Black Sabbath - Heaven and Hell (1980)

Absoluut een album dat zich tot beste ooit mag rekenen als je het aan mij vraagt.

"Neon Knights" is zo herkenbaar en knalt er heerlijk op los; mijn favoriet op dit album maar de rest mag er ook zijn: "Die Young", "Heaven and Hell" en "Walk Away" doen het voor mij ook wel. Samen met "Mob Rules" het betere werk van Black Sabbath. Niet te veel over praten maar luisteren!

En waarom zou Ronnie James Dio zijn bandje destijds "Heaven and Hell" genoemd hebben? Vast niet omdat hij dit een waardeloos album vond

Wat ik nog wel kwijt wil is dat Dio in mijn optiek de absolute en enige "metalgod" was. Zijn stem is werkelijk ongevenaard en zeker ook op later leeftijd. Luister (en kijk) naar zijn performance op Wacken in 2009. Ik was erbij en OK, zo springen niet op dat podium zoals vroeger maar de sound is en was fantastisch Je zou denken dat er een mannetje van 30 staat de excelleren! Onvoorstelbaar dat je nog ZO kan zingen op die leeftijd; diep respect Maar het verhaal is bekend: hij is veel te vroeg heen gegaan......

Als je nu een Rob Halford bezig hoort.... pfff, niet om aan te horen. Ook Geoff Tate heeft betere tijden gekend en Bruce Dickinson haalt het hogere werk ook niet meer. Nee, de generatie van Dio en die van daarna, komt de laatste jaren niet meer zo lekker uit de verf. Men speelt wel de klassiekers maar het geluid is doorgaans vrij matig als het om de vocalen gaat en dat terwijl concertbezoek toch al niet zo goedkoop is. OK, dat is een andere discussie

Vijf sterren

De enige en absolute Metalgod? Wat dacht je van Tony Iommi?

Ach laat het jong lekker enthousiast zijn.

Niets mis mee toch.

En hij heeft natuurlijk ook wel een beetje gelijk.

Één van de beste metalplaten ooit gemaakt. Alles klopt hieraan, Iommi met zijn geweldige riffs, de loeizware, retestrakke ritmesectie en natuurlijk de beste hardrock/metal-
zanger allertijden,RJD. Een voorbeeld voor vele bands, maar dit niveau werd (en wordt) nooit never meer gehaald door wie dan ook, ben ik bang. Wat een geweldenaren waren dit!!!

In het metal genre inderdaad een absolute topper met enkel maar hoogtepunten. Gezongen door die grote kleine man. Die Young...God hebbe zijn ziel. Klassieker.

Een hardrock monument uit 1980, samen met AC/DC's Back in Black. Osbourne is inmiddels vervangen door RJ Dio en er waait een frisse wind (storm?) door Sabbath.
Het album opend sterk met het snelle Neon Knights, dan volgt het rustige intro van Children of the Grave. Heerlijk zoals die zware gitaar binnen denderd! Lady Evil is ook het aanhoren waard, maar Heaven and Hell is wel het hoogtepunt van deze plaat.
Na het geslaagde Wishing Well volgt weer zo'n mystiek Sabbath intro naar Die Young, kippevel muziek! Na Walk Away volgt het afsluitende zware Lonely is the World.
Klassieker? Jazekers! 4.5*

Welke versie is dit, bij mij staat dit nummer er helemaal niet op ?

hahaha, tja het scheelt één woord!
Foutje mijnerzijds natuurlijk. Goed opgemerkt.

Haha...ik heb ook niet de indruk dat ze elkaars nummers graag zongen

Blijven echt geweldige platen, deze en Mob Rules, wat een kracht zit er in de nummers...

heaven and hell is evenwichtiger dan mob rules, die dan weer toppers naar boven heeft en mindere naar beneden. originele hoes, super album.

Dio en Sabbath waren een goede combinatie. De granieten strot van DIo en de logge solo's van Iommi pasten als een handschoen. Maar niet alleen die beide heren stelen op dit degelijke hardrock album van Black Sabbath..bas en drums zorgen voor een stevig fundament. Opener Neon Knights legt al meteen een hoofdrol weg voor de drummer, wat een heerlijk geluid.

Doet me toch erg aan RB rainbow denken. Denk dat ik de uitvoerende artiest maar ga veranderen op de cd.

Wel een lekker schijfje overigens maar geen black sabbath wat mij betreft.

4*

Zolang het door Tony Iommi is gemaakt, is het gewoon Black Sabbath.

Kan iedereen zijn, ik hoor in eerste instantie Dio. En dat doet erg denken RB rainbow.

Maar ieder zn ding

Dus Love is All van Roger Glover is ook Rainbow??

Sorry hoor

Haha Black Sabbath zelf maakte in 1980 toch gewoon Blizzard Of Ozz. Jeweettog.

Precies dat is meer Black Sabbath

Tja als je vindt dat de Black Sabbath geest in Ozzy schuilt.

Helaas prijkt de Black Sabbathbanier trots ende fier op de voorzijde van Heaven And Hell. Mijns insziens meer dan terecht. Want de logge stijl kreeg weliswaar een ander tintje door de mystieke landschappen die Dio onder zijn armpjes meenam, in de kern hoor ik nog altijd dezelfde kenmerkende Sabbathsound. Enkele elementen uit dit album zijn ook weer terug te vinden op het nieuwe 13.

Inderdaad. Er is echter ook een band die Heaven and Hell heet waar Dio ook in zingt en daar klinkt puur Black Sabbath in terug naar mijn mening.

Die naam is gekozen zodat er geen Iron Man of Paranoid gespeeld hoefde te worden. En natuurlijk om de familie Osbourne enigszins tegemoet te komen. Verder is dat qua geest ook echt Black Sabbath. Op de verpakking van The Devil You Know prijkt hetzelfde duiveltje dat ook op de re-releases van Castle staat.

Sabbath goes Rainbow. Na een richtingsloze periode met veel drank en drugsproblemen herrees Sabbath weer uit zijn as met een nieuwe powermetalinjectie aangereikt door Dio. Een verfrissende comeback en een klassieker in het oeuvre van de band.

Niet dat de drank en drugsproblemen in de jaren 70 achtergelaten waren hoor. Integendeel. Bill Ward zei onlangs ergens dat hij zich niets meer van de opnamen kan herinneren. Kan ook gekomen zijn door de klappen op zijn kop toen hij voorstelde om nog eens een nummertje te zingen. Ik blijf moeite houden met je Rainbowvergelijk maar soit, ik laat het erbij.

Ik baseer me dan ook op de recensies en de ontvangst in het algemeen ten tijde van de release en zoals ik het zelf ook heb ervaren. Uiteraard blijft het Sabbath. Maar met een redelijke dosis Rainbowgeliktheid in dit geval. Verder laat ik het er ook gewoon maar bij.

Alleen het gitaarspel en natuurlijk de altijd uit duizenden herkenbare riffs van Iommi valt niet aan te tippen, daar is Rainbow niets bij vind ik.

Rainbow was een mooi tussendoortje voor Dio, want hier begon voor hem het echte werk pas vind ik.

Helemaal mee eens ricardo. Daar kon die Blackmore nog wat van leren.

Yup inderdaad, iommi zijn gitaarspel spreekt mij een stuk meer aan nog.

Blackmore was weliswaar virtuozer maar de bedachte riffs van iommi vind ik veel origineler en er meer uitspringen in gitaarland.

Iommi is denk ik zowat mijn favoriete gitarist, maar dan wel op de Dio albums, in het begin met paranoid sprak het mij allemaal een stuk minder aan.

Blackmore is ook goed natuurlijk, maar meer voor de virtuositeit, zijn spel is mij altijd een stuk minder bijgebleven dan die van Iommi.

Juist op de Dio albums begon Iommi steeds meer Blackmore te imiteren maar goed, dat hoor je of niet natuurlijk. In ieder geval vind ik Dio op Rising en LLRnR op zn best. En bij Sabbath op zn vetst. Met zijn eigen band zou hij dat nivo voor mij niet meer halen.

Holy diver is nog een goed album maar minder dan deze vind ik.

Dit album vind ik het hoogtepunt van zowel Dio als Iommi.

En natuurlijk vind ik on stage en rising van rainbow ook geweldige albums, maar deze heeft net iets meer nog mijn voorkeur.

En iommi zijn spel lijkt op die van Blackmore?

In echt helemaal niets vind ik.

Iommi heeft zijn gitaar zwaarder gestemd, en zijn spel klinkt zwaarder en logger, maar omdat hij in zijn jeugd zijn vingertoppen heeft verloren kon hij niet anders. Misschien wel dat hij dankzij die handicap zo vindingrijk is geweest in het bedenken van de meest originele en mooiste riffs.

Eigenlijk zijn ze niet te vergelijken met elkaar vind ik, want daar vind ik hun spel te verschillend voor klinken.

Beiden erg goede gitaristen uit ongeveer dezelfde periode, alleen mag ik Iommi gewoon net wat liever horen.

Niks mis mee. Ieder zn meug.