Queen - Queen II (1974)

Typisch, ik vind het begin van kant 2 juist weer heel erg sterk... nrs. 6 t/m 8 (die wat mij betreft bij elkaar horen) en 9/10 (die wat mij betreft ook bij elkaar horen.

Kant 1 vind ik ook heel sterk.

Ik ben daarentegen nooit zo gek geweest op Seven Seas of Rhye...

Als ik kant 2 opzette had ik altijd juist het idee: nu gaat het gebeuren...

Nog een aanvulling op deze remaster. Valt op dat enige audio restoration is gedaan. In de rechter gitaarpartij in procession valt rond 0:48 en 0:57 normaal een kraakje te horen voordat Brian de noot inzet, dat is nu afwezig. Is nie errug, maar ik ken dit album zo goed, dat ik het miste

Dus deze remaster kunnen wij beter links laten liggen. Dat kraakje hoort er gewoon bij. Jammer.
Zit in mijn DNA vanaf 1986. Altijd gedacht dat na Queen 1 de volgende lp Sheer heart attack was. Deze kwam toen als een verassing maar ook als een zeer welkome aanvulling.

Ik heb inmiddels alle jaren 70 remasters. Ben niet zo,n remaster liefhebber, zeker wanneer er alleen wat loudness is toegevoegd. Toch vind ik deze het meest geslaagd. Minder versmeerd dan de jaren 90 cd en dus een kleine restauratie.

Voor mij nog altijd de beste Queen plaat! Kan nog steeds genieten van nummers als Father to Son, The March of the Black Queen, hun mooiste ballad White Queen of de machtige rocker Orgre Battle. Ook de hoes is prachtig!

Iedereen heeft het er altijd over dat dit een concept plaat is, met de witte- en de zwarte kant.

De witte kant gaat over emotionele dingen. Dat snap ik bij Father to Son en de liefdesballade White Queen. Someday, One Day heeft ook wel wat emotioneels.
Loser in the End gaat over een 20jarige dat het ouderlijk huis verlaat en het verdriet van de moeder.

De zwarte kant gaat over fantasie en donkere thema's. Dat zie ik inderdaad bij Ogre Battle en Fairyfeller's Masterstroke. Die ook mooi in elkaar overlopen.
Echter is Nevermore ook weer een liefdesballade, die muzikaal wel aansluit op voorgaande songs, maar tekstueel niet.

Zo ook met The March of the Black Queen en Funny How Love Is. De nummers lopen naadloos in elkaar over maar tekstueel niet echt.

Kan iemand mij uitleggen wat het idee is achter de songs op de Black Side?
Of is het alleen muzikaal een concept en niet tekstueel...

Ik geloof niet dat je er tekstueel te veel achter moet zoeken. Ik kan me geen interview herinneren waar de leden beweren dat er één centraal thema achter zit of iets dergelijks. Het "white side/black side" gedoe past bij de hoes, bij de sfeer, bij de tijd wellicht. Maar veel dieper ging de gedachte niet, denk ik.

Seven Seas of Rhye, White Queen en Ogre Battle zijn denk ik de oudste nummers van de plaat.

Ogre Battle speelden ze al jaren live en Seven Seas of Rhye was Freddie al ten tijde van Queen I mee bezig.
White Queen had Brian May al heel lang geleden geschreven, in Smile al geloof ik.

Funny How Love Is is volgens mij gewoon in de studio tot stand gekomen.

(Hmmm, per ongeluk verwijderde ik de post waar Ozric op reageert...)

De vraag was of Funny How Love Is ouder werk betreft, het doet me namelijk nogal aan het materiaal van In Nuce denken

Heb ik wel je vraag een beetje beantwoord?

Voor heel veel info kan je ook hier een hoop vinden: Queen II - Queenpedia.com - Freddie Mercury, Brian May, Roger Taylor, John Deacon, Discography, Bibliography, Charts

Ik ben nu aan het luisteren, en ben al gelijk aangenaam verrast.
Bij Father to Son hoor ik Led Zeppelin, maar vooral ook The Who (Tommy) in terug.
Ben toch wel benieuwd naar de rest van het album.

Alsof je door God gekust wordt... zo voelt beluistering van Queen II ontegenzeggelijk. De invloeden van (vooral) Led Zeppelin en The Who zijn evident, desalniettemin is het uit duizenden herkenbaar als Queen.

Onder toegewijde Queen-fans heeft The March of the Black Queen een welhaast mytische status. Deze grandioso bevat meer distinctiviteit dan het voltallige oeuvre van een gemiddelde MuMe Top 250 band/artiest, so march on and enjoy...

Onlangs op vinyl gekocht. Die eerste albums van Queen spreken mij wel aan. Beter dan hun latere operette achtige kitsch.

Ja, ik vind dit ook beter.
Ook meer een geheel dan het veelal geprezen A Night at the Opera.

Beste kerel, ik vind het waarlijk prachtig hoe jij elke keer weer op een geheel nieuwe doch altijd gepassioneerde manier albums de hemel in kan prijzen. "Alsof je door God gekust wordt"... Geweldig!

Vandaag weer eens mee in de auto (maar nu de 2011 remaster), en wow wat een album blijft dit toch. Jammer dat Queen in het vervolg van hun carrière niet meer kwam met nummers zoals 'Father to Son', 'White Queen', 'Ogre Battle', 'Fairy Feller's Master-Stroke' en 'The March of the Black Queen'.
Toch meer de wat prog kant van Queen.

Ik was erg kritisch op de 1e 2 albums van Queen, maar eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik fout zat.
Na meerdere luisterbeurten hoor ik ook de schoonheid van dit album.

De lelijke 2 sterren gaan gewoon keihard naar 3,5 en dus een ruime voldoende.

Volgens mij ligt het idee erachter niet zo diep, en is het meer een gimmick.
De witte kant met 'White Queen' en de zwarte kant met 'March of the Black Queen'.

Ik ga zeker voor de remaster. Ben er erg benieuwd na. De songs zullen er absoluut een boost van krijgen.

Ik denk ook dat rkdev gelijk heeft betreft de witte en de zwarte kant. Een eenduidig concept valt er niet echt te bespeuren. De hoes is voorteffelijk geschoten.
Freddie wilde wat in de sfeer van Marlene Dietrich . De klaphoes is overdonderend. Mystiek en geheimzinnig. Past perfect bij de muziek.

Zeker mijn favoriete hoes van alle Queenalbums

Kant A was May (+ 1 Taylorlied), kant B Mercury. Ook weer een leuke vinylbijkomstigheid.
Ik zie dat de remaster drie keer 'See what a fool I've been' bevat... was er niks leukers te vinden?

See What a Fool I've Been staat in twee verschillende uitvoeringen op de jongste remaster van dit album, pintjebier, de bovenste vermelding van de song bij de bonustracks heeft betrekking op de 1994-remaster.

Ter verduidelijking: de bovenste drie bonustracks prijken op de 1994-remaster, de vijf daaropvolgende vormen de tracklist van de Bonus EP van de 2011 Remaster Deluxe Edition.



Met vier bikkels op de cover mijn favoriete hoes aller tijden.

Ja , ik had wat anders die dag ....... lol

Ik heb een '94 remaster met-zonder-helemaal-niets extra. Binnenkort die nieuwste remaster maar eens scoren. Zit daar nog een dvd oid. bij? En is het trouwens qua geluid de moeite waard?

Klopt, ik was abuis en doelde op de Hollywood-remaster van drie jaar eerder die - hoewel bedoeld voor de Amerikaanse markt - ook in Europa volop verkrijgbaar was. De '94-remaster is inderdaad niet opgeluisterd met bonustracks.

Inzake de nieuwe remaster kun je kiezen uit een editie met en/of zonder bonustracks (in beide gevallen zonder DVD) voorzien van overdonderend geluid.



Wat dan precies?

Kleuterschool.... i Guess

Fairy Feller's Master-School?

Ha Ha !! Sterruk.

Heb je daar niet gezien

Ben je dan niet gewoon bikkel5?