Iggy Pop - The Idiot (1977)

Kan er niet zoveel mee. Dacht dat ik hem eerder wel (eens) tof vond...? Er wordt prima gemusiceerd, geluid is mooi, maar de zang en muziek vullen elkaar niet erg lekker aan. Beetje gezapig qua songwriting, waarbij het fijne gitaarwerk me wel weer vrij makkelijk door de gehele plaat helpt - en 'Mass Production' had ik niet willen missen. Toch maar geen cijfer, misschien nog es weer checken een keer, laat op de avond met een borrel of twee, drie.

Vond het ook veruit de minste van de 2 albums uit 77....

Zou wel eens 'Lust for Life' kunnen zijn waarmee ik deze verwar... heb er niet op gestemd, maar het titelnummer en 'The Passenger' kan ik me makkelijk als top tracks voor de geest halen.

Lust For Life vind ik een heerlijk album , maar The Idiot niet echt.

Drie albums verschenen van Iggy Pop in 1977. In maart The Idiot, in september gevolgd door Lust for Life en in november nog eens Kill City waarvan de opnames van twee jaar eerder stamden.
De plaattitel van de eerste langspeler bleef hangen. Ik las erover op het moment dat Lust for Life een hit werd, maar de muziek bereikte nooit mijn oren.
Zo'n drie jaar later leerde ik dat de Amerikaan toentertijd in Berlijn verbleef samen met de Brit David Bowie. Van de laatste was in januari datzelfde jaar het magistrale Low verschenen, opgenomen nadat de opnamen voor The Idiot waren afgerond. De twee platen hebben hoorbaar hun overeenkomsten in sfeer en aanpak, vooral met de A-kant van Low. Op het openingsnummer na werd alle muziek door de twee maatjes geschreven.

Verdwenen is de onstuimigheid van Iggy & The Stooges. Hier pakt hij het bedachtzamer aan, waardoor zijn prachtige lage stem meer tot uiting komt. Opgenomen in 1976 in Frankrijk en Duitsland, verkent hij andere sferen dan de rauwheid van daarvoor.
In opener Sister Midnight klinkt lome funk met relatief rauwe gitaren. Het nummer werd geschreven door gitarist Carlos Alomar en wordt gevolgd door een lome shuffle in Nightclubbing met opnieuw scheurende gitaren van Alomar, die dat op Low ook al zo schitterend deed. Funtime dreunt monotoon maar aangenaam met herkenbaar de stem van Bowie ter ondersteuning.
Baby bevat spaarzaam drumwerk en tikt eveneens vrij monotoon, maar doet me minder. De A-kant sluit af met het gruizig klinkende China Girl, in 1983 door Bowie afgespoeld en tot een hit gezongen. Deze eerste versie vind ik nog aangenamer.
Op de B-kant slechts drie nummers: Dum Dum Boys duurt een dikke zeven minuten en groeit uit tot een loom rocknummer, Tiny Girls begint met een saxofoonsolo waarna een fraai gezongen popachtig nummer van slechts drie minuten ontstaat, waarna met een onheilspellend intro het acht-en-een-halve minuut durende Mass Production langzaam de plaat afsluit. Het groeit uit naar een climax met wederom het herkenbare spel van Alomar. Wat een klasbak is dat toch...

Omdat Low zo'n groot succes werd, bracht RCA The Idiot versneld uit. Het profiteerde inderdaad enigszins van het succes daarvan, maar de grote hit kwam met de plaat erna. Ik was vergeten deze Iggy Pop op te nemen in mijn afspeellijst met punk en new wave; dat is bij deze hersteld, nu echt door naar Lust for Life.

Dreigend en monotoon en daardoor hypnotiserend. De duistere tegenhanger van Lust For Life.