Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)

Casino Boogie bekt gewoon lekker, is een prima nummer met een eigenlijk redelijk vage tekst (In de docu Stones In Exile is te zien hoe ze er op zijn gekomen) maar er staan nog veel mooiere nummers op: Rocks Off, Rip This Joint, Shaka Your Hips, Sweet Virginia, Torn And Frayed...ach wat zanik ik eigenlijk..gewoon alle 18 goed!

Mick Taylor, toch wel de meest begaafde gitarist die ze hadden....zoek alle opnamen waarop hij meespeelt bij elkaar en maak daarvan een compilatie. Dan heb je het beste van de Stones, vind ik.

Met Mick Taylor maakten ze hun beste albums. Voor mij verder ook geen discussie over mogelijk.

''koop dit album op cd vanaf € 107,99''

Ik begrijp 'm niet.

Boven het album:


links: Spotify | Last.fm | Wikipedia
kopen: koop dit album op cd vanaf € 107,99

Vanavond om 21.40 - 23.30 op Canvas: Crossfire Hurricane.

Gisteren de dubbel cd op Japanse Shm-cd ontvangen. Dat geeft extra geluidsdimensie aan dit prachtige album.

Wat is Japanse Shm-cd?

Ik heb het zelf ook nog even opgezocht, vandaar in goed Nederlands van cdbanq.com:
"
* SHM-CD (Super High Material CD), fully compatible with standard CD players, enables greater transparency, more open sound, lower distortion and better resolution that leads to more sound details.
* SHM-CD achieves higher quality audio through the use of a polycarbonate plastic with improved transparency derived from LCD display manufacturing technologies."

Duidelijk. Een cd met een hogere kwaliteitswaarde dus. Weer wat geleerd!

Er is al veel gezegd over dit album, slotstuk van the Big 4 van the Stones, maar die bonusdisc van even geleden met nog niet eerder uitgebracht materiaal mag er ook best wezen. Om te beginnen Pass the Wine (Sophia Loren), wat toch wel erg prettige bluesrock is, met een vet soulrandje. Het past eigenlijk wat meer in de Let It Bleed sound, wat bepaalt geen minpunt is natuurlijk. Plundered My Soul had eigenlijk makkelijk op het 'mainalbum' kunnen staan. Hoe 'Stones' kan een nummer zijn? Mooie variatie ook, want nu horen we toch echt de erg fijne 'honky tonky' piano op I'm Not Signifying. Wat loopt dat nummer lekker zeg: welcome in New Orleans. Dan volgt een pianoballad: Following the River, fraai gezongen door Mick en Lisa en de andere zangers.

Dan gaan we dansen, Dancing in the Light, een nummer waarop het daadwerkelijk moeilijk is om stil te zitten. Dan volgt Paint It Black, oh nee: So Divine, met dat bekende gitaartje. Een heerlijk zuigende, eerder jaren '60, Stones song. Dan volgen twee leuke, maar niet heel bijzondere, alternate takes van albumnummers Loving Cup & Soul Survivor. Wel zijn ze goed gekozen, want ze passen goed bij de retrosound van deze bonusdisc. De bluesrock van Good Time Woman is heerlijk en doet denken aan Honky Tonk Women. Title 5 is een aardig instrumentaal nummer, wat ze beter tussendoor hadden kunnen plaatsen: ik suggereer op nummer 5. De hidden track is vol met piano en soul: All Down the Line.

Zelf bevalt deze bonusdisc mij bijzonder goed. Er staat natuurlijk niet het allerbeste van de Stones op, maar vaak is het wel (erg) lekker en/of (erg) goed. Aan te bevelen met bonusdisc dus.

Exile on Main St. wordt niet alleen door mij gezien als het meesterwerk van de stones. Voorheen was het nog nooit zo goed en nadien zouden ze niet meer in de buurt komen. Met deze plaat was het liefde op het eerste gezicht. Ik ontdekte hem ooit eens in de platenkast van mijn vader toen ik na het horen van een verzamelaar al fan was van de stones. Vanaf het eerste moment dat de naald de plaat raakte ben ik verzot geraakt op deze plaat, er is geen moment dat ik niet volledig betoverd ben door wat ik hoor.

Al vanaf de eerste noten word je meegezogen in een wereld vol vurige en avontuurlijke rock n roll maar evengoed van ruwe schoonheid. Het feest duurt 67 minuten en verveling komt geen seconde in me op. Het is dan ook een erg gevarieerd album met nummers als Let It Loose, dat ontroerend mooi is en aan de andere kant een nummer als Happy, dat bruist van duivels plezier.

Favorieten kiezen is haast onmogelijk maar dan ga ik toch voor Tumbling Dice en Shine A Light. Die eerste is waarschijnlijk de bekendste song van het album en terecht, wat een groove, wat een geweldige riffs, geniaal is hier een understatement,... Shine A Light begint rustig om dan uit te barsten met die knotsgekke piano.

Exile on main street is gemaakt tijdens een orgie, en dat is er aan te horen.

Hadden ze zeker muziek van Barry White opstaan, doet het altijd goed met de seks.

Voor mij waren in de 60-70er jarende Stones zo ongeveer dagelijks voer tot en met Sticky Fingers,
daarna verschoof de interesse.
De oude singles (erg mooi verzameld op de 'London Years'), Let it Bleed en bovengenoemd Sticky, blijven voor eeuwig stones-best.

Net uitgebreid geluisterd naar 'Exile' en 'Goat'.

Exile klinkt muzikaal lekker, meer het 'echte oude stones' geluid, mogelijk iets algeheel hoger nivo.
Maar de opname klinkt vlak, soms zelfs vermoeiend.

Dan Goat, duidelijk mooier opgenomen (luister op een top installatie naar de SHM-SACD's) en daarom ook extra impact.
Erg genoten van Coming Down Again, Silver Train, Can You Hear the Music en Angie. En vooral van Winter. Maar ook van Hide Your Love, prachtig bluesy nummer in de vroege klassieke stones-stijl.

Ik ga voor Goat!

Smaken.......

Let it Loose moet toch zowat één van de beste nummers ooit zijn. Wat een zangprestatie zet Jagger hier neer...

De reïntegratie van Ward deel 9:

Een goede Stonesknaller kan ik op zijn tijd erg goed waarderen. Toch heb ik nooit echt de neiging gevoeld om hun oeuvre uit te pluizen. Mijn Rolling Stones-honger is vaak na een nummer of drie wel weer gestild. Bovendien vind ik het soms lastig om de Stones los te zien van wat de Stones nu zijn. De meelijwekkende beelden van een bijna bejaarde Mick Jagger die zijn heupen schudt alsof hij nog twintig is, zijn vaak moeilijk af te schudden. Neemt niet weg dat het natuurlijk oneerlijk is om hun oude werk daarop af te rekenen. Dat doe ik ook zeker niet, maar het is wel een reden waarom mijn interesse voor de Stones nooit heel erg is aangewakkerd.

Toen ArthurDZ aankwam met deze plaat als tip voor mij, was ik zeer benieuwd of deze klassieker mij dan eindelijk het licht kon laten zien. Wat me meteen aansprak bij de eerste luisterbeurt is de rauwe sound die de Stones hier hanteren. Ik vind het wat intenser, vuriger klinken dan op Let It Bleed (de enige plaat die ik verder echt van ze ken) en dat bevalt me wel. Het geheel is een ongepolijste mengelmoes van pure Amerikaanse genres als country, blues, rock & roll, soul en gospel. Hierdoor zit het met de afwisseling wel goed op de plaat, maar hierdoor heeft Exile on Main St. ook iets onevenwichtigs. Tegelijkertijd haalt het album daar ook zijn spanning juist wel uit.

De hoogtes van dit album zijn duizelingwekkend hoog. Zo opent de plaat ijzersterk met Rocks Off. Vooral het contrast tussen de energieke instrumentatie en de verveelde zanglijn van de coupletten werkt erg goed, om over die heerlijke blazers nog maar te zwijgen. Een andere persoonlijke favoriet is het slepende countrynummer Sweet Virginia. Zo sfeervol hoe iedereen meeblèrt met Jagger, voor mij het absolute prijsnummer. Ook Loving Cup is genieten geblazen met echt die typische Stones-sound, maar ook voor een gospelkraker als Shine a Light draaien ze hun hand niet om. De plaat is ondanks het wispelturige karakter toch vrij consistent. Al vind ik het stuk tussen Rip This Joint en Sweet Virginia persoonlijk iets te onopvallend en vind ik Ventilator Blues zelfs ronduit vervelend. Sowieso heb ik veel meer met de midtempo en downtempo nummers (knap hoe ook die nummers iets vuigs blijven hebben), vind de uptempo nummers soms een beetje dertien in een dozijn.

Dat weerhoudt mij er dan ook van om een echte topscore uit te delen. Bovendien vind ik een uur en 7 minuten een tikkeltje te lang voor dit album. Een paar mindere broeders weg en ik zou minstens een halve ster hoger uitkomen. Neemt niet weg dat de klasse van deze plaat afdruipt. Je proeft hun oprechte liefde voor traditionele genres als soul, gospel, country en blues op deze plaat en dat werkt heel aanstekelijk. Ze beheersen deze stijlen echt tot in de puntjes en de stem van Jagger vind ik ook echt perfect passen bij de ongepolijste stijl die ze hier hanteren. Deze zweterige, rauwe plaat van de Stones verdient de klassiekerstatus die hij heeft dan ook zeker, maar voor mij persoonlijk net iets te inconsistent. 4*

Dit is zeker een beetje de white album van de stones, of de blonde on blonde van de Stones?

Ken wel een aantal nummers van deze, maar ken het hele album niet.

Deze word qua stemmen het laagst beoordeeld van hun 4 klassiekers op rij, maar hij heeft wel de meeste stemmen gekregen.

Denk dat sticky fingers en let it bleed een stuk toegankelijker zijn dan deze waardoor ze hoger gewaardeerd worden gezien het stemgemiddelde. Maar waar is deze mee te vergelijken?

Denk dat deze vooral voor de Stones liefhebbers is die de andere 3 voorgaande klassiekers al in huis hebben.

Of heb ik het mis en is dit ook een goed Stones album om mee te beginnen?

Volgens mij kwamen van deze ook maar weinig singles af, waardoor als regulier album deze misschien wel weer hun meest essentiële plaat is, want op hun 3 voorgangers stonden genoeg singles die ook op verzamelaars staan.

Een echte groei hoor je vanaf Beggars Banquet (1968.)

Vanaf die plaat hebben The Stones de smaak te pakken en slijpen er steeds meer andere stijlen in die voortreffelijk uitpakken.
De albums t/m Exile ontlopen elkaar in kwaliteit niet veel. Let It Bleed, Sticky Fingers...... topalbums. En vergeet het livedocument Get Yer Ya Ya's Out niet.
Een band in artistiek grootse vorm.

Ik heb het meeste met deze. Lang niet iedereen's favoriet. Lauw ontvangen door de pers toendertijd, maar als ie tot je doordringt een all-time favorite.
Het heeft ook wat met de sfeer en vibes te maken.
De groep klinkt heel basic, zonder poespas en hun soul/ blues aanpak is helemaal zoals het wezen moet. Snufjes Country, gospel en natuurlijk de rock.
Een album dat klopt.

Je begrijpt dat ik fan ben van de periode 1968/ 1972.
Niets ten nadele van hun periode ervoor en ook niet erna ( al vind ik het na Tattoo You magertjes worden.) maar dat is m.i hun beste periode.

Ik ben ook een liefhebber van deze periode, waarbij Mick Taylor ook een belangrijke rol speelde.

Oh, zeker weten.

Voor mij het definitieve Stones album. De vergelijking met The White Album gaat wel op voor mij.

Wellicht qua vorm. Al zijn de meeste stukken op The White Album veel meer individuele verzinsels ( de heren vonden elkaar niet meer zo leuk.)
Exile is toch meer een bandplaat.
En vooral prima één- tweetjes tussen Jagger en Richards, en de geweldige inbreng van Taylor, die composorisch niet ondenkbaar meer bijgedragen heeft dan Ventiator Blues en Stop Breaking Down.

Singles collection London years heb ik en jump back. Heb 1 studio album sticks fingers. En 2 live albums get yer ya ya out en live licks uit 2004. Ik wil er nog graag 1 studio album bijnemen en denk dat deze dan de beste keuze is, vooral omdat van deze bijna geen nummers op verzamelaars staan.

Volgens mij staan van beggers banquet en let it bleed de bekendste nummers al op de live albums en verzamelaars die ik heb.

Sowieso deze halen

Heb deze nu opstaan en vind het verrekte goed klinken.

Heb vanmiddag let it bleed, deze en beggars banquet er maar bijgekocht, zijn alle 4 zulke klassiekers die je eigenlijk wel org moet hebben.

Vind ze in 2 kampen verdeeld, beggars banquet en let it bleed vind ik meer albums uit hun rauwe blues rock periode. Vanaf sticky fingers vind ik hun albums completer en meer variatie bezitten.

Je kunt per album de opgaande lijn ook echt horen, al vind ik sticky fingers van hetzelfde hoge niveau dan deze, alleen wat meer to the point.

Schitterend album wat met recht het etiket van meesterwerk mag dragen.

Vind deze en sticky fingers lekkerder wegluisteren dan de voorgaande 2 klassiekers en daarom automatisch ook een stuk beter.

Bij Let it Bleed heb ik eigenlijk geen associatie van rauwheid. Deze vind ik rauwer.

Eens met Stijn! Deze klinkt veel rauwer. "Let it Bleed" klinkt in mijn oren heel warm en bluesy.

Let It Bleed heeft een gepoleistere produktie. Ik vind het daarom jammer dat Midnight Rambler iets te netjes klinkt op die plaat, terwijl het live veel duisterder en rauwer werd gespeeld.

Ik heb ook meer met Sticky Fingers( grote variatie) en natuurlijk deze. Heerlijke down to earth produktie. En natuurlijk steengoeie songs.