Queen - Queen II (1974)

Prachtige plaat, als geheel die staat als een huis, het is duidelijk hieral dat queen veel in zijn mars had. Hier primeren als nog de gitaar en de hoge zang, later zouden ze het heelwat minder hard doen, wat ik wel jammer vind.

Als fan moet ik dus eerlijk toegeven dat ik eerder fan ben van Queen uit de beginperiode, later hebben ze nog andere mooie albums gemaakt maar die waren zeker op het einde minder hard. Innuendo is daarvan een mooi voorbeeld, maar deze is dan weer een mooi staaltje van hun kunnen.

De grootste creatieve piek die Queen had moet je duidelijk in de eerste 4 platen zoeken .
A Day At The Races en News Of The World zijn goede Queenalbums , maar de originaliteit en creatitviteit van voorgaand werk wordt nergens meer bereikt , laat staan op de albums nadien .
Queen II is wars van alles . Van stevige barokke Heavyrock tot symfonische rock en sfeervolle pop .
Hier is Queen nog lekker gretig , maar wel al eigenzinnig en tot grote dingen in staat .
Jammer dat ze eind 70er jaren gaan zwalken en zich laten verleiden tot een meer hitparade gericht vervolg .
Queen is dan inmiddels erg groot geworden . Veel tours , de onvermijdelijke conflicten en de druk om elke x weer met een nieuwe plaat te komen . Dat kan ook niet goed gaan .

Geweldige 2e plaat van Queen. Waren ze op 'I' nog zoekende, op 'II' hebben ze hun geluid gevonden. Op de komende 2 albums zouden ze dit gaan perfectioneren.

Helemaal mee eens. De Queen uit de jaren '80 is matig, met hier en daar een uitzondering natuurlijk. Met The Miracle kwam de terugkeer naar mijn mening.

Wat mij betreft hebben ze het niet perse geperfectioneerd, danwel doorgezet. Ben groot fan van de jaren 70 Queen met Queen 2 voor mij nog steeds het beste album !

je gebruikersnaam!

(ik kan niet kiezen tussen Queen II en News Of The World...)

Wat mij betref de essentie van Queen
Stel je hebt nog nooit iets van Queen gehoord (wat natuurlijk puur hypothethisch is) dan is Queen II de beste introductie.

Was Queen I de geboorte dan was Queen II de pubertijd waar ze zichzelf ontdekt hebben. Klaar om de wereld te veroveren. Vol overtuiging zoals je van egocentrische adolescenten mag verwachten.

Een ouwe bekende

Heeft een aantal luisterbeurten nodig gehad om z'n ware schoonheid te zien, maar wat een geweldig album is dit zeg! In de maanden na de ontdekking al vele malen gedraaid, maar vond het destijds vooral bijzonder om een andere kant van Queen te horen dan de standaard radiohits.

Dit is zó gaaf!

Van de misschien wel 1000 albums die ik ken vind ik dit de beste.
Bij father to Son echt kippevel.... zo mooi.

Ook knap dat je niet hoort qua produktie dat dit album al zo'n 35 jaar oud is.

Ken dit album ook al zo'n 30 jaar !

Muzikaal is dit een heel aardige plaat. In de ontwikkeling van Queen ook een zeer belangrijke plaat en in vergelijking met hun debuut een enorme stap voorwaarts.

Mercury en May zijn bepalend hier. Taylor had zich beter kunnen beperken tot drummen en verder vooral zijn kaken op elkaar moeten houden. De teksten zijn van een bedroevend niveau. En wat is dit voor een stuitende Tolkien nonsense: The Fairy-Feller's Master Stroke? The nympf in yellow? Ogre battle lives for ever more?

Seven Seas Of Rhye vind ik een zeer sterke afsluiter (afgezien van de belachelijke titel).

Geweldige hoes trouwens!

Freddie zingt over het SchilderijThe Fairy-Feller's Master Stroke van Richard Dadd , waar dus oa een nympf in yellow te zien valt.

Toen mijn moeder vroeger erg fan was van Queen kocht zij natuurlijk platen en ook een aantal cassettebandjes. Was vooral van 1973 tot 1980.
Dit album draaide ik al in My First Sony walkman toen ik een jaar of 5 was. Samen met Sheer Heart Attack en Queen I. Ik ben er praktisch mee opgegroeid.

Ik vind Queen II altijd nog de briljantste van Queen. Echt het beste werk wat ze ooit geleverd hebben op een album!

Subliem!

Wat is er nog lekkerder dan Queen II door de speakers te laten blasten? Queen II door de speakers laten blasten nadat je het album ruim een jaar niet gehoord hebt.

Wat is dit toch fantastisch. Draai de laatste tijd mijn 5 sterren albums om te zien hoe 5 sterren ik ze nog vind. This one definitely qualifies. Het statige Procession is de opmaat tot een glorieuze rij tracks, zonder een overbodige of ontbrekende noot.

Eens even kijken wie ik uit mijn Top 10 ga gooien...

Ik zou gaan voor Talk Talk alhoewel m'n vriendin zeker voor Kate Bush zou kiezen...

Da's een makkie; Sheer Heart Attack door de speakers laten blasten; Brighton Rock, Now I'm Here, Killer Queen... Flick of the Wrist, Lily of The Valley, In The Lap of the Gods, Stone Cold Crazy...

Ik vind deze toch zeker gelijkwaardig aan SHA.

Deze is meer donkere klinkende hardrock. Sheer Heart is ook erg goed maar het klinkt veel lichter.

Het nummer 'Sheer Heart Attack' welke op News Of The World staat is trouwens ook kicke om keihard te draaien

Het is Roberta Flack geworden...

Haha, ik kreeg m'n zus woedend op de kast met dat middenstukje.

Maar goed, soortgelijke beestelijke momenten op dit album doen het ook goed: Solo van Father To Son, midden van Ogre Battle...

Nog steeds vind ik White Queen het mooiste nummer ooit gemaakt door Queen.
Schandalig dat er nooit officieel een liverversie van is verschenen.
Ik heb het nummer wel een aantal keer op bootlegs.
Echt schitterend met een extra pianosolo naast de gitaarsolo.

Heerlijk is ook te horen aan deze plaat, dat de bandleden gingen voor een geheel, ipv een verzameling losse nummers.
Heel veel songs lopen gewoon in elkaar over.

Roger Taylor zingt en speelt gitaar op The Loser in the End. Geweldige track. Freddy speelt clavecimbel op Fairy Feller's Master Stroke en Brian May speelt piano op Father to Son en zingt op Some Day One Day.
Ook speelt John Deacon wat akoestisch gitaarwerk.
Heerlijk hoe zo'n band zo lekker de rollen kan verdelen.

Queen was natuurlijk een 4tal die duidelijk het onderste uit de kan haalde met producerstrucjes , de keuzes van de instrumenten en het verkennen van de mogelijkheden .
Een muzikaal zeer bekwaam gezeldschap met heel veel creatieve bagage .
Queen II klinkt bij vlagen symfonisch , hard maar ook romantisch . Een zeer coherent geheel .
Feit is ook dat in hun prille bestaan als band zij zich door studiotechnischi niets lieten aanpraten hoe een en ander moest worden opgenomen . Geen drums in een afgesloten ruimte , maar het liefst midden in de ruimte . Zo ontstond een lekkere open drumsound die op de volgende plaat nog beter uit de verf kwam .
Toen al wisten zij precies waar ze mee bezig waren .

Vooral May is zeer technisch ingesteld. Ik denk dat hij op het muzikale vlak toch wel aan het roer stond.

Dat zou inderdaad heel goed kunnen . Als je al hoort hoe hij een orkest uit zijn gitaar haalt(Proccesion bijv.) , dat was in die tijd een uniek verschijnsel .
Daar zal heel wat tijd in gestoken zijn .

Freddie bedacht het concept van de hoes en die is ook legendarisch . Die pose kwam nog een x terug in de clip van Bo Rap .

Bij Queen (debuut-album):



Inderdaad. Vooral dat intro-lickje klinkt veelbelovend. Maar het wordt zo ongeïnteresseerd afgewerkt. De productie laat het ook afweten. De band had toendertijd zeker veel meer in haar mars, dus zonde is het wel.

Klopt, is nagedaan van een foto-stil uit een film met Marlene Dietrich - Shanghai Express, is te vinden in het schitterende boek van Mick Rock - Classic Queen, een aanrader

Vanavond voor het eerst sinds dik een jaar weer in zijn geheel geluisterd. Dit blijft mij zo goed doen! Heerlijke afwisseling met rustige, harde, vrolijke en donkere momenten. Loopt perfect in elkaar over.
Vraag me af of ik ooit nog een leeftijdsgenoot ga vinden (18) die er ook zo over denkt... hier iemand??

Ach, de meeste van ons zijn de 18 net gepasseerd..........

En wat mag dat dan wel wezen?

Fantastische plaat van Queen, samen met A Night at the Opera hun beste. Ik kan maar niet kiezen welke ik in m'n top 10 doe. Eigenlijk moeten ze er beide in, maar er zijn teveel goede artiesten/bands om tweemaal dezelfde in de top 10 te stoppen. Mijn top 10 is meer een top 10 artiesten met hun beste albums, maar dat terzijde.