menu

Alice in Chains - Dirt (1992)

mijn stem
3,99 (835)
835 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia

  1. Them Bones (2:29)
  2. Dam That River (3:09)
  3. Rain When I Die (6:02)
  4. Sickman (5:29)
  5. Rooster (6:15)
  6. Junkhead (5:09)
  7. Dirt (5:17)
  8. God Smack (3:50)
  9. Iron Gland / Intro (Dream Sequence) (0:44)

    met Tom Araya

  10. Hate to Feel (5:16)
  11. Angry Chair (4:48)
  12. Down in a Hole (5:38)
  13. Would? (3:28)
totale tijdsduur: 57:34
zoeken in:
avatar van Sir Spamalot
4,5
Sir Spamalot (crew)
Jar of Flies vind ik nog indrukwekkender, daar speelt het volume en de versterking geen enkele rol meer maar de sterkte van de song. Op Unplugged bevestigden zij voor mij tot in de eeuwigheid hun klasse. Zopas heeft Rooster mijn oortjes geteisterd, wat een prachtig nummer, ik dacht dat dit over de vader van gitarist Jerry Cantrell ging die een oorlogsveteraan was.

avatar van deric raven
4,5
De nummers komen op de Unplugged cd goed tot hun recht.
Ik kan niet zeggen dat ik die versies beter vind; misschien anders, maar zeker niet slechter.
Laat wel duidelijk horen dat Alice In Chains het niet alleen van volume moet hebben, al past dat wel zeker op Dirt.
De dreiging blijft echter heztzelfde; hard of zacht.

Raskolnikov
@ Deric Raven: Zeer mooie recensie. Ik zou het zelf niet beter kunnen verwoorden. Ik vind dat de nummers Rooster en Would? op de Unplugged cd wel beter tot z'n recht komen dan op Dirt. Maar ik vind Dirt dan op zijn beurt wel een mooier samenhangend geheel. Duvall is een zeer goede zanger maar ik vind de krachtige, breekbare stem van Staley toch beter.

avatar van deric raven
4,5
Die unplugged cd is zeker geweldig.
Vooral als je weet dat Staley lichamelijk al totaal in de vernieling lag toen, en dan nog in staat zijn om zo'n optreden te geven.

avatar van orbit
2,5
Raar dat je Soundgarden ook niet zulke prèses geeft DR.. zeker een betere band dan deze recycle van oude 70s riffs en een bepaalde Vietnam flow van reeds 30 jaar te laat. AIC is zeker niet slecht, maar werd aan alle beslist overtroffen door Chris Cornell en meneer Cobain.

avatar van deric raven
4,5
Soundgarden vind ik ook niet slecht, maar minder dan Alice In Chains.
Al was hun optreden op Pinkpop terwijl het dreigende onweer in opkomst was, legendarisch.

avatar van deric raven
4,5
Ik heb altijd het gevoel bij Dirt dat ze het nummer War Pigs van Black Sabbath als inspiratiebron gebruikt hebben.

avatar van Edwynn
4,5
Ik vind het appels met peren vergelijken. Soundgarden rockt(e) harder, Nirvana was meer no-nonsense en Alice In Chains was heerlijk neerslachtig en meeslepend. We noemen het allemaal grunge, maar de verschillen zijn best groot.

avatar van Madjack71
4,0
Binnen de Grunge-scene was er aardig wat diversiteit. Idd sluit ik bij dat stuk aan wat Edwynn aangeeft. Dit Dirt is slepend en neerslachtig en echte Junkhead muziek. Het leunt ook wat tegen het heavy-metal genre aan vind ik. Dit is een degelijke en stevige plaat, waar weinig devianten op staan.

avatar van LucM
4,0
Naar Alice in Chains luisterde ik destijds minder dan naar bv. Nirvana en Pearl Jam maar het is toch een sterk album die overeind blijft. Vergeleken met voornoemde bands neigt dit meer naar metal, in een ander tijdperk zou het beslist onder metal geklasseerd worden dan onder grunge (dat eigenlijk een verzamelnaam is voor Seattle-bands in die periode).
Alice in Chains is ook meer beïnvloed door Black Sabbath en Led Zeppelin dan bv. Pixies of Sonic Youth. Het is een erg donker en compromisloos album, log en modderig met wanhopige, depressieve teksten.

avatar van spaceman
3,5
Het sterkste Alice album.
Ik heb altijd het gevoel bij Dirt dat ze het nummer War Pigs van Black Sabbath als inspiratiebron gebruikt hebben.
Ook ik moet altijd een beetje denken aan het album Paranoid van Black Sabbath, vergelijkbare hooks met dezelfde zware gitaren. Wat mij bij Alice telkens na een aantal nummers gaat tegenstaan is de samenzang van Layne Staley en Jerry Cantrell in dezelfde toonhoogte (doe dan GVD echt een tweede stem!). Het timbre heeft iets langdradigs - schiet eens op! Er zit sowieso een soort verveelde ondertoon in de lijzige manier van zingen. Eigenlijk is dat heel jammer want de songs zijn hier juist sterk genoeg.
Bij Mad Season is Staley beter te pruimen.

avatar van cornucopia
4,0
Man, die samenzang maakt Alice in Chains...

avatar van Bakema NL
5,0
Verpletterende plaat.....die stem blijft in je hoofd spoken gewoon. Ik weet nog goed dat ik deze cd en de voorganger tegelijk kocht begin jaren '90...het was een tandje harder en anders dan ik tot dan luisterde....is inmiddels nog wel wat tandjes harder geworden ......de dame die me hielp, overduidelijke rockchick zei 'Zo, jij gaat de buren even blij maken', lol

avatar van apusapus
4,5
oowh,.. Rooster,.. alleen daarom al die 4.5. - en dan die andere geweldige songs er ook nog bij,

mooiste album van Alice in Chains -

Tjah,... Layne Staley

avatar van matthijs
4,5
Een plaat die hard aankomt. Zware teksten. Meeslepende zang. Kippenvel melodien. Ruig en gevoelig tegelijk.

avatar van deric raven
4,5
Ik vind Black Gives Way to Blue een geslaagde come-back, ook omdat de zang veel op Staley lijkt.
Maar ik draai nu beide albums na elkaar, en het is toch de gemeende emotie op Dirt die het verschil maakt.
Ook klinkt het net wat logger.

avatar van ChiefRocka
3,5
Een sterk album met flink wat uitstekende nummers. De donkere sound en depressieve teksten maken dit album een zware kost. Voor mij persoonlijk word het daardoor wel een album dat ik niet altijd met even veel plezier kan beluisteren. Soms word het net iets teveel. De dagen dat ik hier geen last van heb luistert het album wel met erg veel plezier weg. Helaas zitten er we een aantal nummers tussen die weinig met me doen. Waardoor het album in z'n geheel toch wat steekjes laat vallen. Toch blijft het alsnog een bijzonder goed album. En al is het niet 1 van mijn persoonlijke favorieten, kan ik me voorstellen waarom veel personen dit als 1 van de betere albums uit het genre zien.

avatar van matthijs
4,5
Mooie recensie, ChiefRocka! Ik herken t een en ander. Heeft het bij jou trouwens met de teksten te maken, dat t soms iets te veel wordt?

avatar van ChiefRocka
3,5
Het is vooral denk ik de combinatie tussen het geluid en de teksten. Het donkere geluid past wel perfect bij de wat depressieve teksten. Maar het album in zijn geheel word er wel erg overweldigend door. Wel bijzonder knap natuurlijk dat ze op die manier een album neerzetten, waarmee je als ware de kans krijgt een kijkje te nemen in de gemoedstoestand van Layne Staley. Tegen vrienden en kennissen die ik dit album aanraad geef ik bijvoorbeeld vaak aan: Luister dit album, maar hou er rekening mee dat als je niet helemaal lekker in je vel zit wanneer je het beluisterd. Je als ware meegezogen word in de emoties die het album aankaart.

avatar van matthijs
4,5
Ja, het zijn ook best recht voor z'n raap heldere teksten, bij mij gaat dat ook diep. Er zijn veel liedjes over ellende, maar Layne slaagt voor mij het meest de sfeer, de wanhoop, de boosheid, de angst, en de eenzaamheid van de junkie neer te zetten. Zonder sentimentaliteit of stoerheid, puur hoe hij t beleeft. Het is daarom mede voor mij zo overdonderend. Inderdaad in combinatie met de muziek, met saaie muziek had ik deze plaat niet eens gehoord.

Heyyy what's your drug of choice? Well, what have you got?

Dit was zijn leven... het is toch maf. Diep eenzaam en ongelukkig en tegelijk zo'n geweldige zanger en songschrijver, die vele mensen deed en doet genieten. Als ik 10 jaar dood ben denk ik niet dat mensen het nog zoveel over mij hebben, terwijl men vermoedelijk naar een veel gelukkiger leven kan terugkijken...

avatar van ChiefRocka
3,5
Het is de kracht waarmee Layne het neerzet. Zijn eigen ervaringen en emoties maakte hem 1 van de meest geschikte zangers om onderwerpen als deze zo duidelijk en krachtig over te brengen dat je er als luisteraar in kan verplaatsen. Het zelfde als ik hier aangaf heb ik bijvoorbeeld ook weer bij Mad Season - Above, al is het in iets lichtere mate. Opnieuw zulke sombere en realistische teksten die zo krachtig gebracht worden. Dat ook al is het een album die ik enorm waardeer, ik echt niet altijd kan luisteren. En overduidelijk is dat Layne zijn invloed daar opnieuw de reden voor.

avatar van Ronald5150
4,0
Grunge, het meest ongedefinieerde genre binnen de muziek, maar toch weet bijna iedereen waarover men het heeft wanneer de term Grunge valt. Alice in Chains is een van die bands die onlosmakelijk is verbonden aan het genre, en "Dirt" is een absolute klassieker binnen deze stroming. "Dirt" is een meeslepende en intense plaat. Hoofdthema op deze plaat is drugs en de daarbij behorende verslaving. Bij het luisteren van deze plaat bekruipt me soms zelfs het angstige gevoel hoe een dergelijke verslaving moet zijn. Ik wil drugs absoluut niet verheerlijken, maar in het geval van Alice in Chains levert het een fantastische meeslepende, angstaanjagende, emotionele en intense luisterervaring op. Je hoort en je voelt de pijn, wanhoop, angst, isolement en dreiging uit de stem van zanger Layne Staley. Hij zuigt je zijn hoofd binnen en laat je kennismaken met de diepste donkerste krochten van zijn ziel. Aangevuld met de gejaagde, donkere, sobere en soms zelfs depressieve gitaarriffs van gitarist/zanger Jerry Cantrell maakt dit het plaatje compleet. "Dirt" is een van de meest expressieve en sprekende platen die ik ken en is in staat het verhaal van de muziek te visualiseren als je ernaar luistert. Pijnlijk en mooi tegelijk.

avatar van matthijs
4,5
Ronald5150 schreef:
Grunge, het meest ongedefinieerde genre binnen de muziek, maar toch weet bijna iedereen waarover men het heeft wanneer de term Grunge valt. Alice in Chains is een van die bands die onlosmakelijk is verbonden aan het genre, en "Dirt" is een absolute klassieker binnen deze stroming. "Dirt" is een meeslepende en intense plaat. Hoofdthema op deze plaat is drugs en de daarbij behorende verslaving. Bij het luisteren van deze plaat bekruipt me soms zelfs het angstige gevoel hoe een dergelijke verslaving moet zijn. Ik wil drugs absoluut niet verheerlijken, maar in het geval van Alice in Chains levert het een fantastische meeslepende, angstaanjagende, emotionele en intense luisterervaring op. Je hoort en je voelt de pijn, wanhoop, angst, isolement en dreiging uit de stem van zanger Layne Staley. Hij zuigt je zijn hoofd binnen en laat je kennismaken met de diepste donkerste krochten van zijn ziel. Aangevuld met de gejaagde, donkere, sobere en soms zelfs depressieve gitaarriffs van gitarist/zanger Jerry Cantrell maakt dit het plaatje compleet. "Dirt" is een van de meest expressieve en sprekende platen die ik ken en is in staat het verhaal van de muziek te visualiseren als je ernaar luistert. Pijnlijk en mooi tegelijk.


Een groot deel van je (mooie) verhaal geldt ook voor de plaat die je als avatar gebruikt, nietwaar?

avatar van Ronald5150
4,0
matthijs schreef:
Een groot deel van je (mooie) verhaal geldt ook voor de plaat die je als avatar gebruikt, nietwaar?


Scherp opgemerkt, en ja dat klopt inderdaad!

avatar van xangadix
4,5
En om welke plaat gaat dat dan, als ik vragen mag..?

avatar van Ronald5150
4,0
xangadix schreef:
En om welke plaat gaat dat dan, als ik vragen mag..?


"Layla and other Assorted Love Songs" van Derek and the Dominos. Muzikaal totaal verschillend van "Dirt" van Alice in Chains. Maar in termen van beleving en thematiek vergelijkbaar.

Cured
Akelig, goede plaat, of is het een goede, akelige plaat? Wat mij betreft het laatste, hoewel ik me goed kan voorstellen dat de teneur bij een aantal zeer zeikerig overkomt. Ik heb het dan over de zanglijnen en akkoordenprogressie. Dat is zo gekozen dat je er misselijk van kunt worden. Zelf trek ik alle songs ook niet.

Maidenfreak
Van een genre 'grunge' dat absoluut niet bestaat in mijn ogen, is dit het beste album uit die 'periode'. Angry Chair en Down in a Hole zijn de beste nummers voor mij. Ik hoor deze liever dan een 'Ten' of een 'Nevermind'

avatar van Robbie Keane
5,0
Down in A Hole is niet nummer 12? Of heb ik een andere versie?

avatar van Edwynn
4,5
De oorspronkelijke US versie heeft Down In A Hole als vierde nummer aan boord. De rest schuift gewoon op.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:14 uur

geplaatst: vandaag om 14:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.