ik zeker niet overslaan!

Ah, nieuwe aanwas! Altijd goed

Ik kan me het moment dat ik deze plaat kocht nog goed heugen. In die tijd kwamen alle albums nog op maandag uit en mochten de winkeliers de albums dus ook echt pas op maandag verkopen. Ik was de zaterdag er voor al aan het struinen geweest om de opvolger van Brave binnen te hengelen. Dit lukte nergens want niemand mocht hem nog verkopen tot de laaatste strohalm wel toe hapte. De V&D nog wel, ze mochten hem eigenlijk niet verkopen maar omdat we er zo op zoek naar waren mochten wij (een vriend en ik) deze allebei toch kopen. Als een kind zo blij natuurlijk!

Het vreemde is dat ik dezelfde dag ook een paar stripboeken had gekocht van Douwe Dabbert. Dus vaak combineerde ik het lezen met het draaien en daardoor blijf ik tot de dag van vandaag de associatie tussen die twee houden. Of te wel, Afraid of Sunlight het album dat gaat over Elvis, Wilson, Cobain en Dabbert

Strips kopen en platen kopen. Dat ken ik wel. In inderdaad, vroeger moest je echt naar 'de stad' voor platen die ertoe deden. De lokale boer had alleen veel te duren top-40 platen. Ik was echter meer een fervent lp-koper dan cd-koper. Dat was veel te duur. Maar met een stapel platen en wat strips (Storm of Asterix) naar huis en uren genieten.

Cd's ging ik pas kopen vanaf mijn 25ste denk ik, maar dan tweedehands bij de Plaatboef. Ik heb van Marillion eigenlijk ook pas vanaf Marbles de platen nieuw gekocht.

Deze plaat heb ik pas in 1999 gekocht geloof ik. Ik kocht Made Again (tweedehands) als eerste en bemerkte dat Marillion met Hogarth meer dan prima was. Anderen hadden me altijd gezegd hoe niet-goed het was. Nooit naar anderen luisteren dus.

Maar toen ik deze eenmaal had, waren de sluizen open. Ik bleef kopen, en nu in de mp3-tijd, is er geen rem meer. Marillion is een deel van mijn leven geworden. Al was de Fish-Marillion dat al vanaf mijn 14e.

Ik ben al redelijk vroeg begonnen met werken dus in 1995 (ik was toen of 19 of 20. Edit: uitgekomen op 22 juni dus ik was 19) en woonde nog gewoon thuis en had dus eigenlijk geld zat. Dus ik kocht best veel die tijd.

Of te wel de plaat is over een paar dagen 20 jaar! Overigens is het gisteren precies 30 jaar geleden dat Misplaced Childhood uitkwam