Queen - Queen (1973)

En daar de meeste fans toch zweren bij Queen II , geef je de voorkeur aan de 1e musician.
Vind ik een aparte beoordeling die je niet al te veel tegenkomt.
Ik heb er 3,5 voor gegeven. (maar fan vind ik een groot woord hoor ...in mijn geval...)
het debuut is prima daar niet van , maar de groep laat hier nog lang niet het achterste van hun tong zien.
Ik vind met name artistiek de 2e een enorme stap voorwaarts. Meer al een eigen stijl. Queen I is mij nog iets te veel "Zep" en "Purple".
Maar er staan zonder meer een aantal formidabele songs op.

Ik durf wel de volgende stelling aan: Queen II was te gecompliceerd voor Queen muziek.

De grote doorbraak bij het publiek bleef uit. Anders dan dat je suggereert, was dat destijds ook een gangbare opvatting, en nog steeds wordt door rockcritici in Engeland en de VS Queen I hoger beoordeeld dan II. De verkoopcijfers van II bleven in 1974 achter bij de verwachtingen.

De nummers op Queen I zijn juist veel minder gecompliceerd, hebben mooiere melodieën, blijven beter hangen en Queen greep na Queen II ook terug naar deze muzieklijn, op Sheer heart attack, om vervolgens ook nooit meer terug te keren naar de muziek van II.

Met deze twee cd's voel ik me dus in mijn mening ook niet speciaal in de minderheid. Veel mensen op MuMe hebben blijkbaar veel waardering voor de wat meer gecompliceerdere muziek van Queen.

Ik ben ook meer een fan van de eerste.
Al heb ik altijd begrepen dat de nummers op deze plaat op verschillende momenten zijn opgenomen en dit dus meer een soort verzamelaartje is van songs die ze tot dan toe hadden.

Nummers als 'Jesus' en 'My Fairy King' hebben ze nooit meer kunnen schrijven. En naar mijn mening herbergt 'Great King Rat' toch Bryan's beste solii.

En het baswerk op de 'The Night Comes Down' is zeer fraai te noemen.

Allen de instrumentale versie van 'Seven Seas of Rhye' riekt naar filler.
Ik vraag me af, of ze toen al tekst voor de song hadden.

Een song als Doing Allright is nog geschreven met Tim Staffel , dus dat komt nog uit de Smileperiode.
Maar nogmaals dit is een verdomd aardig debuut . Het is al heel avontuurlijk , al haalt Queen zijn inspiratie duidelijk uit de heavy rock.
Met name de invloed van Zep is goed hoorbaar in de structuren.
Maar niemand klinkt zoals Mercury en May en dat is een + punt.
Daarbij doet deze mij meer dan de periode na News Of The World.
musician heeft eigenlijk gelijk dat minder dan 4 eigenlijk niet kan bij dit album. Ik verhoog 'm dus een half puntje.
Maar Queen II , Sheer Heart Attack en A Night At The Opera blijven onbetwist mijn favoriete albums van de groep. Die zijn net even wat gerijpter en origineler.

Ja, bikkel, dat zal ook zowat mijn Queen-album top 3 zijn, maar deze komt daar niet zovéél onder, voor een debuutplaat was dit echt wel klasse!

Freddy Quinn!!!

Een band die nog zoekende is.

[quote]rkdev schreef:
Een band die nog zoekende is.[/quote

Misschien, toch is hier de typische Queen sound (in geboorte) al aanwezig, nog wel hier en daar leunend op de Engelse rock scene.
Er staan mi pareltjes op die tot hun besten behoren, zoals Doing All right, My Fairy King en The Night comes down.

Je hebt helemaal gelijk. Het is een prachtig debuut, helemaal Queen en beduidend beter dan wat er na 1975 (en tot Innuendo) is gemaakt.

Ik krijg wel eens tranen in mijn ogen bij onbezonnen uitspraken als 'band in opbouw' bij de eerste cd en dan volledig gaan juichen bij News of the world. Treurig.

News of the World geef ik een half puntje meer dan deze omdat ik vind dat Queen op hun debuut nog teveel op een Led Zeppelin geluid leunt, terwijl ze ten tijde van NotW duidelijk een eigen geluid hebben.

Minder dan 4 sterren zal dit geweldige debuut van mij in ieder geval niet krijgen! Als je goed luistert dan hoor je hier al de kwaliteit van de stem van Freddy, want als ik sommige tonen hoor die hij maakt, dan verbaasd het me niks dat dit een van de grootste bands ter wereld was.

The night comes down, Son and Daughter & Doing Alright behoren zelfs tot de beste nummers van Queen. Ze hebben niet vaak meer zo spannend geklonken als hier.

"Jesus" en hardrock blijken wel degenlijk goed samen te gaan. Dat bewijst Queen. Wie het tegendeel beweert is een "Liar" .

Lekker stevige plaat van Queen.
Met uitstekende nummers als Liar, Jesus en vooral My Fairy King en Great King Rat.

Behoort absoluut tot mijn favoriete Queen albums!

Son & Daughter had trouwens ook zomaar een Black Sabbath nr. kunnen zijn, wat een riff!!

The Night Comes Down... Eigenlijk de oudste opname op dit album. Het nummer heeft inderdaad een onderdrukt spanningsveld. Het klinkt misschien wel lieflijk en pop-achtig (vooral in de refreinen), maar toch... De modderige productie draagt eigenlijk alleen maar bij aan de sfeer. En aan het einde lijkt het alsof de pleuris gaat uitbreken en gaat het over in MTRnR. Ik vind het absoluut een van de hoogtepunten op dit album!

Ja, maar wat mij echt opvalt is dat de heren van Queen eigenlijk muzikaal* gezien geen beperkingen hadden. Toen ze begonnen klonken ze eigenlijk net zoals toen ze stopten! Natuurlijk is het wel wat poppier geworden, maar zoals er hier word gespeeld is op het zelfde niveau als Night of the Opera, alleen is daar volgens velen het song materiaal beter.

*Hiermee doel ik op hun instrumentale talenten. Brian May vind ik persoonlijk niet zoveel gegroeid in de loop van zijn carrière, maar dat geld ook voor eigenlijk de rest van de band. Het was op het begin al zo goed dat ze eigenlijk op het zelfde niveau konden voort bouwen.

Kortom zelden hoor je op een debuut plaat een band die zo getalenteerd is.

Prima debuut album van Queen. Het grote publiek leerde Queen pas 2 albums later kennen.
Toch blijf ik de 1e 2 albums het beste vinden
De 4.5 is dus dik verdient

Queen had hun beperkte budget in hun voordeel. Het debuut is ontstaan buiten de officiele werktijden in de Trident Studios zodat ze kosteloos konden repeteren. Doordat de opnames op een hap-snap-manier tot stand moesten komen hadden ze meer tijd om te rijpen. Dat verklaard waarom ze hier zo goed voor de dag komen. Ik heb zelden een debuut gehoord met zo'n bonte verscheidenheid aan composities die zo zelfverzekerd gespeeld worden.

Ben hem nu nog eens aan het beluisteren. Prachtige plaat. Doing Alright, Jesus, Great King Rat en Keep Yourself Alive zijn toch wel supernummers.

Helemaal mee eens: het debuut van Queen behoort tevens tot één van hun allerbeste platen.
Ik durf zelfs te zeggen: béter dan A night at the opera, vanwege de spontaniteit die je in de songs terug hoort.

Naar aanleiding van de vele lovende woorden hierboven toch nog maar eens opgezet (al veel te lang niet meer gedaan), en ik moet zeggen dat ik mijn waardering naar boven moet bijstellen.

Keep Yourself Alive: Heerlijke rocker, waar de ritmesessie van Queen meteen laat horen wat ze kunnen. Ook horen we al voor het eerst de Queen samenzang.

Doing Allright: een oud nummer van Smile, dat in bijna ongewijzigde vorm ook door Queen wordt opgenomen. Prima nummer, maar erg opzienbarend vind ik het niet. Wel is de eindsolo en het einde van het nummer fraai.

Dan komen twee van de beste nummers van het album:
Great King Rat: heerlijk progrock-nummer, met lekkere tempowisselingen en een 'vuile' solo van May. Top nummer, maar persoonlijk vind ik de versie op "At the BBC" beter.

My Fairy King: alle elementen van wat Queen succesvol zou maken zitten in dit nummer. De samenzang, het herkenbare gitaargeluid van May, een catchy melody, de pianopartijen van Mercury en een spannende opbouw. Geniaal.

Liar: een erg goede rocksong, waar Queen een vingeroefening doet voor dingen die ze op toekomstige albums wél beter zullen gaan uitvoeren. Er zit vanalles in en vooral de laatste 2 minuten zijn super.

The Night Comes Down: een ballad van Brian May die me weinig doet. Dus snel door naar:

Modern Times Rock 'N' Roll: een rocker die me erg doet denken aan Stone Cold Crazy. Met de hese stem van Taylor.

Het beste (op GKR en MFK na natuurlijk) heeft Queen echter voor het slot bewaard:
Son & Daughter: wat een heerlijk nummer zeg. Die (Led Zeppelin-achtige) riff van May, de samenzang ("I want you..."), de tempowisseling aan het einde. Briljant.

Jesus: een Bijbelvertelling was voor mij nog nooit zo interessant geweest. Zoals Tribal Gathering al eerder zei: "Een heerlijke Queen gospel die helemaal los gaat op het eind".

Seven Seas of Rhye: een teaser voor het nog te komen hele nummer (al vraag ik me af of ze dat toen al wisten). In deze versie gewoon een lekkere instrumentale rocker.

Er komt na deze herontdekking een heel ster bij in mijn waardering. Tja, soms valt het kwartje wat later

Een van de eerste platen die ik ooit heb gedraaid was Queen.
Na dit album een jaar of 7 niet te hebben gedraaid, heb ik echt een wederontdekking gedaan. Want dit is echt een; geweldige plaat. Vaak heb ik deze omschreven aan de ''oude'' hardrockers als de plaat waar Queen nog wel hard was!

Er is al veel gezegd over de spontaniteit, het perfectionisme en de traditionele Queen elementen die in de rest van hun carrière ook zijn bijgebleven.

Dit stukje heb ik dan ook niet getypt om een goede recensie te schrijven; 'nee dit stukje is geschreven hoe goed deze plaat is!'

''Een van de beste debuten ooit' - Schizophrenia 03/09/09

Verdorie staat deze plaat nu alweer op? Misschien toch wel een top 10 plek voor Queen? Shit weer die heerlijke baslijn in de laatste minuut van Liar. Tot slot wou ik nog even kwijt hoe onverwachts alles kan gebeuren op deze plaat, het kan beginnen als een ballad en eindigen als een hardrock nummer!

Volgens mij was het nummer al geschreven in die tijd en is het een teaser. De opnames van Queen II vingen al aan toen dit album uitkwam. Ze schreven songs als zotten in die tijd. Queen II was waarschijnlijk ook in 1973 verschenen als de oliecrisis er niet aankwam. De eerste 3 albums verschenen zeer snel achter elkaar.

Wat velen niet weten: Roger Taylor heeft voor dit album een aanbod gekregen van Genesis om drummer John Mayhew te vervangen, maar hij toonde geen interesse. Phil Collins echter wel.

Afgelopen jaar vrij vaak geluisterd. Ik vind My Fairy King echt geweldig en de rest ook goed.

Hmmm. Ik vind Roger sympathiek, goede songwriter, aangename (hoge) stem en een onmisbaar element in Queen, maar ik vind Phil Collins als drummer toch echt beter.

Vraag me af hoe Genesis zou klinken met het standaard gehak van Roger Taylor...

Queen maakt hele andere muziek dan Genesis, dus misschien had dat wel goed uit kunnen pakken. Een nummer als It's Late laat horen dat de man beslist potentie heeft voor epischer werk.

Ach misschien heb je wel gelijk.
Maar als geschiedenis-docent in the making, houd ik niet zo van alternatieve historie. Wat niet was zal nooit zijn, dus kan je ook niet naar gissen.

Ik zou Great King Rat wel eens willen zien/horen met twee gitaristen.
Hier duelleert Brian met zichzelf. Eén van de beste gitaar-rocknummers van Queen als je het mij vraagt.

Een absolute early hardrock klassieker !

My Fairy King en Seven Seas of Rhye hebben ze nooit live gespeeld en The Night Comes Down en Jesus voor het laatst in 1972.

Check deze site, staat op welk nummers ze live gespeeld hebben, best geinig om te weten.

The Queen Performance Index - Queenpedia.com - Freddie Mercury, Brian May, Roger Taylor, John Deacon, Discography, Bibliography, Charts

Seven Seas Of Rhye hebben ze in ''86'' gespeeld .
Welliswaar in Medley vorm , maar toch .