Alice in Chains - Dirt (1992)

Dat is hetzelfde optreden waar ze Kashmir deden van led Zeppelin. Wat een geweldig geluid.

^Ja, en een erg mooie versie Er staat ergens een mondopenvallende performance op van I Stay Away... Duvall, respect, respect!

Ik kom er net pas achter dat Iron Gland een parodie is op Black Sabbaths Iron Man. De bandleden werden gek van die riff dus nam Jerry het op. Hij beloofte echter wel om het nooit meer te spelen. Ik vind het in ieder geval een fijne intro voor Hate To Feel.

Zag zonet een paar optredens van Alice in Chains waar het nummer Would? gezongen werd door James Hetfield en op een ander optreden door Phil Anselmo.

^Niet aan te raden...

Inderdaad

Down In A Hole stond op de LP die destijds uitkwam ook gewoon op #4 op de tracklist, dat is gewoon de originele volgorde.
Vind het eerder absurd dat die later naar achteren is gegooid, nota bene tussen Angry Chair en Would??.
Dat werkt totaal niet, want die 2 MOETEN achter elkaar.

Op de LP versie is dat nog steeds het zelfde.

Heerlijk rauw album. Geen 1 minder nummer op te ontdekken. Vond vooral Angry Chair, Down in a Hole en Would vet. Maar damn.. Them Bones . Wat een track hey, een van de beste rock-nummers die ik ken.

Oerschreeuw: "I feel so alone, gonna end up a big ol'pile of them bones"

Wereldnummer.

Them Bones heeft voor mij de beste solo allertijden. Misschien wat te overtrokken maar het is in ieder geval wel mijn favoriet.

Is zeker een van de betere solo's. Komt er in geramd en grijpt je bij de strot. De solo brengt het nummer nog meer in een stroomversnelling. Een soort Berry van Aerle van de gitaarsoli. Technisch beperkt, maar zeer functioneel en onmisbaar voor het geheel.

Ik las zonet dat Would? een eerbetoon was aan Mother Love Bone-zanger Andrew Wood. Interessant weetje

Wat een héérlijk hard Grunge album.
Ik weet nog dat ik Them Bones voor het eerst hoorde.
Het was in GTA: San Andreas, ik heb vervolgens uren rondgereden in die game met Radio X aan, om 'm zo vaak mogelijk te horen

Ik word hier niet echt warm van. Klinkt wel lekker vet en donker, maar mijn aandacht verslapt al heel snel. Het is af en toe wat te traag en te donker voor mij.

Berichten verplaatst naar Muziek > Nieuws > R.I.P.

Een junkie die zingt over de pijn van het zijn. Dan krijg je dit soort zieleroerselen-muziek.
Ik kan het overigens fijn aanhoren.

Dirt blijft voor mij de modder van een oorlogstrauma.
Vastgekoekte klodders zand vermengt met speeksel en bloed.
Jongens die onbedoeld als volwassen mannen wachtend op de terugkeer naar het thuisfront.
Opgekropte woede en frustraties.
De soundtrack voor films als Platoon, Apocalypse Now en Full Metal Jacket.
Een verharde maatschappij.

Elk nummer is een nachtmerrie.
Badend in het zweet wakker worden.
Gevoelens niet kunnen delen met je naaste.
In Dirt scheert de gitaar rond als een maniakale helikopter.
Onbestuurbaar geraakt door een flinke dosis LSD.
Logge baspartijen als legerkisten.
Steeds dieper weg zakkend in het moeras.
Layne Staley die onder invloed de pijn van zich af schreeuwt.

De kracht van de hele grunge stroming ligt veelal in de gezongen emoties.
Of je nu Staley, Cobain, Vedder, Cornell of Lanegan hoort.
Jong volwassenen die over de waanzin van een uitzichtloze toekomst zingen.
Vluchtgedrag in drank en drugs.
Niks romantiek.
Achteraf gezien een diep trieste periode.
Die veel goede muziek opleverde.
Juist vanwege het zo open stellen van je ziel.

Ongelofelijk hoe geleefd de stemmen toen klonken.
Het waren nog jonge gasten die een bagage vol levenservaringen met zich mee sleurden.
Layne Staley was hier pas 25 jaar.
Voortgekomen uit een gebroken gezin.
Waarbij voorgelogen werd dat zijn biologische vader overleden was.
Terwijl die als een junk een bestaan probeerde op te bouwen.
Iets wat ook de ondergang van Layne zou betekenen.

Au! Schrijf je zo'n mooie, meeslepende recensie, zeg je Corbain! De man heet Cobain!

Ja inderdaad , moet ik wel even aanpassen.

Als ik dat stukje van deric raven lees krijg ik bijna rillingen over m'n rug.

Je verteld precies hoe ziek de situatie eigenlijk was en als je Dirt als plaat kent versterkt dat alleen maar.

De grunge bepaalde zelfs het modebeeld, en er werd bergen aan geld aan verdiend.
Terwijl de muzikanten zelf niet wisten wat hun overkwam, en niet met het succes om konden gaan.
Hierdoor werd het alleen maar gemakkelijker om te vluchten in het destructieve gedrag.
Grunge leverde veelal geen sterke persoonlijkheden af, al straalden ze dat door hun houding en uiterlijk wel uit.
Vaak waren het labiele figuren.

Als geen al te grote grunge liefhebber maar eerder een metal traditionalist geraak ik telkens onder de indruk van de desolate sfeer en breekbaarheid van dit album. Sommige nummers jagen me de stuipen op het lijf. Prachtalbum.

Er zijn momenten op dit album dat de zang van Layne Staley vergelijkingen oproept met Ozzy Osbourne, vooral uit de Black Sabbath periode.

Hm, ik vind toch Layne Staley van een buitengewone klasse op dit album. Black Sabbath hoor ik niet veel in, dat ligt aan mij, want de periode van Black Sabbath met Ozzy vind ik ook zo speciaal niet (discussie voor een andere topic). Ik ben onder de indruk van het meeslepend karakter van dit album, zowel van de heren muzikanten als van de zanger. Het is een taai album om te doorgronden maar de beloning volgt. De gitzwarte teksten dragen ook bij aan de sfeer van dit album, het drugsverleden van de heren laat ik buiten beschouwing, voor mij gaat het om de muziek. Wat ze voor de rest doen, is hun probleem.

De tweede stem van Jerry Cantrell past ook zeer goed bij die van Layne Staley.
Het is inderdaad een album wat je niet los laat.
Je moet meevoelen met de innerlijke pijn van Staley; of je nu wel of niet wilt.

Inderdaad, die samenzang tussen Layne Staley en Jerry Cantrell is voor mij ook hét kenmerk van Alice in Chains en hier wordt die kwaliteit ten overvloede gespreid. Het is toch ook een zeer heavy album in vele aspecten.

Misschien kwamen ze juist daarom vervolgens met het veel luchtigere Jar Of Flies.
Om even stoom af te blazen.
Al heeft I Stay Away ook nog wel dat dreigende sfeertje.