Queen - Queen II (1974)

Over Rush en Yes gesproken: ik vind dit toch een behoorlijk progrock klinkende plaat. Ik heb niet zoveel meer met de band, maar White Queen (As it Began) blijft wel een zeer mooi nummer.

Toeters ! (maar ook met toetsen ja, hoewel Bi-sukkel race ook bellen heb )

Ik vind alle Queen platen op zichzelf staand mooi. Van de synthpop tot de glamrock tot de barokke rock.

Een goede compositie blijft een goede compositie, ook al zijn er toeters en bellen.
Overigens vind ik Queen II ook nogal wat toeters en bellen hebben. Nondeju.

Dan is News at the World kaler en met minder poeha geproduceerd.

De Queen plaat is voor mij nog altijd SHEER HEART ATTACK

@ Neal: Sheer Heart Attack? Zelfde lot beschoren als Queen II, niet echt slecht, maar ook niet voldoende om (veel) vaker te willen horen. Sorry.

@Ozric: Ach, jij vindt toch alles mooi?

Ik vind alles mooi, behalve I Want to Break Free

Met toppers als Killer Queen en Now I'm here!! Die hebben ze daarna niet echt meer op de plaat gezet, want de zangkoortjes dede hun intrede

Killer Queen barst van de koortjes natuurlijk. En als je van Now I'm Here houdt (vol koortjes ook) dan moeten er zeker nog zes of zeven andere Queen nummers zijn die je kunt waarderen.

Ik wilde net zeggen. Als je echt een pure track wil, zonder koortjes, dan moet je ver zoeken. Misschien '39 of Love of My Life of Spread Your Wings, We Will Rock You, Is This The World We Created?

Meerendeel de ballads dus. Meeste Queen-nummers zijn gewoon over-the-top. Maar daar houden we juist zo van.

Liefhebbers van dit album zouden ook Queen at the beeb eens moeten draaien Queen - Queen at the Beeb (1989)
Iets andere versies van nummers uit de beginperiode. Lekker rauw en hard

De oorspronkelijke B-kant, door Mercury geschreven, vind ik een van de mooiste plaatkanten uit de muziekgeschiedenis. Zoveel energie, zoveel rijkdom aan instrumenten, zang, ritme. Met ook prachtige teksten zoals "like going up to heaven and then coming back alive"

Dat intro van Ogre Battle is pure heavy metal. Geschreven door Mercury nog wel. Die super verzadigde gitaarsounds en die palm-muted licks tonen aan dat Brian May een ware pionier was en belangrijk was voor de totstandkoming van het genre. Tony Iommi was natuurlijk ook al lekker bezig. Maar andere hardrock grootheden als Blackmore en Page speelden toch "cleaner". Sowieso vind ik oude Queen meer overeenkomsten hebben met Black Sabbath dan met Deep Purple of Led Zeppelin, die vaak als grote inloeden genoemd worden. Luister maar naar die riffs in Liar en Son And Daughter van het debuut, die bridge in Father To Son, het instrumentale stuk na de bridge in in Ogre Mattle... Queen volgde Sabbath, kan niet anders.

Volgens mij vergeet je voor het gemak Uriah Heep... just sayin'...

Intro of outro? Aangezien het om hetzelfde stuk muziek gaat maar dan achterstevoren afgespeeld... Briljant overigens dat het zo goed klinkt!

Mick Box was toch vergroeid met zijn wah wah pedaal.

Als het al zo zou zijn dat Queen op hun debuutalbum nog zoekende was naar een bepaalde sound, dan waren ze tijdens het maken van dit album overtuigd dat dit het moest zijn. Het pop-rock geluid wat je aan het begin van het debuut nog hoort zijn ze met dit vervolgalbum (voorlopig) van af gestapt. Dit album is een meer consistent geheel. Minder rommelig dan het debuut en luistert weg als een conceptalbum. Een plaat met een verhaal. Queen II mag je in z'n volledigheid wel een progressief rock album noemen lijkt me. Oké, misschien op de laatste twee nummers na...

Typisch - en exact tegenovergesteld met het debuut - is dat het is dat album begint met het meest ontoegankelijke nummer van het album (Father To Son) en dat het album afsluit met het meest toegankelijke nummer (Seven Seas of Rhye) In mijn beleving dan. En waarmee ik niet zeg dat 'Father To Son' een slecht nummer is. Het heeft alleen wat gewenning nodig. Brian May op zang in 'Some Day One Day' zorgt voor een mooie afwisseling op het karakteristieke geluid van Freddie. En vervolgens zelfs Roger Taylor op zang bij 'The Loser in the End'. Dat doet hij lang niet onverdienstelijk.

Het zwarte gedeelte van het album trapt af met het werkelijk geweldige 'Ogre Battle'. Is dit ook het bewijs dat de band fan is van 'Lord Of The Rings'? Hoe dan ook, een heerlijk rauw en wat vuig gedreven nummer. En hoe het - bijna ongemerkt - overgaat in 'The Fairy Fellar'. Een kort maar rijk gearangeeerd nummer met leuke speelse elementen en echte 'Queen koortjes'. Heerlijk basloopje. De duisternis van het gevecht met de Ogres is hiermee snel vergeten. Geruisloos gaat het nummer over op 'Nevermore' waardoor het lijkt alsof deze twee nummers uit één nummer bestaat. Dan het hoogtepunt van het album 'The March of the Black Queen'. Twee verschillende maatsoorten? en zeer fraaie afwisselende (samen)zang tussen Mercury, May en Taylor. Opnieuw een naadloze overgang naar 'Funny How Love Is'. Een nummer dat toch nog even de meer pop-rock georiënteerde Queen laat doorschemeren. Deze pop-rock sound wordt aangehouden met de naar het einde rollende afsluiter 'Seven Seas of Rhye'.

Het album heeft iets meer gewenning nodig dan Queen I. Voornamelijk omdat het debuut begint met erg pakkende nummers in tegenstelling tot deze Queen II. Maar bij de derde keer luisteren is het duidelijk dat Queen met dit vervolgalbum een stap vooruit heeft gemaakt.

Nu ik de albums van Queen voor het eerst in chronologische volgorde aan het luisteren ben, merk ik dat ik de stem van Freddie inmiddels kan loslaten van de hitsingles waar ik de band eigenlijk alleen maar van kende.

Mooi stukje @keijzm73. Ik zelf vind White Queen een bere goed nummer.

Dank je.. Op zich ook wel leuk en eigenlijk best makkelijk typen als je onbevangen kan schrijven over een band/ album (is makkelijker dan bij een band waar je alle albums al van kent). En dat bij zo'n grote band. Eigenlijk bizar nu pas écht naar Queen luister. Maar ja, beter laat dan nooit. Nu nog zonder vooroordelen omdat ik niet weet wat er nog gaat komen. Qua albums dan. Want ik ben erg benieuwd hoe de hitsingles voorbij gaan komen en 'weg luisteren' op de albums. Zojuist het derde album; 'Sheer Heart Attack' geluisterd en omdat ik nu al meer heb gehoord, luister ik ook minder onbevooroordeeld merk ik en ga ik vergelijken met eerdere albums. Hoe verder ik kom des te lastiger het zal worden vrees ik..

Je zit nu midden in Queen's hoogtijdagen keijzm. Queen II, Sheer Heart Attack en A Night At The Opera, zijn m.i hun allerbeste platen.
De creativiteit en gretigheid druipt er van af. Verrassend, tamelijk geniaal en de afwisseling is groot.

De kunst is om bij het beluisteren van de Queen-discografie het voorafgaande album even te vergeten. Lastig, ik weet het. Want het vergelijken gebeurt toch. Lichte teleurstellingen liggen dan op de loer. De bekende vraag 'Wat als...' dringt zich al snel op. Ja, wat als Queen de sound van Queen II had vastgehouden of geperfectioneerd?

Aan een serieuze review van dit Queen-album wil ik me ook wel gaan wagen, binnenkort. Voor nu wat gedachtenspinsels.

Het klinkt behoorlijk progressief ja! Zelfs na al die jaren verveelt het geen seconde. Het knappe is dat er muzikaal gezien enorm veel gebeurt, maar dat alles tegelijkertijd structuur bezit en nergens uit de bocht vliegt. Het talent spat er hier vanaf. Met dit album zette Queen voor mij de 'Queen-sound' op de kaart. Die koortjes, die maken voor mij Queen. Freddie's meesterlijke zang, de zalige bombast en May's uit duizenden te herkennen gitaar maken het af. Op weg naar Sheer Heart Attack en A Night at the Opera was dit een verrukkelijke oefening.

Dat is pas één groot feest. Ik vind Queen daar op hun best (die opening alleen al gevolgd door allemaal sterkse songs die spetteren), al verschilt het niet zoveel met Queen I en II

Dit is en blijft een vreemde eend in de bijt voor mij. Al een hele tijd niet meer gedraait. Maar op de een of andere manier pakt me deze plaat maar niet. Live speelde Queen er ook al niet echt veel van. Meschien wel tekenend.

In hun beginperiode speelden ze in ieder geval Ogre Battle, The March Of The Black Queen en White Queen, de meer epische stukken.
Deze plaat kwam pas veel later tot mij, maar het is onderhand misschien wel mijn meest gedraaide Queenschijf geworden. prachtplaat. Hele mooie sfeer hangt er rond deze plaat.

In hun beginperiode speelde ze meerdere tracks van Queen II live. Niet verbazingwekkend, gezien hun destijds nog weinig omvangrijke oeuvre. Dat dit menigeen ontgaat, is helaas te wijten aan Queen Productions, dat consequent nalaat deze periode releasematig te belichten. Terwijl materiaal voor tenminste een live compilatie ruimschoots voorhanden is.

Zie onderstaande setlist uit 1974 (mijn favoriete uit dat jaar):

Procession, Now I'm Here, Ogre Battle, Father To Son, White Queen, Flick Of The Wrist, In The Lap Of The Gods, Killer Queen, The March Of The Black Queen, Bring Back That Leroy Brown, Seven Seas Of Rhye, Stone Cold Crazy, Son And Daughter, Keep Yourself Alive, Liar, In The Lap Of The Gods...Revisited, Big Spender, Modern Times Rock 'n' Roll, Jailhouse Rock, God Save The Queen

En de vijfhonderdste stem is toegekend door...Gebruiker 43757. Een 4,5*. Bedankt!!!

Queen (1) was geflopt. Deze opvolger begon pas te verkopen nadat de knullen bij top of the pops seven seas of rhye hadden geplaybackt. Hoewe dit nog een echte gitaarplaat is lijkt het of ze met het beperkte budget niet alles uit de kast konden halen. De nummers lijken niet helemaal "af" . Having said that, vind ik het geen slechte plaat maar het meest frapante vind ik nog dat ze een jaar later (na tussendoor nog een album te hebben gemaakt!) het duurste album ooit mochten maken ( night of the opera 1975) Ging de tijd toen sneller ofzo?

De vraag stellen is hem beantwoorden...

Queen 1 is helemaal niet geflopt.... Wat is geflopt?

Qua verkoop wel. Maar dat zegt natuurlijk HELEMAAL NIKS.

Als je een album en een single uitbrengt en die komen niet in de V.K. hitlijsten dan, tja, is het toch echt geflopt. Sorry.
Dat mensen na de succesalbums de backcatalog alsnog aanschaften kon de band toen nog niet voorzien en staat daar natuurlijk ook los van.