Queen - Queen II (1974)

Voor zover ik weet is March of the Black Queen nooit live uitgevoerd zoals wij m kennen van de plaat en was die opgenomen in een soort medley waarin alleen het rockgedeelte even naar voren kwam. Redelijke teleurstelling dus...

Overigens vind ik de deluxe versie van de plaat een beetje een teleurstelling. Heeft Queen niet meer bonusmateriaal nagelaten? Dit is niets wat we nog niet kenden...

check deze opnames Amazon.com: Queen - Live At The Rainbow 1974 DVD: Books

Wat is dat nou weer met die 2011-mixen?

Queen had toendertijd heel erg de gewoonte om bepaalde stukken die het waard waren om in zijn geheel uitgevoerd te worden , in medley's te stoppen .
Op zich wel jammer , maar de band wilde zoveel mogelijk laten horen .

Buiten de zang en de sound heb ik helemaal niks met Queen II.

Onder Queenfans is dit toch wel 1 van de beste . Maar ok je punt is duidelijk .

Klopt helemaal, ik beschouw mezelf als Queen-kenner (niet als fan trouwens) en dit is veruit het meest spannende afwisselende album wat ze gemaakt hebben! Zo energiek als ze hier klinken, niet normaal. Later, eind jaren 70 en jaren 80, is het meer een volwassen hit-moloch geworden maar hier is er nog veel ruimte voor individuele creativiteit en experimenten.

Ik vind Queen I nochtans niet onderdoen voor Queen II, hoor... Toen bleek nog hoe goed Deacon als bassist en Taylor als drummer waren...

Later zouden ze steeds meer het veld ruimen voor Mercury/May of drumcomputers cq synthbass...

Wat me ook pleziert aan de eerste platen is dat de credits van de songwriting nog naar de juiste persoon gingen, na The Works moest je er naar raden

Met name John Deacon ging juist later, zowel als muzikant als componist, herkenbaar en belangrijk worden.

De synthbassen en drummachines deden pas vanaf Hot Space ('82) hun intrede.

Het drumgeluid op Queen II is nog tamelijk bedroevend. Als je wilt horen hoe goed Deacon en Taylor waren, heb je meer aan de platen ná Queen II tot en met The Game.

Neen, in mijn geval vind ik de drums, zoals ze klinken op Liar, Great King Rat, White Queen, Ogre Battle etc. honderden malen gaver, dan op alles na News of the World...

Taylor was veel innovatiever...

En het baswerk op The Night Goes Down en Keep Yourself Alive of The Loser in the End vind ik ook heerlijk...

Ik heb echt haat aan basloopjes als Another One Bites the Dust of Under Pressure...

Het is jammer dat het produktioneel nog wat rommelig is op Queen II . De drums vind ik hier ook minder goed geregistreerd dan op het debuut . Maar muzikaal is het smullen geblazen hier . Ieder bandlid kreeg genoeg ruimte om zijn kunnen te demonstreren en het vaak epische karakter is perfect bedacht en uitgevoerd . Maar muzikanten als Taylor en Deacon bleven ook op latere platen nog prima hun werk doen . Toen werden het veel meer songs met een kop en een staart . En was er minder ruimte voor individuele praktijken .
Maar dit is Queen op zijn gretigst en op zijn best . En dan een paar maanden later met nog een topper voor de dag komen ; Sheer Heart Attack . 1974 geweldig jaar voor Queen .

Vind hem beter, of nouja mijn mening dan A Night At The Opera, deze pakt me meer een of andere manier.

Het niveau ligt akelig dicht bij elkaar . Opera is alleen veel vetter in de produktie . Het scheelt een jaar , maar je hoort dat de heren in dat opzicht veel geleerd hebben . Iets wat op Sheer Heart Attack al gaande is overigens .
Queen II is een heel avontuurlijk album en wellicht hun meest duistere plaat . Freddie Mercury's beste songs staan hier op naar mijn idee .

Ik ben het helemaal met bikkel2 eens. Op de lp was het volgens mij ook zo dat kant a de white side was en kant b the black side, maar dit weet ik niet meer zeker.
Kant b is wat mij betreft het beste wat Queen ooit heeft opgenomen. Mercury is hier echt geweldig, alles zit erin. Later zal hij dit uitwerken op Opera, Races en Inuendo!

Ja, vooral Delilah had zo op Queen II gekund. Innuendo is eigenlijk de vervolmaking van Opera, Races en Queen II, met onder andere de ongelooflijke klassiers The Hitman, Headlong (hoop-diddy-diddy!) en het epische meesterwerk Don't Try So Hard.

Ahum.

Merkte de buurman cynisch op ......... Inuendo is wel weer een stap in de goede richting , maar kent inderdaad een paar fikse missers . Maar het album heeft natuurlijk wel een lading . Bepaalde songs verwijzen naar de naderende dood van Freddie .
Maar de tijd dat Fred prachtige kunststukjes schreef zoals op II , ligt natuurlijk al ver achter de groep .

Samen met May toverde hij in de periode tot News Of The World / Jazz toch duidelijk de meest indrukwekkende songs tevoorschijn .
In de jaren 80 vind ik Freddie's bijdrage een stuk minder origineel .

Ach, laat De Buurman lekker cynisch zijn, ieder zijn ding. Op Inuendo staan een aantal prachtige nummers, veel beter dan alles wat staat op News, Jazz, Hot Space, enz. Ik blijf erbij dat de sterke Mercury songs allemaal hun oorsprong vinden in kant b van Queen II.

Queen II staat wat mij betreft helemaal op zichzelf, de minst toegankelijke en eigenlijk is het Brian May zijn favoriete Queen album (meerdere malen in interviews gelezen).

Nog geen clichematige snelle hardrockers (niks mis mee, maar toch....), geen compacte hitsingles en geen solo-Mercury niemendalletjes.
Tot en met "A Day at the Races" hoor ik mondjesmaat nog invloeden terug die ze hierop etaleren.

Stellen dat alles van Innuendo veel beter is dan alles wat staat op News, Jazz, Hot Space, enz is trouwens ook behoorlijk cynisch.

Boude uitspraak. het beste van Innuendo beter dan alles op News. Jazz etc. Innuendo is zeker een goed plaat, maar The Miracle topt het net voor mij en beiden komen ze gewoon duidelijk uit een andere periode waarbij vergelijken wat zinloos is. Vergelijken vind ik vrijwel altijd zinloos, maar dat is dan mijn opinie...

Het mooie aan Miracle en Innuendo is, dat het experiment in de songs weer wat terugkwam... Ook werden de nummers weer wat langer en epischer...

Jazz, Game etc. hadden kleine korte liedjes zonder al teveel experiment...

Dus ik snap wel waarom mensen de beginperiode van Queen vergelijken met Innuendo...

Innuendo herbergt een paar geweldige stukken die tot het beste van de groep gerekend mogen worden . De titeltrack en The Show Must Go On met name .
Maar Queen II is echt een ander verhaal . Hier is Queen op avontuur en werkt de basis drums , gitaar , bas en piano geweldig . Episch , Barok , en hier en daar hardrockend .
Vrij snel al neemt de groep afstand van deze insteek , want vanaf Sheer Heart Attack maakt Queen albums die welliswaar herkenbaar zijn , maar waar de afwisseling niet van de lucht is .

Ik wil niet zeggen dat alles op Inuendo beter is dan alles op News, Jazz, Hot Space.
Van News is voor mij eigenlijk alleen It's late een echt goede song. De rest vind ik beduidend minder. Jazz, Hot Space, kunnen mij minder bekoren. Ik ben het wel eens met kaztor dat The Miracle een behhorlijk album is, ook op A Kind of Magic en The Works staan een aantal prima nummers.
Spacefolk vat het prima samen: Het mooie aan Miracle en Innuendo is, dat het experiment in de songs weer wat terugkwam... Ook werden de nummers weer wat langer en epischer...

Jazz, Game etc. hadden kleine korte liedjes zonder al teveel experiment

Experimenten te over in "Jazz", de korte songs hierop staan bol van de afwisseling en vreemde maatsoorten etc....
Luister er maar eens naar, die plaat is eigenlijk gevarieerder als "Innuendo"'.

Experimenten uiten zich niet alleen maar in lange nummers.

Deze toch wel even uitchecken dan. Ik ken enkel 7 Seas Of Rhye dat ik geweldig vind.
Als de rest ook zo goed is, kan ik mijn borst alvast insmeren.

Seven Seas Of Rhye is waarschijnlijk het meest toegankelijke nummer hier . Maar dit is een plaat die je gehoord moet hebben als je Queen waardeerd .

Overigens ben ik het wel met Lonesome Crow eens . Ik ben geen fan van het album Jazz , maar het is duidelijk wel een plaat die , misschien niet op het eerste gehoor , wel degelijk vol zit met trucjes en aparte maatsoorten . Bicycle Race bijvoorbeeld , barst van de akoorden .

Maar op Queen II borduurt de groep veel meer voor op uitgesponnen stukken , die dan experimenteler aandoen .

Lonesome Crow heeft gelijk als hij zegt dat experimenten zich niet alleen maar uiten in lange nummers.
Toch is Jazz voor mij een stuk minder interessant, Twee nummers springen er echt uit: Fat Bottomed Girls van May en More of That Jazz van Taylor. De single's zijn wat minder dan we van de heren gewend waren, maar dat vond ik ook al op News. Ook nummers als Fun It, Dreamer's Ball en In Only Seven Days weten mij niet echt te boeien.

Queen II is een album waarop ze alle remmen los durven gooien. March of the Black Queen is Bohemian Rhapsody, Nevermore is misschien wel de beste ballad die Mercury schreef. Ook de White side is geweldig. Father to Son en White Queen ademen een sfeer uit die mij onmiddelijk wist te raken.

Misschien heeft kaztor gewoon gelijk en kun/mag je niet vergelijken!

Het is natuurlijk ook in een andere tijd gemaakt . In 1974 stond de muziek bol van zgn Lp groepen die het experiment niet uit de weg gingen . Daarnaast was er natuurlijk de glam die de hitlijsten bombardeerden .
Queen heeft ondanks dat het een intiligente band was , er altijd een beetje tussengezeten . Altijd wel hits (vanaf Sheer Heart Attack ) maar evengoed knappe verzorgde albums .
Ik denk dat Queen alles wel zo'n beetje beheerste . Een opvallende liveact (kan ook niet anders met een Freddie Mercury in de gelederen ) en de wil tot perfectionistme , wat zijn hoogtepunt bereikte op A Night At The Opera .
Artistiek zaten ze hier aan het plafond , de opvolger Races is nog een heel knappe plaat in hetzelfde stariem gemaakt , maar dan gaat Queen zich manifisteren als een steeds grotere band voor het volk .

Op Queen II is daar nog helemaal geen sprake van . Het was de periode dat Queen zich nog moest bewijzen en daarom is het ook zo'n gepassioneerd geheel .

Someday One Day, Loser In The End en Funny How Love Is vind ik behoorlijk slechte nummers, maar het overige is gewoon briljant. Hun tijd ver vooruit. Zo bombastisch en complex als hier klonk Queen nooit meer.

Some Day one Day vind ik werkelijk een briljant nummer. De solo was toen uniek, zoveel verschillende partijen die een eigen kant op gaan en toch een geheel vormen. Iets wat Brian later herhaalde in de Killer Queen solo.

Loser in The End valt echt uit de toon. Past ook niet in de sfeer van het album.