The Rolling Stones - Their Satanic Majesties Request (1967)

Alle tracks zjn de moeite waard

Dat is dan ook weer waar!

onderschat, onderschat en nog eens onderschat. Teveel vergeleken met Sergeant Pepper

Vind ik ook, het wordt wel vaak als hun aantwordt op Sgt. Pepper gezien maar dat is fout. Ik ben zeker dat ze Satanic ook gemaakt kunnen hebben zonder Sgt Pepper beluisterd te hebben.

Je hebt voorstanders en tegenstanders wat dit buitenbeentje betreft uit hun oeuvre... ik kocht het om mijn collectie compleet te maken, maar het staat echt stof te vergaren... echt één van de allerminste platen.
In hun psychedelische peridode die gelukkig in hun geval maar één plaat lang duurde, mocht eigenlijk We Love You hier niet op ontbreken, het zou bij mij de score toch hebben verhoogd.
Neen, laat de Stones maar rocken...
Hierna kwamen ze revanchenemend ontzettend sterk terug met Jumpin' Jack Flash en hun rocktrein stond gelukkig terug op het juiste spoor.

Echt niet mijn ding, deze pseudo Sgt Peppers...

Ik heb dit album ook altijd een tweederangs Sergeant Peppers genoemd. Na het gigantische succes van "Sergeant Peppers LHB" van the Beatles wilde platenmaatschappij Decca en manager Allen Klein dat the Rolling Stones snel zo'n album op de markt brachten. Echter, in slechts een paar maand tijd kun je onmogelijk een meesterwerk in elkaar steken en dat is hier ook aan te horen. Losse ideeën en half afgewerkte songs waar de Stones zelf achteraf niet tevreden mee waren.

Nochtans staan er 2 nummers op die tot de beste uit het repertoire van the Stones gerekend kunnen worden nl. "She's a Rainbow" en "2000 Light Years from Home". Ook "In Another Land", "2000 Man" en "The Lantern" mogen er zijn, maar de andere nummers en vooral de dubbele "Sing This All Together" weten niet te boeien.
Met het volgende album "Beggars Banquet" revancheren the Rolling Stones zich gelukkig en zouden ze hun echte meesterwerk uitbrengen.

Ik heb het altijd een album gevonden die The Stones kennelijk verplicht moesten maken.Eigenlijk om de eenvoudige reden dat die stroming op dat moment ''hot'' was.In het algemeen waardeer ik The Stones net zo veel als The Beatles.Na dat die groep al half uitelkaar lag,begonnen The Stones aan een enorme ontwikkeling.Dit album komt echter niet in de buurt van Sg.Peppers.Het is voornamelijk nogal ''gemaakt'' geneuzel.De groep heeft bewezen uiteindelijk een hoop stijlen aan te kunnen,maar dit is duidelijk niet hun pakkie an.Luc M geeft terecht 2 nummers aan die enigzins voldoen aan volwaardigheid.She's A Rainbow en 2000 Light Years From Home.
Een plaat die er dus kennelijk moest komen.Gelukkig gingen The Stones na dit mislukte avontuur weer goede muziek maken.

"Gemaakt geneuzel", dat kun je wel noemen van sommige nummers op "Their Satanic Majesties Request". Het klinkt als een verplicht nummer en haastwerk en het kan in de verste verte niet tippen aan "Sergeant Peppers LHB" waar melodie en experiment volledig in evenwicht waren en alles klopte als een bus.
"Their Satanic Majesties Request" werd dan ook terecht door de critici neergesabeld en werd bovendien volledig overschaduwd door "Sergeant Peppers LHB". Keith Richards en Brian Jones waren absoluut niet te spreken over dit album, vooral niet Brian Jones die wilde dat the Stones een bluesband bleven en dat album was ook één van de redenen waarom Brian later opstapte.
Vanaf "Baggars Banquet" brachten the Rolling Stones enkele meesterwerken, evenwaardig als dat the Beatles terzelfdertijd uitbrachten, zonder te wedijveren met hen. The Stones zagen toen in dat ze the Stones waren en niet the Beatles.

Het lijkt me net dat Brian Jones achter deze plaat stond. Hij experimenteerde graag, denk maar aan zijn Master Musicians of Jajouka -project. 'Their Satanic Majesties' leek mij vooral het project van Brian Jones. Keith Richards inderdaad natuurlijk niet, die hield sowieso niet van al dat psychedelisch gedoe en speelde liever blues.

Dit album vind ik nog altijd fantastisch natuurlijk. Ik vind het altijd grappig dat mensen deze plaat zo afkraken. Je moet het los zien van het andere werk van the Stones, en ook een stoppen met die domme Beatles/Stones vergelijking. Slaat natuurlijk nergens op, dit album werd gewoon in de tijdgeest van 1967 gemaakt en kwam bovendien zes maanden later dan Sgt. Pepper uit. Luister dit eens onbevoordeeld, i.p.v. dit af te kraken omdat muziekcritici of Keith Richards dat zeggen . Er zijn maar weinig albums uit de Britse pschedelische scene van de jaren '60 die beter zijn dan deze vind ik! Het klinkt bij momenten rommelig, maar het is wel erg origineel en er staan heel wat fantastische nummers op!

En ik heb het al eens gezegd, maar ik herhaal het nog eens: mijn ervaring is dat classic rocks fans of zelfs Rolling Stones fans dit album verguizen (Het strookt niet met de andere albums van The Stones, het is niet de rock & roll die de fans willen horen, het geëxprimenteer en de lange jams vinden ze te moeilijk?), terwijl fans van psychedelische rock dit album fantastisch vinden. Ik denk dat dat veel zegt over de kwaliteit van dit album. Zo slecht is het allemaal niet, in tegendeel zelfs

@ Toon1
Ik hou zowel veel van psychedelica als van the Rolling Stones. Ik heb dit album zojuist nog eens aandachtig en onbevoordeeld beluisterd en ik blijf het maar een half geslaagd album vinden.
"She's a Rainbow" en "2000 Light Years from Home" blijf ik fantastisch vinden. "2000 Man" vind ik ook goed evenals 'Citadel" (dit nummer was ik voordien vergeten te vermelden) en "In Another Land" en "The Lantern" vind ik ook meer dan behoorlijk.
Maar de overige nummers "Sing This All Together"(2x), "Gomper" en "On with the Show" blijf ik probeersels noemen, ze kunnen mijn aandacht niet vasthouden, het zijn inderdaad lange jams maar geen degelijke songs. Ze werden blijkbaar gebracht met de instelling "We proberen van alles en we zien wel wat eruit komt".
Wellicht werd dit album opgenomen onder invloed van LSD en nog andere drugs, Brian Jones werd indertijd zwaar verslaafd (ook al een reden waarom hij the Stones verliet). Naar mijn inziens hebben de Stones hun vingers hier verbrand.

Ik heb absoluut niets tegen experimenten (anders zou "Sergeant Peppers" en "OK Computer" niet in mijn top-10 staan), maar voor mij is het resultaat het allerbelangrijkste en "Their Satanic Majesties" kan mij niet helemaal bevredigen.
Ik heb dit album in tegenstelling tot vele anderen nooit bagger genoemd (al was ik na de eerste luisterbeurt erg teleurgesteld, van een band als the Stones verwacht je ook veel), maar een meesterwerk kan ik het ook niet noemen.
Uiteindelijk ga ik 3 sterren toekennen, wat staat voor aanvaardbaar (6 degelijke songs op 10 komt daarmee overeen), maar meer zit er echt niet in.

Toon,Ik heb er niets tegen als The Stones het experiment zoeken.Ik zeg ook heel duidelijk dat de groep veel kan.Ze stoeiden met r&r,gospel,soul,country,reggea,blues en zelfs disco.
Zolang de liedjes overeind blijven,uitstekend!
En wat de critici zegt doet me niet veel,je vind het wat of niet,daar heb ik de critici niet bij nodig.
Bij nader beluistering deel ik overigens hun mening wel.
Ik heb niets tegen pschydelische muziek,maar dit album van The Stones is op genoemde uitzonderingen na,erg onsamenhangend,rommelig en weinig boeiend.
Brian Jones vond het overigens niets,maar die werd vrijwel nergens meer bij betrokken.Jones was meer Stoned dan helder en in ''69'' niet lang voor zijn dood,werd hij op een nette manier de band uitgewerkt..Zijn salaris werd gewoon door betaald en inhoudelijk werd naar buiten gebracht,dat Brian Jones wegens muzikale meningsverschillen de groep had verlaten,maar dat de vriendschap er niet onder zou lijden.In werkelijkheid was de man diep ongelukkig natuurlijk.

Het feit dat "Their Satanic Majesties Request" een album was volgens de tijdgeest van 1967 (aldus Toon1) toont toch duidelijk aan dat dit een verplicht of opgelegd album was, temeer omdat het zo ver afweek van het Stones-repertoire. Omdat bands als the Beatles en Pink Floyd met veel succes een psychedelisch album op de markt brachten, moesten the Rolling Stones dat ook doen.
The Stones hadden gewoon een meesterwerk kunnen uitbrengen zonder zich te bekommeren met de psychedelica-rage van toen zoals ze het jaar nadien zouden doen (Beggars Banquet) of zoals the Kinks dat wel deden in 1967 (Something Else).

In augustus 2007 schreef ik een stukje over deze plaat. Mijn mening is sindsdien niet veranderd. Om het zoveel mogelijk positief te houden : ik heb wel veel 'slechtere ' platen gehoord in mijn leven. Zo slecht kunnen de Stones het dus bij mij niet maken.
Ik kan T.S.M.R. echter slechts zien als een tijdsgebonden document met enkele bovenmodale songs.
1967 was een opvallend rijk , muzikaal jaar.
Het werkstuk van de Stones steekt hierbij m.i. schril af : o.a. teveel naar hun collega's met de Indiase invloeden geluisterd.
Er zijn op MM respectabele users , zowel jong als ouder , die deze plaat onder de meesterwerken rekenen. Dat gegeven blijft mij fascineren. Wat horen zij toch in deze in mijn oren grotendeels mislukte plaat ?
Ik ga om te bekomen Pink Floyd's Piper uit '67 op de draaitafel leggen. Of Os Mutandes ? Het weer is tenslotte ver boven modaal..

Ik deel George's mening; voor Stonesnormen alles behalve een topplaat... behalve enkele geslaagde songs vind ik dit uitstapje naar psychedelica niet echt een voltreffer... gelukkig toverde kort na dit half débàcle Keith een meesterlijke riff uit zijn gitaar : Jumpin' Jack Flash en de Stones zaten meteen terug op het juiste rockspoor...

Er zijn niet veel albums waar The Stones alleen maar rocken.Ik ben wel van mening dat zij op hun best zijn in pure vorm.''Exile'' is daar het beste voorbeeld van.Maar ook daar spelen ze Country,blues,gospel en soul achtig spul.TSMR is een experiment wat ze hebben geprobeerd en daar is op zich niets mis mee.
Er zijn aardig wat mensen die dit wel een geslaagde plaat vinden.Ik blijf vinden dat het allemaal wat krampachtig is.

Weet iemand hier meer van? Ik staar me nog steeds suf.

En weet iemand misschien of Bill Wyman meer nummers bij de Stones geschreven of gezongen heeft? Want ik vind In Another Land echt het beste nummer van de plaat en zou graag meer van hem horen!

Sowieso mijn favoriete Stones-plaat dit, samen met Between The Buttons. Ik begrijp wel dat het voor de gemiddelde Stones-fan zware kost is, maar ik hou van deze stijl.

En wat heeft iedereen toch tegen ''On with the Show''? Te gekke afluister!

Bron

Okay, dank! Ik zal het nu nog eens proberen.

Berichten verplaatst naar Genres > Rock > The Beatles vs. The Stones (vs. Queen)

Wat een kneiterharde plaat dit zeg! Heel anders dan ik van de Stones gewoon ben. In eerste instantie luisterde ik vooral naar Sticky Fingers, Exile on Main St. etc., maar de laatste maanden ben ik dit album wel meer gaan waarderen.

Het begin is werkelijk overdonderend met o.a. het fantastische Citadel.

Wat mij betreft één van de beste Stones-platen!

DE BESTE Stones plaat ooit! En in tegenstelling tot wat vele schijnen te denken was deze plaat een groot succes. Het was goud op de eerste dag van release in de US, en passeerde de 2 miljoen dollar door US verkoop alleen al in de eerste 10 dagen, dat was MEER dan de Beatles Magical Mystery Tour. Het eindigde dan ook hoger op de platenlijsten dan Beggars Banquet deed. Het gerelateerde We Love You was nr.1 in Nederland, Jumping Jack Flash haalde die positie in Nederland niet! Vlak voor hun '69 US tour brachten de Stones Through the Past Darkly uit (Let it Bleed werd pas aan het eind van die tour uitgebracht). Through the Past stond boven aan de US hitlijsten vlak voor de tour begon en de helft van dat album komt uit '67, vandaar het hippie flowerpower publiek tijdens deze tour zoals we kunnen zien op Gimme Shelter. Het beste van Satanic vind ik de improvisatie aan het eind van Gomper (Brian Jones solo project) erg trippie en natuurlijk 2000 Light Years... 5 punten!

Ja als je Sgt. Pepper met deze plaat vergelijkt komt deze er inderdaad slecht uit. Maar dat moet je niet doen want hoeveel platen zullen er wel niet slecht zijn als ze niet het niveau van Sgt. Pepper halen??? A lot deze plaat vind ik een degelijke plaat met de gebruikelijke hoogtepunten: 2000 light years from home en She's a rainbow de rest vind ik degelijk de enige misser vind ik Sing this al togheter(see what happens)

Dit buitenbeentje uit het Stones-repertoire zal altijd fervente voor- en tegenstanders hebben. Zelf vind ik het een wisselvallig album met zowel fantastische songs als "She's a Rainbow", "2000 Light Years from Home" en in mindere mate "Citadel" en "2000 Man" als misbaksels (2x "Sing This All Together").
Moesten ze, zoals eerder geopperd werd, de 2 minst goede songs hebben vervangen door "We Love You" en "Dandelion", was dit wel een prima album geworden.

Eerlijk gezegd vind ik dit album net als Let it bleed een enorme gemiste kans. Waarom staan We love you en Dandelion hier niet op???????. Zoals het nu geworden is haalt het bij langerna niet het niveau van Sgt.pepper ik kan me voorstellen dat je dit album naast dat album geheel afbreekt. Als ze We love you en dandelion hier op hadden gezet dan had dit album alsnog niet het niveau gehaald van Sgt.pepper alleen zou het zich naast Sgt. pepper niet hoeven schamen

"Let it Bleed" een gemiste kans? Dat moet je toch eens uitleggen.

Houd toch eens op met die vergelijking met Sgt. Pepper.
Dat doe je toch ook niet met andere platen van andere artiesten.

Nee klopt maar deze is tegelijk uit gekomen
Maar ik vergelijk hem niet met Sgt. Pepper
mijn score is puur gebasseerd op wat ik van deze plaat vind
maar ik kan me alleen voorstellen dat je deze plaat naast Sgt.pepper een pseudo Sgt. pepper vind

"Their Satanic Majesties Request" verscheen enkele maanden na "Sgt. Peppers" en omdat the Beatles en the Rolling Stones destijds door pers en publiek vaak (ten onrechte, want het waren twee totaal verschillende bands) in één adem werden genoemd dringt zich de vergelijking met "Sgt. Peppers" natuurlijk op wat duidelijk in het nadeel valt van "Their Satanic Majesties Request" (maar the Stones zouden nadien wel een aantal meesterwerken na elkaar brengen). Moest "Their Satanic Majesties Request" bv. in 1976 worden uitgebracht had niemand enige link gebracht met "Sgt. Peppers".

Je ontkomt er bijna niet aan om beide albums te vergelijken bij een bespreking. Het Stones album werd( en nog ) gezien als het antwoord op het magistrale Sgt.Pepper product . Een zeer matig antwoord. Het zij de Stones vergeven.
Met andere woorden : ik ben het volledig met Luc M eens.
Aan de andere kant kan ik mij de irritatie van Rufus best voorstellen.
Vanuit historisch oogpunt zou hij misschien meer begrip kunnen tonen. Over ' Tonen ' gesproken. Er zijn gebruikers die beweren dat Satanic ' te moeilijk ' zou zijn. Ik vind Satanic juist te voorspelbaar en te gemakkelijk en te amateuristisch gemaakt door een van de beste bands die de wereld kent.

Ik begrijp de vergelijking met sergeant wel; de psychedelica druipt van beide albums af, maar toch vind ik dit album echt niet minder.