Alice in Chains - Dirt (1992)

Sickman ligt mij in ieder geval niet; een misspeer weet ik niet, dan zou ik 'm weer moeten beluisteren (vanwege het skippen ken ik dat nummer niet psies meer ; dan nog ben ik ook maar één van de vele luisteraars van dit album).

'Sickman' belichaamt als het ware muzikaal een 'dopesick'- gevoel. Erg knappe song die je bijna kotsend achterlaat. Angstaanjagend hoe diep je in de ziel van Layne mag kijken en middels deze song voelen.

Ik tref slechts leegte aan en rockclichées, sorry voor Layne (ik voel wel sympathie voor de band).

Ik heb het album vandaag nog eens in zijn geheel beluisterd. Het weet mij niet echt te overtuigen al staan er enkele vrij sterke nummers op. Ik zou dit een 6,5/10 geven. Ik maak er dus maar 3.5* van.

Toch jammer dat Araya zichzelf totaal belachelijk maakt op Iron Gland.. Waarom eigenlijk Araya halen, iedereen kan toch als een malloot een beetje schreeuwen en lachen ? Vind het hele nummer ook eigenlijk nergens op slaan.

Het is een parodie op 'Iron Man' van 'Black Sabbath en waarom Tom Araya? De leden van Alice in Chains en Slayer waren bevriend geraakt tijdens de 'Clash of the Titans' tournee waarbij beide bands op de bill stonden. Daarnaast is het even iets lichtzinnigs naast alle toxicale ballast die in een klein uur voorbij komt.

Alice in Chains - Dirt (1992)

Het album wat uitkwam op het hoogtepunt van de grunge, is zonder twijfel het succesvolste album, en word door de meeste ook beschouwd als ''beste'' werk van Alice in Chains, maar dat geld voor mij niet.

Veel nummers op het album gaan over heroïneverslaving (zoals: Sickman, Junkhead , God smack) van Stanley, best raar als je dat zo hoort.
Maar ook een nummer gaat over zijn vader die aan de vietnamoorlog heeft meegedaan (Rooster).
En een nummer over Andrew Wood, de zanger van Mother Love bone die in 1990 aan een overdosis overleed (Would?), wat Stanley later helaas volgde..

Allemaal geweldige nummers, ook als je zo nagaat wat de redene zijn, en zo als je leest zijn het allemaal best 'deprisieve' redene, en dat late ze in de muziek goed horen.

4.5*

Rooster gaat niet over de vader van Staley maar de vader van Jerry Cantrell.

O, sorry dan heb ik dat eens verkeerd begrepen, bedankt voor de verbetering.

Ik heb deze vanmorgen weer eens afgespeeld, maar nadat ik 'm vorig jaar na aanvankelijk enthousiasme gekocht had gaat ie me steeds meer tegestaan; ik vind 'm eigenlijk tamelijk vervelend worden. Ik begrijp dat dat ook met persoonlijke beleving te maken heeft, maar ondanks dat ik de helft top vind, is de rest niet meer aan mij besteed en vind ik het té veel een 'jammeralbum'..... (half punt eraf).

Na lange tijd weer eens uit de kast gehaald. Het blijft een schitterend album, met als hoogtepunt het gitzwarte maar briljant "zeurderige" dirt.

I want to taste dirty, stinging pistol
In my mouth, on my tongue
I want you to scrape me from the walls
And go crazy like youve made me

na lange tijd pas ontdekt, en hoewel het me eerst niet pakte, vliegt het me nu direct bij de strot... deze zal de komende dagen kapotgedraait worden op pc

en hij is goed, heel goed zelfs
maar ben ik nu de enige die bij het begin van 'angry chair' moet denken aan 'come as you are' van nirvana?

toen ik een jaar of 16 was kocht ik mijn eerste gitaar voor 20 gulden van een buurjongen van een vriendin van mij.
achter op de gitaar schreef ik met verf de tekst :
YThough I Walk Through The Valley Of Rape
And Despair
With Head High And Eyes Alert
I Tread On A Plane Of Many

Can You See The End?
Choke On Me My Friend
Must To Drown These Thoughts
Purity Over Rot

We Who Are Of Good Nature And Intention,
But Cannot Touch On The Dark
Recess Of Memory
And Pain Learned, So Come Walk
With Me, Feel The Pain,
And Release It

en ik was klaar om gitaar te leren spelen.
avonden heb ik mij eigen opgesloten om te leren.
a.i.c,dé band uit mijn tiener jaren.
ik heb dit album compleet grijs gedraaid,samen met jar of flies trouwens.
topper

Ik draai dit album de laatste tijd weer erg vaak (eigenlijk naar aanleiding van de release van Black Gives..).. En het verbaasde me eigenlijk dat ik een beetje was vergeten wat een fantastisch album dit is.. Ontzettend duister, de krijs van Layne... iedere keer grijpt het me weer bij de keel..
Verhoogd van 4,0 naar 4,5..

Inderdaad een heerlijk nummer, dit viel me weer eens op tijdens het autorijden vandeweek. En dan staat het op de Amerikaanse cd-versie in de tracklist als #4, tussen Rain When I Die en Sickman dus...
Dat werkt TOTAAL niet!!

Dit is echt een vies album. Het lijkt net alsof je in Layne's brein terecht komt tijdens een trip. Dat is de indruk dat de muziek mij geeft. Het klinkt in mijn oren als pop songs met een attitude. Oftewel gewoon het Grunge, het typische sound van toen in ieder geval. Ik vind het een erg sterk album waar ik eerst maar weinig kaas van kon eten. Maar nu vind ik het een toppertje mede dankzij de distorted gitaar rifjes.

Deze plaat na een paar maanden maar weer eens opgezet. Ik merk dat ik hem nu beter kan waarderen dan eerder. De meeste nummers zijn erg goed, maar nummers als Sickman en God Smack kunnen me niet boeien. Daarnaast is Dirt net iets te lang om me een uur te kunnen blijven boeien. Al met al 3.5*.

Na Unplugged te hebben gehoord ben ik hier mee verder gegaan.
Nu ben ik een echte PJ fan, maar dit is zeker niet minder. Het is qua toon wat donkerder. Het is wat steviger, maar zeker niet minder.
Cijfer ga ik het nog niet geven maar goed vind ik het wel.

Ik ben een grote fan van deze jaren-90 periode van de grunge. Nirvana - Nevermind, Pearl Jam - Ten, Red Hot Chili Peppers - Blood Sugar Sex Magik en deze. Hij hoort zeker in dat rijtje thuis.

Wizard, het heeft jaren geduurd voor deze plaat me bij de lurven had, dus neem je tijd. Ik haat grunge, ik haat heel dat Seattle gedoe, ik haat gedoe opgedrongen door de media, wat hou ik van deze pikzwarte plaat. Deze plaat moet je aandurven en blijven aandurven. Enorm zware kost maar tijdloze muziek.

@H4l: RHCP horen niet de grunge periode hoor... Sowieso een loos media-begrip. Maar er is niets mis om van begin jaren '90 harde mainstreamrock te houden.

Vind je dit mainstream?

Vergeleken met obscure lokale noisebandjes is dit zeker mainstream.

Wat bedoel je daar mee.. sorrie maar..

Gezien het label, de hoeveelheid airplay (op MTV ed.) en media-aandacht destijds wel.

Overigens doet dat in dit geval niets af aan de muziek: die is uitstekend, gemeend en intens. Al luister ik er zelf al jaren niet meer naar.

Ik bedoel dat mainstream een nogal rekbaar begrip is.

Wat mij betreft het beste van alles wat zo rond deze periode uit Seatlle kwam. Wat mij betreft qua niveau wel een treetje hoger dan Nevermind (wat ik toch al een overschat album vind). Heeft een plaatsje in mijn top-10 gekregen ten koste van The Who

Berichten verplaatst naar Muziek > Muziekgames > '80s Metal vs '90s Grunge

geweldige plaat, een echt statement van de band.