Queen - Queen II (1974)

Ben je dan meer een fan van Freddie, en vind je het niet fijn als de anderen zingen?!?

Ik denk ik vraag het maar

Ik vind daarentegen Someday One Day en Loser in the End wel sterk.. Maar ik heb sowieso altijd een zwak gehad voor de bijdragen van Taylor...

Funny How Love is, is een studiojam, die de plaat mooi afsluit... Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst Sevens Seas of Rhye heb geluisterd...

Brian May heeft een aantal prima nummers gezongen. Long Away, All Dead, Sail Away Sweet Sister... Maar na de geweldige start van dit album, vind ik dit maar een vullertje. Zeurlied.

Taylor is een aardige drummer en een aardige zanger. Maar hij schreef maar heel zelden een aardig nummer. Zodra de brug inzet ("so listen mothers everywhere...") móet ik 'm gewoon afzetten.

Funny How Love is vind ik altijd zo'n anticlimax, na The March Of The Black Queen. Bijna hippie-achtig. Was leuk geweest voor The Mama's & The Papa's misschien.

vandaag de deluxe remaster aan het beluiteren van dit album, mijn favoriet queen album overigens.
Heel goed upgrade van de sound maar voor de rest blijf ik toch wat op mijn honger zitten.
Voor een deluxe versie verwacht ik geen jewel case maar een fraai vormgegeven cardboard box.
Ook de bonus discs vallen veel te mager uit, hier hadden fans die voor de 2de, 3de of 4de maal in de buidel tasten beter verdiend.
De muziek blijft wél fantastisch overigens

Ik vind met name dat er best meer liner notes hadden mogen in staan.

Bedankt voor de input. Hoop dat meer mensen hun mening geven over deze uitgaven. Ik twijfel nog.

Nog niet geluisterd. Maar slechts een jewelcase met wat bonustracks doet mij de broek niet bollen. Van de Beatles remasters was ik wel onder de indruk. Die zien er goed uit met vele extra foto's en wat leuke info maar deze vind ik geen verbetering tov. de remasters uit 1995.
Maar zoals ik zei ik heb hem nog niet gehoord dus mischien is de geluidskwaliteit veel verbeterd...?

CD-hoesjes doen mij sowieso de broek niet bollen. Lekker belangrijk.

Dranky, klinkt de remaster duidelijk beter, of is het een excuus om iedereen nog een keer de knip te laten trekken? Bij Queen kun je nooit weten.

De nieuwe remasters klinken wel het beste van allemaal, ook beter dan de japanse remasters van Toshiba.

De remastering is compleet overdonderend. De bonustracks zijn ook goed, maar het zijn er te weinig. Brian en Roger schieten zich in hun perfectionistische wil om alleen het allerbeste beschikbare materiaal uit te brengen, zo een beetje in eigen voet. Anderzijds moet je om een tweede schijfje te kunnen vullen de lat ook weer niet te laag leggen door bv. je muziek te laten verkrachten door een house dj als Ferry Corsten, zoals U2 deed. Ik ben blij dat zoiets bij Queen in dit geval niet gebeurd is.

Is er misschien nog een gek die de nieuwe bonustracks wil toevoegen?

Ik vind het alleen verdomd jammer dat ik later pas er achter kwam dat er een box is. Grrr Ik heb alle remasters behalve a night at the opera. Had ik het eerder geweten dan had ik de box gekocht. Wil iemand de remasters voor een leuke (ook voor mij) prijs overnemen?

Heb je de remasters met of zonder Bonus EP? Ik heb ze nl. met, maar wil ze ook zonder hebben.

Ja, ik ben een idioot!

Ik heb ze met bonus

Ja, de box komt komende vrijdag uit, daar zitten de cd's met bonus in en dan ben je goedkoper uit dan ze allemaal los te kopen. Ik ben benieuwd, heb de remaster goed beluisterd en zijn gewoon verbluffend goed, alleen daarom gewoon toch écht wel de moeite waard om te kopen.

@glenn53

See What A Fool You've Been

@djarend

Ik lees zo her en der op MuMe dat je eigenaar bent van een platenzaak. Verkopen de remasters een beetje bij jou in de winkel?

@ buurman : de remaster klinkt m.i. formidabel, toch ten opzichte van de cd versies die ik bezat, nl uit 1992.
Denk niet dat deze muziek nog veel beter uit de verf kan komen in de toekomst.
Het blijft jammer dat men geen volwaardige bonuscd kon of wou samenstellen

neu, die remasters verkopen niet echt, had ik ook niet verwacht, wel vragen over de box gehad dus ik denk dat er een paar voor die box terugkomen.

Ben voor dit album toch overstag gegaan mbt de remaster, het is tenslotte mijn favoriete album.
Om met de deur in huis te vallen, de geluidskwaliteit is beter dan mn originele 90's cd. Moest eerst wel door iets van loudness luisteren (de remaster is luider). Zoals aangegeven zit de winst vooral in de bas en drum partijen die iets minder versmeerd klinken, de rest klinkt frisser.
De bonus tracks had ik al en vind ik ook wat mager voor een deluxe versie.
Prefereer nog steeds de vinyl versie

Hoewel ik weinig problemen met mijn huidige versie ben ik ook maar over gegaan tot de aanschaf van de nieuwe remaster, kost inmiddels vrijwel niets meer dus een buil kan ik me er sowieso niet aan vallen. De oude versie geef ik dan wel weer weg, een soort van zendingswerk...

Mmm, ik twijfel ook nog over de remasters.
In Days Of Our Lives werden volgens mij de remasters gebruikt (lijkt me op zich ook logisch) en ik vond het geluid echt fors beter. De nummers klinken duidelijker, opgeruimder.
Misschien wacht ik -als ik ze koop- sowieso nog even tot alles verschenen is en het geheel misschien in doosvorm wordt verkocht. Of ik wacht tot er Japanse edities verschijnen, er van uitgaande dat ze daar gewoon weer in vinylhoes-replica's verschijnen.

Die uit 1974. Met al z'n krakende en knetterende krassen!

Onderstaande postte ik zojuist bij Pink Floyd - Animals (1977):

Heb dit album de afgelopen een aantal maanden op meesterlijke wijze integraal opgevoerd zien worden door de geniale Pink Floyd tributeband "Pink Project". Hoewel ik Animals altijd een zeer sterke plaat heb gevonden, is 'ie de afgelopen maanden in mijn achting gestegen tot de status van meesterwerk. Het is van de vier grote Pink Floyd albums vanaf The Dark Side Of The Moon voor het grote publiek een beetje een ondergeschoven kindje en voor mij zodoende het Queen II van Pink Floyd; duister, venijnig, keihard met hoge uithalen, duidelijk niet voor allemans oren bestemd en een uitgesproken meesterwerk.

Zijn er users die zich hierin herkennen?

Dit is het meest complete Queen album wat er maar is. Alle facetten wat Queen tot Queen gemaakt heeft zit hier wel in. Ik vind dit meer The Dark Side Of The Moon van Queen. Hun absoluut creatieve hoogtepunt word hier bereikt vind ik, al is A Night Of The Opera misschien nog wat variabeler dan deze. Op dit album blijft de sfeer van begin tot eind tenminste gelijkwaardig itt A Night At The Opera. Ik kan jou volgen in de zin van stemgemiddelden en de per band gebruikte stemgemiddelden voor alle albums onderling.

Het verschil tussen Queen en Pink Floyd vind ik dat tot en met het album Innuendo er geen onderlinge strijd was tussen de bandleden. Iedereen was even belangrijk. Terwijl op Animals eigenlijk Waters al meer het voortouw genomen had.

Animals is iets meer Waters, en deze vooral het meest uitgesproken Queen. Voor mij is dit The Dark Side van Queen.

Ik zie de overeenkomsten niet zo tussen Pink Floyd en Queen. Ze komen beide uit Engeland, hadden hun beste periode in de seventies hebben beide een triljard platen verkocht, maar daar houdt de vergelijking op wat mij betreft.

Queen II is het album waarop ze alle remmen los gooiden, en alle mogelijkheden in de studio maximaal probeerden te benutten. Dit resulteerde in een bombastische productie, volledig over the top, met spectaculair heavy gitaarwerk en koorwerk.

De opvolger Sheer Heart Attack vind ik veel meer de Queen-essentie vertegenwoordigen. Compacter, toegankelijker, gevarieerder en wat uitgekookter. Maar ze hebben zich nooit meer zo uitgeleefd, zonder zich zorgen te maken over hoe het publiek het zou ontvangen, als op Queen II. In die zin is Queen II absoluut één van hun belangrijkste platen.

Pink Floyd en Queen , in essentie 2 totaal verschillende bands . Wellicht delen ze het perfectionistme in hun benadering . Dark Side Of The Moon is een concept , Queen II is dat niet echt . Maar het uitdiepen van studiofratsen hebben ze zeker gemeen .
Verder was Queen heel erg bezig met hun uiterlijk , Bij Floyd heb dat nooit zo'n rol gespeeld .

Was Queen bezig met hun uiterlijk? Waar leid je dat uit af?

Het lijkt me duidelijk dat Queen zich nogal extravagant presenteerde , met name in de 70erjaren .
Vooral Freddie met zijn make-up , nagellak , bontjes . Brian May in zijn soort van sprookjestenue .
Roger Taylor was ook altijd wel van de bloemetjesvestjes .
Dit was wel degelijk een belangrijk onderdeel van Queen . Hoorde in het totaalpakket .

Ik zou Queen II meer vergelijken met A Saucer Full Of Secrets, Niet omdat het toevallig van beide bands het 2e album is, maar toch meer vanwege de ingewikkelde composities. Queen heeft A Night At The Opera; Pink Floyd heeft Dark Side Of The Moon.

Roger Taylor vond Queen II op sommige momenten wat te langdradig en ik ben het wel met hem eens. Staan wel weer een paar prima composities op; Father To Son, White Queen, Loser In The End, Ogre Battle, Fairy Fellers, March Of The Black Queen en Seven Seas Of Rye.

En dat de hoesfoto zo'n grote rol zou spelen in de geschiedenis van de band (ik vind em geweldig). Wie had dat verwacht?

Tja, ik vind dat toch echt een stuk toffer dan zo'n jewelcase.
Overigens slaat het (rationeel gezien) natuurlijk nergens op; het maakt de muziek immers niet beter en je staat ook niet dagelijks dat hoesje te bewonderen.
Maar toch...
Blijkbaar hebben mijn ogen een sterke wil.

Dit album kan me niet echt boeien, de eerste 6 nummers en 11 vind ik goed te pruimen.
De overige nummers trek ik niet.