Queen - Queen (1973)

Toffe site!

Ja inderdaad het is bijna niet te geloven.

Roger Taylor is voor mij een heel herkenbare bekwame rock drummer .
Vooral op deze plaat t/m News Of The World heeft hij een mooie volle drumsound . Op Jazz overigens niet , maar dat is helemaal een vreemd geproduceerde plaat .
Roger Taylor en Genesis ..... tja , Ik schat Phil Collins toch wat hoger in qua techniek .
De juiste mensen op de juiste plek en zo hoort het .
John Bonham is overigens het grote voorbeeld van Roger .
Dit is vooral op het nummer Inuendo te horen ( ik hoor Zep's Kashmir hier in terug .)

Maar goed, dit gaat de off topic kant uit .

Ja, maar dat was met zang dus de versie van Queen II.
De korte instrumentale versie van het debuut dus nooit gespeeld.

Ok , die versie . Ik kan me ook goed indenken dat ze dat niet vertolkt hebben . Het klinkt ook als een ''flarden'' van een song die duidelijk nog niet af was .
Bleek dus alvast een opzetje naar de echte versie .
De Queen II versie werd een klein hitje in de U.K .
Nederland zag het over het hoofd .

Zo zal ook nauwelijks bekend zijn, dat Liar het 2e singletje was van Queen I, uitgebracht in november 1973.

Liar duurt op Queen I meer dan 6 minuten, het singletje werd teruggebracht tot een acceptabele 3:03.

Ik kwam er ooit aan, als B-kantje van Killer queen, toen deze als golden oldie (nogmaals, in 1980) werd uitgebracht. Toen wist ik het nog niet, totdat ik later alle releases van Queen singles onder ogen kreeg.

Die Queenpedia is natuurlijk een dynamisch document.
Dus het zou best wel eens kunnen zijn dat Fairy King wel live gespeeld is, maar dat niemand dat weet

Ik zal eens door mijn bootlegs neuzen.

Hee! Niet zo kinderachtig!

Vanuit singletjes-wereld geredeneerd is Liar een erg leuk plaatje, de vaart wordt er ook lekker ingehouden. Uit een tijd dat de artiest nog wel eens iets extra's wilde doen.

Er zijn op die manier erg veel aardige dingen gemaakt, buiten de reguliere studio-albums om.
Het had ook z'n commerciële kanten.

Een drie minuten versie kreeg bijvoorbeeld veel meer kans op airplay. En dat was natuurlijk alleen maar goed voor de verkopen van het album.

Nee, ik ben, ook als fan van Queen blij met Liar als singletje in bezit. Je komt het nummer ook niet snel tegen, zelfs niet op een geremasterde cd van Queen I !

Prima plaat van Queen. Of ze nu wel of niet herkenbaar beinvloed zijn door Zeppelin of andere grote bands uit die tijd vind ik wel interessant natuurlijk, maar niet voor de beoordeling. Queen loopt namelijk nergens slaafs achter aan, en iedere muzikant is wel beinvloed door een ander. Het unieke gitaarspel en geluid van Brian May is echt verslavend, zelfde geldt voor Mercury. In combinatie met elkaar en de hele band, en met hun fantastische composities blijft het een echt Queen album. Favoriete nummers toch wel My Fairy King, Doing Allright, Night comes down.

Ik heb dat al vaak gelezen, die Led Zeppelin-invloeden, kom er alleen maar niet achter in welk nummer ik dat terug moet horen.

My Fairy King staat op Queen at the Beeb. Is nog een officiele liveplaat ook.....

Ik kan me alleen niet voorstellen welke stukken eruit geknipt hadden moeten worden. Ik vind het namelijk echt een compleet geheel.

Ik vind Bicycle Race trouwens een verkorte versie van Liar.

Dat laatste vind ik dan weer een zware belediging voor Liar................

Er is een flink deel van het intro en het middenstuk weggehaald. Ik kan mij wel voorstellen dat je het een compleet geheel vind, de Liar versie van Queen I. Het is ook maar net wat je gewend bent.

Maar fervent (oud-)spaarders van singletjes weten: de speelduur moest worden aangepast aan wat er technisch goed mogelijk was op 45 toeren.

Het was natuurlijk bedoeld voor airplay. Maar veel artiesten grepen het ook aan om er eens een wat andere versie van te maken. Een andere mix, soms wat extra instrumenten of juist minder. Een overgebleven track of zelfs een nieuw nummer op de b-kant te zetten of een live-versie van de A-kant..

En vanuit dat oogpunt bekeken, vind ik Liar op single leuk in elkaar gezet.

Nee, het is nog een wereldje op zich, dat van de 45-toeren plaatjes.

Maar ik krijg ruzie, het gaat hier op musicmeter natuurlijk alleen over albums..................

Heerlijke spontane plaat. Waarin hier en daar de flarden van hun unieke sound al naar voren kwamen, naast de invloeden die er op dat moment vast nog aanwezig waren. (Led Zeppelin/Deep Purple)
Energie, tempo, afwisseling en vooral veel spelplezier worden hier ten toon gespreid. Wat dat betreft kun je bijna blind het gehele oeuvre van de jaren zeventig van deze unieke band aanschaffen...of dan toch i.i.g tot drie kwart van de jaren zeventig.

Liar als oorspronkelijke Lp track is een geweldig stuk muziek .

Zo is het kennelijk bedoeld en niet anders .

Queen kreeg overigens gewoon haar zin betreffende het uitbrengen van Bo Rap .
De platenmaatschappij wilde er eigenlijk niet aan , of er moest ingekort worden .
De heren Queen bleven bij hun standpunt en iedereen weet hoe het afliep .

Toch eeuwig jammer dat de tracks See What a Fool I've Been en Hangman niet uitgebracht zijn.
In ieder geval is de moeite genomen om Mad the Swine op de remastered editie te zetten.

Eerlijk gezegd zijn "See What a Fool I've Been" en "Hangman" nogal matige Queen nummers, ik vind het terecht dat ze niet op reguliere albums zijn terechtgekomen.
Die eerste is trouwens als bonus track op de Amerikaanse editie (uit 1991) van Queen II terechtgekomen en als B-kantje van de CD single "Seven Seas of Rhye" die in de CD-single verzamelbox "Singles Collection" zit uitgebracht in 2008.

Van "Hangman" zijn alleen live opnames bekend die op sommige bootlegs zijn te vinden, nooit officieel uitgebracht dus.
Die Queen site waaraan ik eerder refereerde zegt er dit over (dus toch misschien een studio opname....):

Performed live between 1970 and 1973, and even as late as 1976. The official Queen Archivist (Greg Brooks) has stated that no studio recording of Hangman exists in the archives, however a private collector claims that they own a studio recording existing in the form of an acetate.

"Mad the Swine" vind ik wel een redelijk nummer, had op Queen I niet misstaan na "Son & Daughter", als rustpunt voor het gitaargeweld van "Jesus".

Mad The Swine had goed na My Fairy King geplaatst kunnen worden op kant 1 van de originele lp, omdat de tijd het ook toelaat. Kant 2 is ijzersterk, daar wil ik niets van veranderd zien.

See What A Fool I've Been vind ik ook matig. Het klinkt best heavy, maar heeft totaal geen structuur. May maakt er nog iets van.

What A Fool I've Been is best wel een lekkere bluesrock track wat de heavy kant van vnl Taylor en May laat zien. Als ze meer aandacht aan het nummer hadden besteed had het best iets kunnen worden.

Vooralsnog vind ik het jammer dat het geheim moet blijven, niet iedereen heeft het nummer live kunnen horen (niet idereen is 40+) en behalve op bootlegs is het niet echt beschikbaar.

Ik heb hierop gereageerd bij Queen II want het gaat off-topic hier...

Ik vind dit album samen met deel 2 nog een soort van valse start... Je hoort dat er veel potentie is, maar ik vind de meeste songs nog te middelmatig

Nummers van dit album zijn zeker niet middelmatig, ze bevatten voor mij een van de beste werken van Queen.
De nummers bevatten nog een lekker rauw sfeertje, hier was Queen echt een rockband, wat in de jaren 80 minder zou worden. Ik kan Queen van de jaren 80 overigens wel waarderen.

Ik vind de start vergeleken met de rest juist ijzersterk. Vraag me af of ze Great King Rat wel eens live hebben gespeeld, zou ik graag willen horen.

Er staat in ieder geval een live bij de BBC versie (zonder publiek) op dit album Queen - Queen at the Beeb (1989)

"Great King Rat" schijnen ze in 1984 ook live gespeeld te hebben.

Zie deze link:

The Queen Performance Index - Queenpedia.com - Freddie Mercury, Brian May, Roger Taylor, John Deacon, Discography, Bibliography, Charts

mooie plaat van Queen. Ik draai van vinyl en wat rockt dit geweldig. 5 sterren voor Freddie en zijn mannen

Vandaag ben ik weer begonnen met alle Queen albums achter elkaar te beluisteren in chronologische volgorde.
Hier zijn mijn grootste favorieten Keep yourself alive en Liar gevolgd door Doing all right en The night comes down.
Doing all right komt nog uit de Smile-jaren, maar die versie mist het gitaar-geweld dat deze Queen versie juist zo goed maakt.
Ik heb ergens eens gelezen dat dit album op verschillende momenten in de Londense Trident Studio's opgenomen is. Meestal gebeurde dat 's nachts, omdat de studio dan vrij was. Toen ze eenmaal een gevestigde naam geworden waren, konden ze zelf bepalen wanneer en waar ze muziek konden opnemen.
Keep yourself alive was (en is nog steeds) Queen's eerste single met Son and daughter op de flipside, waarmee ze al een beetje aandacht kregen van d.j.'s. Ze hadden inmiddels al een goede live-reputatie opgebouwd, waardoor ze niet onopgemerkt bleven. In de Engelse pers was er ook kritiek op dit album. Dat hun geluid afgekeken zou zijn van bands zoals Deep Purple en Led Zeppelin. Je hoort zeker invloeden van die bands hier, maar het gitaarspel van Brian May en de zang van Freddie Mercury is met niets anders te vergelijken. May was zelf in die tijd onder de indruk van de groep Yes die in de Marquee Club optrad.
(Brian May bouwde ooit zijn eigen gitaar).
Op een of andere site kwam ik een recensie uit een Engels popblad tegen waarin dit album 'een emmer zeik' genoemd werd.
Die mening werd later door de betreffende recensent bijgesteld toen Queen II uitkwam.
Liar werd o.a. in Amerika in een edit-versie als single uitgebracht met Doing all right op de flipside. Ik weet niet zeker of dat in Nederland ook gebeurd is, maar eind jaren 70/begin jaren 80 kwam ik 'm in de catalogus van postorderbedrijf Verzenddienst onder het kopje Golden Oldies tegen.
Hier is ook al een snufje van Seven Seas of Rhye aanwezig. In Engeland zou dat nummer in de complete versie een top 10-hit worden.
Ik heb dit 1e album zonder de bonus tracks. Alleen Mad the swine heb ik wel op de Cd-single van Headlong staan, en als outtake op de Queen in Nuce Cd. Een leuk nummer, maar op een of andere manier past dit glam rocknummer weer niet zo bij de rest van dit album. Ik heb verder niet zoveel met remixen en retakes.

Ook ik ben begonnen met het in chronologische volgorde luisteren van alle Queenalbums, te beginnen met dit zeer sterke debuutalbum.

En ja, ik kom superlatieven te kort want wat een buitengewone kwaliteit laat Queen hier horen, en hoe is het mogelijk dat Queen destijds met dit album (nog) niet op grote schaal doorbrak.

Hoewel achteraf makkelijk vast te stellen is op Queen's debuutalbum al goed te horen dat de band de potentie had om zeer groot te worden.

Vijf sterren voor dit eerste topalbum van Queen, écht wel.

Het stevige debuut van Queen mag er zeker zijn. Great King Rat, My Fairy King en Liar zijn krakers van de bovenste plank. Hoewel inderdaad in de verte wat invloeden van Led Zeppelin en Deep Purple aanwezig zijn, vind ik Queen hier al direct een eigen geluid neerzetten. Meer theater, minder blues. Prima begin.