Steven Wilson - To the Bone (2017)

Refuge staat inmiddels officieel online.

Mijn fout. Sorry. Ben nieuw bij Steven Wilson. Heb net ergens Pariah gehoord en dat beviel me wel. Dacht dat die songs ook bij dit album hoorden

No worries!

Detonation staat toch dagelijks op repeat hier hoor.

Inmiddels een aantal luisterbeurten erop zitten. En ik stel mijn eerdere score bij.
To the bone is een leuk nummer. We horen direct het prachtige effect van zéér goed mondharmonica spel. Toch kabbelt het nummer me hier en daar teveel in het midden deel. Einde is wel fijn. Een voldoende. 3*.
Pariah heeft een prachtige aftrap. Erg mooie opbouw van het nummer; Wilson erg goed bij stem. Ik hoor Coldplay sounds en die passen goed bij het nummer. Het nummer vind ik niet heel spannend, maar ik word er wel blij van. 3,5*
Maar The same alysum as before is wél spannend en lekker donker. Wilson leeft zich uit, als vanouds. Voor mij geen topper, maar wel een lekker nummer. 3,5*
Song of I is een heel mooi nummer. Dreigend en donker…’I give it all up’. Ik hou van de strijkers en denk aan Roger Waters. 4,5*
Bij Refuge hoor ik opnieuw hoe goed Wilson bij stem is. De prachtige mondharmonica gevolgd door geweldig gitaarwerk maakt dit nummer tot het beste tot dan toe. 5*
Ja, en dan komt Permanating, op zich een luchtig tussendoortje, waar ik ook wel aan toe was. De flirt met het Abba deuntje pakt voor mij wel goed uit. Lekker strak, commercieel nummer dat me aan het ‘Arcade Fire van nu’ doet denken. Bij Wilson pakt het beter uit, vind ik. 3,5*
Bij Detonation is in het mooie, schilderachtige begin al duidelijk waar dit nummer naar toe gaat….detonation natuurlijk ! Dit is duidelijk de topper van het album en ligt op niveau van nummers als ‘Routine’. 5,5*
Dan blijven er 3 nummers over die me wat minder doen. Dus overall 3,5*

Elke nieuwe plaat van Steven Wilson heeft bij mij een paar luisterbeurten om op de juiste waarde in te schatten. Ik kan zijn veelzijdigheid als artiest wel waarderen. Een echte album artiest, lekker het album als geheel afluisteren in plaats van een of enkele nummers. Het is duidelijk dat hij ook op deze plaat nieuwe dingen uitprobeert en daarmee zijn fans challenged. permanating zal ongetwijfeld niet ieders ' cup of tea' zijn. Soms valt hij op deze plaat in herhaling. Nowhere now had op elk willekeurig Blackfield album gepast en To The Bone op The Incident van Porcupine Tree. Qua productie goede nummers ,maar ik vind ze wel minder qua compositie. Refuge is voor mij het pareltje van deze cd. Meteen ook een van de mooiste nummers van Wilson. Een indrukwekkende tekst over vluchtelingen met een prachtige opbouw. Ook Blank Tapes en Detonation kan ik erg waarderen.

Refuge is top 10 solo !! Mondharmonica en daarop volgende gitaarsolo zijn super!!

Nog 12 dagen wachten om alles te ervaren helaas...

Niet altijd de meest handige interviewer, maar inhoudelijk heel interessant, tot redelijk diep filosofische mijmeringen over truth, realities, perception, propaganda, fabricated lies. Hij haalt enkele interessante gedachtekronkels en inzichten uit Wilson. Het is soms echt een discussie, een debat:
FaceCulture - Steven Wilson interview, part 1 (12:45)
FaceCulture - Steven Wilson interview, part 2 (14:57)

'Song of I' klinkt goed met dank aan één van mijn muzikale heldinnen Sophie Hunger.

Voordat ik naar het (hele) album ga luisteren, ik heb de singles al wel gehoord, eerst dus even langs The Hounds of Love, So, The Colour of Spring en The Seeds of Love om dit To the Bone in het juiste referentiekader te kunnen plaatsen. Steven ontkent niet dat hij ook graag in het rijtje absolute wereldartiesten zou willen terechtkomen, zonder zijn muzikale afkomst te verloochenen. Precies wat genoemde 4 albums hierboven voor betreffende artiesten ook hebben bewerkstelligd? Van mij mag het, Steven Wilson wil graag en verdient het ook door heel veel meer mensen gehoord te worden, dan het toch wat "beperkte" (no offense) alternatieve / metal / prog publiek dat hem tot nu toe volgt en (ja toch?) vrij unaniem op handen draagt.

Hey Tony, Steven Wilson is naar mijn mening (" in my opinion" ?) de meest veelzijdige rock/pop/whatever artiest van dit moment. Ik gun hem alle succes en wacht daarom ook rustig op de release van a.s. vrijdag. Maar eerlijk gezegd denk ik dat hij iets te eigenzinnig is om uiteindelijk het grote publiek te bereiken. Maar mocht ik ongelijk hebben, dan zal ook ik nog steeds een concertkaart, al is het voor een uitverkocht Ziggo Dome of Sportpaleis, kopen.

Mijn cd-speler geeft overigens de zeer ronde tijd van 60:00 aan ipv de 59:46 die hier staat. Maar dat is slechts een detail van deze verder fijne sprankelende plaat.

Had iemand al gezegd dat het einde van Pariah echt extreem vet is? Het begin is ietwat mwah maar dat eind mag er wezen, het opvolgende The Same Asylum as Before is over de gehele lengte waanzinnig!

Heeft die Wilson weer een plaat gesmurfd?

Ja, samen met Eiffel 65

Razend irritant dat de superdeluxe versie niet bij Plato, Concerto etc te koop komt en nu -in vakantietijd- al voor de releasedatum uitverkocht is. Prijzen gaan nu al over de kop door deze gecreeerde schaarste. Ben teleurgesteld en overweeg m'n complete collectie van album 1 t/m 4 plus het bijbehorende Index (Hoile) boekwerk maar weg te doen.
Schrale troost is dat To The Bone op het eerste oor het minste SW-album is. Met afstand. Maar dat heeft ook te maken met m'n afkeer van Ninet.

Dat zal 'm leren!

Haha

Het is al zeker vier keer gebeurd dat de boxen bij het uitkomen van het album waren uitverkocht. Ze zijn altijd gelimiteerd, de eerste zelfs voor 3000 stuks en de tweede voor 5000. Je had dus kunnen weten dat de box zeer gewild is en uitverkocht kan raken. Als je alles wegdoet, levert het wel 700 a 800 euro op. Dat is dan wel weer lekker.

Ik heb wel interesse in de Grace for Drowning uitgave. (mits een redelijke prijs uiteraard)

Is dit een grap ofzo? Wilson is gewoon razend populair en heeft een publiek dat vaak deluxe edities koopt. Dan weet je dat het wel eens zeer snel weg kan zijn. Deze editie is tenminste echt ''gelimiteerd''.

Ik ga iets heel gevaarlijks beweren op dit forum. Maar na vele luisterbeurten, denk ik dat ik dit album het beste vindt dat Steven Wilson solo heeft gemaakt. Beter dan Hand Cannot Erase? Dat kan toch niet? Jawel (naar mijn mening dan natuurlijk ).

Ik had met HCE een beetje hetzelfde als met The Incident van Porcupine Tree. Best leuke muziek, maar het concept raakte me niet. Tuurlijk, ik vind 'Routine' geweldig. Maar als album, vind ik dit echt veel beter. Van begin tot eind. Alleen maar sterke songs. Pop? Geen prog? Wat een gezeur? Het gaat mij om de melodieën. En die zijn stuk voor stuk top. Dat vind ik zelfs bij de meest proggy bands de essentie. Zonder goede songs valt al het instrumentale geweld voor mij in de categorie gepiel, gepriegel en voer voor het ego van de muzikant.

En de melodieën zijn dan mooi, de uitvoering is toch echt niet simpel of eenvoudig. Er wordt gewoon geweldig gemusiceerd en er is ontzettend veel te horen/genieten. In die zin doet het me inderdaad denken aan albums die hij als voorbeeld noemde (So van Peter Gabriel, Sowing the seeds van TFF o.a.). Haute cuisine, maar het hapt wel lekker weg. Het doet me bij tijden ook denken aan de albums die mij in Porcupine Tree brachten (Stupid dream en Lightbulb Sun). Ook dat waren platen met ogenschijnlijk eenvoudige poppy nummers, maar met een enorme diepgang en spanning.

Ik ga weer verder genieten. En om dan de laatste knuppel in het hoenderhok te gooien, het leukste nummer vind ik 'permanating' . Wat een heerlijk nummer. In een rechtvaardige wereld, zou dit een wereldhit worden. Maar ja..... Voordeel is ook, dat ik dit nummer (en een flink deel van de cd) gewoon met mijn pubers in de auto kan draaien zonder meewarige blikken in mijn achteruitkijkspiegel te zien.

Jammer, dit is een van de releases waar ik naar heb uitgekeken, maar voldoet helaas niet aan mijn verwachting. Te veel Pink Floyd-achtige nummers. Deze scoorde in eerste instantie hoog bij mij, maar zakt na meerdere luisterbeurten onder de 3.5. Goed nieuws voor de fans van dit album: Ik stem alleen nog op albums met 3.5 sterren of meer. Dit album komt niet bij mij in de lijst Topalbums Tens.

Insurgentes blijft Wilsons topalbum voor mij.

net geboekt voor maart Afas A'dam !
zin in !

Mijn bericht is/was niet bedoeld als advertentie hoor. Daar zijn andere sites voor. Ik baal gewoon dat ik nu gedwongen ben te kiezen tussen een astronomisch bedrag neertellen (de vorige albums waren 60 a 75 Euro, dit wordt dus veel meer, juist door mensen die er ordinaire handel van maken) of een incomplete collectie. Omdat ik de nummers op Spotify op 1 na erg vind tegenvallen neig ik naar het laatste.

Ik snap je punt, maar de vorige albumboeken waren gewoon via Plato, Concerto e.a. te koop. En niet een paar dagen hoor, maar maandenlang. Ik ben -check internet- niet bepaald de enige die misgrijpt. Vooral de extreem hoge verzendkosten hebben veel fans afgeschrikt. En er zijn ook veel mensen die om wat voor reden dan ook een produkt fysiek in handen willen hebben cq willen kopen in een ouderwetse winkel.

Als er geen lage stemmen meer zouden worden uitgedeeld op deze site, dan zouden alle gemiddeldes hoog zijn en zou stemmen geen nut meer hebben, want er zou geen onderscheid tussen albums meer zijn. Dus deel die lage stemmen maar lekker uit, maakt mij niet uit of ik het ermee eens ben of niet!

Nou hup, naar het AF topic

HCE heb ik een tijdje best veel gedraaid, maar daar kwam de sleet een beetje op, dat heb ik met meer progrock (uiteindelijk mis ik vaak het vuur/de passie). De nummers op Spotify zijn echter best wel veelbelovend.

Ik hou 'm in de gaten

Enige kleine minpuntje vind ik het refrein in "People Who Eat Darkness". Niet omdat ik deze slecht vind (integendeel), maar juist omdat ik die graag wat voller in de mix had willen horen. Nu is het ietwat minder krachtig naar de achtergrond geschoven. Had het voor mij wat meer "punk" gemaakt, á la Pixies.

Wie weet stelt de demo-versie mij hierin tevreden.

Verder: wat een geweldige plaat blijft dit toch!

Van begin tot eind sterke songs en diverser dan ooit. Ik moet zeggen dat ik na 3 albums vol met avant-garde jazzuitstapjes en spectaculair gesoleer - waar ik overigens van houd - deze meer songgerichte aanpak erg goed kan waarderen. En als hij het inderdaad doet om bekender te worden; hij heeft helemaal gelijk. Nu kan het nog, de man is al zo lang bezig. De songs lijden er in ieder geval niet onder. Ik ben alleen nog niet helemaal weg van 'Nowhere Now'. De coupletten vind ik wat saai, en de song heeft gewoon niet echt veel te bieden voor mij. Wellicht dat hij daar wel iets teveel in gesneden heeft.

Hoi Richard, Steven Wilson heeft vier nieuwe nummers live uitgevoerd op de Duitse radio. Hieronder ook "People Who Eat Darkness", die ik voor het eerst hoorde. Grappig dat je de Pixies als vergelijking noemt, jarenlang mijn favoriete band. Ik snap die vergelijking wel (een "80s us guitar rock" sound, al hoor ik er eerder the Replacements in), al is de hand van Steven Wilson onmiskenbaar aanwezig.