Queen - Queen II (1974)

Opera is altijd mijn favoriet geweest , maar Queen II en Sheer Heart Attack zijn mijn meest gedraaide Queenplaten momenteel .
Ik vrees dat er wel wat gaat veranderen .

Hoe bedoel je precies?

A night at the opera is voor veel mensen een favoriet, want meestal de eerste LP van Queen die werd aangeschaft. De eerdere LP's werden dan met terugwerkende kracht alsnog gekocht. Geldt in ieder geval voor mij.

En die eerste kennismaking leidt automatisch tot 'torenhoge favoriet'. Ik draai hem meestal in de maand december een keer of twee. Toen A night werd aangeschaft natuurlijk 1 x per dag, dat ging zo in die tijd. Vandaar dat alle nummers meer dan bekend zijn.

Het is ook niet gemakkelijk om tot een objectief oordeel te komen, inzake andere Queen cd's, zonder deze af te zetten tegen A night at the opera.

Toch heeft Queen, in mijn objectieve opinie uiteindelijk wel een paar betere cd's gemaakt. O.a. Queen I en Sheer heart attack. Ook Queen II en Innuendo gooien hoge ogen.

Maar A night at the opera zelf blijft natuurlijk ook geweldig en 4,5*****!

A Day At The Races was mijn eerste Queenplaat . Een aantal maanden daarna volgde A Night At The Opera .
Vanaf 1977 kocht ik elk album wat dat jaar uitkwam .
Alles voor 1975 kwam veel later in mijn bezit ( waarom weet ik eigenlijk niet meer )

Queen II begint mij eigenlijk steeds meer te boeien . Net of het album zijn geheimen in fasen prijsgeeft . Voor veel Queenfans is dit de favoriet , iets wat ik ooit nooit zo goed begreep , maar ik begin het te begrijpen .
Het is zeker hun meest progachtige en is in stijl nog veel meer in balans dan de volgende albums die zouden
Opera blijft overigens een kunststukje eerste klas . Hier komt alles samen , maar er is ook flink wat sporen en geld tegenaan gegooid om tot dit resultaat te komen .
Misschien vind ik II bij nader inzien toch wat sympatieker en puurder .

Zelfde commentaar als bij 1, maar deze hoes vind ik wel 5 hele dikke sterren waard

Je mening is even belangrijk als die van een ieder en een ander.
Maar ik denk wel dat niet velen dit zullen delen.

Veel mensen vinden juist die eerste 3 platen de beste van Queen.
Ik bijvoorbeeld vind Queen I en Queen II de allerbeste, gevolgd door Sheer Heart Attack.

Niet de titel tè letterlijk gaan nemen, he!

Mooie cijfers voor de opvolgers, maar dat je hier de schoonheid en genialiteit niet in hoort is mij een raadsel. Het is mijn favoriete album aller tijden, geef het nog een kans

Zal ik zeker nog wel eens doen, maar echt, sinds ik Queen ken, (1984) heb ik het meerdere malen geprobeerd, maar komen deze albums gewoon niet helemaal door.. op een aantal nummers na vind ik het niet zoveel.. Misschien is het "te jaren 70" voor me ofzo, ik weet het niet.. kan het niet zo goed definiëren...



LOL, zo had ik m nog niet bekeken

Ik had eigenlijk het tegenovergestelde.
The Works was m'n eerste Queen-lp, maar bij de aanschaf van eerst Greatest Hits 1 en daarna het 70's-werk kwam die nauwelijks meer de hoes uit. Het was dan ook het compleet-makertje toen ik de Toshiba-cd's aanschafte.

Tja, zo kan het gaan...

We hadden vroeger thuis een pianokruk die precies hetzelfde geluid maakte als je hem hoger of lager draaide.

Queen II is met afstand het beste album van Queen. Het is wel erg moeilijk om maar 3 favoriete tracks te kiezen wanneer ik ze het liefst alle 11 aankruis.
Favoriete nummers:
March of the Black Queen, Fairy-Feller's Master Stroke en Ogre Battle. Maar de rest zit er zeer dicht op.

Als ik zou moeten kiezen tussen deze en Sheer heart attack, dan toch die laatste. Gelukkig hoef ik niet te kiezen,want dit album is van grote klasse. Heel apart dat alle Freddie-composities op de b-kant van de plaat gezet zijn. The loser in the end is een Taylor- nummer, die toch minder is dan bijv. Tenement funster, I'm in love with my car of Drowse.

heb ik he-le-maal niets aan toe te voegen!

Wat een kenners hier

In tegenstelling tot de latere allegaartjes, is deze, samen met "Queen 1" een echt coherente LP. Mij doet de stijl me nog een beetje denken aan Led Zeppelin.... dat wel.

March of the Black Queen is het prijsnummer.

Tja, ik moet bekennen dat ik er zo ook over denk, alhoewel hier toch wel diverse prachtige tracks op staan.

Ikzelf heb dit album 2,5 * gegeven, dat is al even geleden en zal het album nogmaals gaan beluisteren.

Zelf vind ik Ogre Battle wel een fantastisch nummer net als Seven Seas Of Rhye dat ik door het GH I album voor het eerst had gehoord.
Nevermore is ook mooi schijnbaar, want het staat bij mijn 3 favo nummers van dit album.
Maar eens snel herbeluisteren.

Queen II is in creatieve zin een eerste hoogtepunt van de band. Bijzondere plaat met heel veel sfeer. Composities en spel zijn van zeldzame klasse. Wat jammer is, is dat de productie zo bomvol zit dat er bijna geen ruimte in het klankspectrum meer is om de drums wat beter en ruimtelijker te laten klinken. De kunst van het weglaten moest Queen nog een beetje leren. De plaat , vooral de ‘black’-side, dendert zonder adempauze door. Someday Oneday, The Loser In The End en Funny How Love Is halen het niveau helaas een stukje naar beneden. Niet persé de beste van Queen, wel de heftigste.

Geweldige Queen-plaat, hun progrock album. Vooral het deel Ogre Battle-The March of the Black Queen is briljant.

Jammer alleen dat de mix zo slecht is. Het geluid is vol en dof waardoor sommige nummers (zoals White Queen) minder goed uit de verf komen dan zou kunnen. Ik heb de 1996 Remaster, is er een betere versie qua geluid te krijgen ?

Probeer de Japanse Vinyl-replica eens. Die schijnen een zeer goede geluidskwaliteit te hebben.

Ja, de Toshiba-versies zijn the ones to get. Heb ze (bijna) allemaal.

Waar het beste te koop die Toshiba's?

Die japanse zijn inderdaad goed, ik zou ze alleen nu niet meer kopen, komen inmiddels ook uit 2001, mijn water zegt dat er wel weer nieuwe remasters zullen komen over een tijdje, legacy albums o.i.d. ....

Beetje onzinnig. Cd's die klinken als een klok, maar ze komen 'al' uit 2001... Ik ben daar al een hele tijd geleden vanaf gestapt, die remaster-gekte. Vele remasters klinken simpelweg té hard en minder dynamisch en doen afbreuk aan de albums. Tenslotte is geen enkele remaster 'definitief' vanwege de geldwolven bij platenmaatschappijen.
Laat je niet leiden door commercie, maar door je verstand.

Ze zijn op Ebay te vinden, maar laatst had Fame in Amsterdam de hele collectie voor een spotgoedkope prijs liggen.

Is het deze: http://www.play.com/Music/CD/4-/173597/Queen-II/Product.html ??

Ik vind dat er erg weinig info bij staat. Op Ebay zijn ze nu loeiduur, zie ik al, dus het is het proberen waard. Pas wel op voor nep-uitgaves.
Ik zou in ieder geval even die site raadplegen voor meer info als ik jou was.

Heb eigenlijk geen idee hoe de "nieuwere"remasters klinken. Heb zelf 2 originele LP's (Nederlandse en Engelse uitgave) en de eerste cd. De geluidskwaliteit had zeker beter gekund, helemaal als je het vergelijkt met andere bands/opnames uit die tijd. Heb wel altijd begrepen dat Queen zoveel overdubs gebruikte en sporen bijelkaar gooide dat de mastertapes behoorlijk versleten waren.

Het verschil in productie en geluidskwaliteit is mega als je na dit album opvolger Sheer heart attack draait.

Eén van de allerbeste albums van Queen....prachtig hoe de verschillende muziekstijlen elkaar aanvullen; gewoonweg magische muziek en een voorbode van een supergroep in wording.

“Queen”, “Queen II”, “Sheer Heart Attack”, “A Night At The Opera” and “A Day At The Races” have been specially re-mastered and each will be released as a standard CD as well as a deluxe 2 disc set which will feature new bonus content.

14 maart a.s. is de releasedatum van de reissues van de eerste vijf albums van Queen waaronder Queen II. Op disc 2 staan onderstaande bonustracks alsmede audio commentaar bij alle songs op het reguliere album.

Bonus Tracks

1. See What A Fool I’ve Been (BBC Session, July 1973 – 2011 remix)
2. White Queen (Live at Hammersmith Odeon, December 1975)
3. Seven Seas of Rhye (Instrumental Mix 2011)
4. Nevermore (BBC Session, April 1974)
5. See What A Fool I’ve Been (B-side version, February 1974)

De maximale score voor dit magistrale progrock meesterwerk...

Het is magsich, het rockt, er zijn allerlei instrumentjes en productionele experimentjes...
Een aantal nummers loopt ook zo lekker in elkaar over, dat het bijna niet mogelijk is deze plaat, niet in één keer af te luisteren...

De eerste 6 platen zijn sowieso artistiek gezien het hoogtepunt van de band, maar ik houd het altijd op de eerste 3...
Ik vind ook de fantasievolle tekstjes en licht-filosofische inslag van de teksten van de eerste plaat heel fijn... Lekker snobistisch...

Ook werd op de eerste platen, de zang veel vaker verdeeld, en was men nog niet zo bezig met übergaye songs als I Want to Break Free...

Jammer, dat er niet echt degelijke liveplaten uit de periode tot 1976 zijn... Veel bootlegs, maar die zijn kwalitatief natuurlijk inferieur... Ik zou er veel voor over hebben voor mooie live-versies van White Queen, March of the Black Queen etc...