menu

Bruce Springsteen - Letter to You (2020)

mijn stem
4,05 (218)
218 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia

  1. One Minute You're Here (2:57)
  2. Letter to You (4:55)
  3. Burnin' Train (4:03)
  4. Janey Needs a Shooter (6:49)
  5. Last Man Standing (4:05)
  6. The Power of Prayer (3:36)
  7. House of a Thousand Guitars (4:30)
  8. Rainmaker (4:56)
  9. If I Was the Priest (6:50)
  10. Ghosts (5:54)
  11. Song for Orphans (6:13)
  12. I'll See You in My Dreams (3:29)
totale tijdsduur: 58:17
zoeken in:
avatar van cosmic kid
4,0
cosmic kid (moderator)
Vanmiddag voor de eerste keer beluisterd en wat een krachtig + machtig album. Het zou zo maar Bruce' beste sinds Tunnel Of Love kunnen worden. The Rising bijvoorbeeld was te lang en Magic komt pas goed op stoom de tweede helft van dat album.

Los van de openingstrack knalt en beukt The E Street Band er op los als in hun hoogtijdagen. Orgeltjes, piano-riedels, gitaren, sax en mondharmonica zijn allemaal vlijmscherp te horen. Het is alsof Bruce en zijn band in mijn woonkamer staan. Wat een verademing na de lelijke producties van o.a. Brendan O'Brien.
Waar menig artiest op leeftijd de laatste jaren vooral voor een ingetogen, introspectieve sfeer kiest als ze over sterfelijkheid zingen, kiest Springsteen de vlucht naar voren. Hij en The E Street Band klinken vitaal en levendig; dit niveau behaalden ze de afgelopen 20 jaar alleen live. Ja, we zijn sterfelijk en ja, we hebben meer tijd achter ons dan voor ons én JA; we zijn er nog en dat laten we horen ook. Vergelijk dat eens met bijvoorbeeld de laatste Dylan (wat een prima plaat is, daar niet van) die toch koos voor een berustend, beschouwend, album.

De geest van Dylan waart ook rond op Song For Orphans en If I Was The Priest, beiden meer dan 50 jaar oud. Uit de tijd dat Bruce als een wanna-be Dylan werd gezien. Had hij deze nummers destijds uitgebracht, had dat stempel helemaal onuitwisbaar geweest. Nu, in 2020, behoren deze nummers in een E-Street jasje tot de hoogtepunten. Niets ten nadele van de andere nummers, het is daarmee ook het bewijs dat Bruce zijn sterkste nummers in de jaren 70 en 80 schreef.

Nieuwe fans zal dit album Bruce niet opleveren. Wie nooit een liefhebber was van Springsteen, zal dat zeker niet worden door dit album. Het is namelijk veel, heel veel Bruce Springsteen en de E Street Band. Een ieder die zich afvroeg of Bruce het heilige vuur nog had, kan gerust gaan slapen. Het antwoord luidt volmondig ja, wat toch een hele prestatie is gezien de leeftijden van de mannen en zijn meest recente worpen.

Ik onthoud me nog van een cijfer, wel zal deze plaat de komende weken dagelijks op mijn draaitafel liggen. En album van het jaar? Wie weet, wie weet. 2020 kan wel zo'n album gebruiken; energiek, krachtig, hoopvol met een blik naar het verleden.
Bruce Springsteen & The E Street Band. Helden.

avatar van cosmic kid
4,0
cosmic kid (moderator)
TEQUILA SUNRISE schreef:
Toe maar, de meeste users maken mij met hun zeer positieve commentaren wel heeel nieuwsgierig!
Dacht volgende week richting platenzaak te gaan om een dubbelslag te slaan ( nieuwe Eels & Springsteen )
Maar overweeg nu toch om morgen maar alvast op mijn fiets te stappen.


Je zult er geen spijt van krijgen en morgen wordt het mooi fietsweer

avatar van SirPsychoSexy
cosmic kid schreef:
Het is alsof Bruce en zijn band in mijn woonkamer staan. Wat een verademing na de lelijke producties van o.a. Brendan O'Brien.
Ik begrijp wat je bedoelt. Heb bijv. The Rising altijd een lastige zit gevonden hierdoor. Deze kan daarentegen gerust van begin tot einde opstaan zonder problemen.

avatar van EGO
5,0
EGO
Wauw, Briljant !!!!

avatar van Cannabooze
3,5
De superlatieven vliegen in het rond. Deels vanuit "de euforie van nieuwigheid", deels omdat Letter To You een goed album is.

Het album tikt af met het waanzinnige One Minute You're Here en geeft hiermee zijn enige ingetogen lied prijs. Vanaf hier is het alleen nog maar up tempo. Dat is lekker, maar enigszins eentonig. Gelukkig zijn de nummers van uitstekende kwaliteit (en goed geproduceerd), dus het is vergeven.

Janey Needs A Shooter is voor mij wel een smetje op het album. Wanneer de mondharmonica zijn intrede doet, leggen diverse gitaren nog wat nieuwe lijntjes en wordt het allemaal wat teveel. Daarnaast vind ik het refrein net wat te loom. Jammer.. Want tekstueel is het prachtig!

De E Streeters hebben er weer zin in, op dit album. Wel hangen ze daardoor soms op het randje van "too much".

Prijsnummers tot nu toe zijn: One Minute You're Here, Burnin' Train, If I Was The Priest en I'll See You In My Dreams.

avatar van clayhill
Song for Orphans - The Weight (The Band). Iemand anders ?

Thekillers87327
Dit zou zomaar het beste album van 2020 kunnen worden, net wat we nodig hebben in deze coronashit.

avatar van itchy
4,0
Ik keek nog niet echt uit naar Letter To You. Dat kwam vooraldoor het titelnummer, wat me wat tegenstond (en dat nog steeds doet). Ghosts was daarentegen al een stuk beter. En het komt ook door de hoes, misschien kinderachtig maar ik vind hem echt spuuglelijk. Maar een hoes is voor mij heel belangrijk voor de beleving van een plaat.

Het album komt voor mij dan ook pas ná het titelnummer op gang, omdat ook One Minute You're Here me weinig doet. Maar na Letter To You wordt het best wel sterk. Het E-street geluid is over de volle breedte aanwezig, als een wollen deken. Dat had soms zelfs wel iets minder gemogen, dat had de variatie ten goede gekomen. Burnin' Train is sterk, Janey Needs a Shooter nu in de definitieve versie (tof nummer), Last Man Standing ook weer sterk. The Power Of Prayer schiet dan weer volledig naast de roos, en House of 1000 Guitars mag voor de baas dan wel het middelpunt zijn, ik vind het een vrij matig nummer met cheesy refrein. De kracht van Letter To You zit hem voor mij in het eind: de laatste vijf nummers zijn zeer sterk. Rainmaker is een goede albumtrack, If I Was the Priest is voor mij het prijsnummer (maar wel een met een vreemd gevoel dat een stokoud nummer het prijsnummer moet zijn), Ghosts blijft sterk, Song For Orphans past er wonderwel tussen, en I'll See You In My Dreams is een mooie afsluiter.
Niet over de volle breedte overtuigend en het nostalgische dekentje is niet voor mij, tegelijk neem ik hem dat op zijn 71e ook echt niet kwalijk.

Voor nu een 3,5,* maar daar zit zeker nog rek in. Bijna op gelijke hoogte met Wrecking Ball, mijn favoriete post-jaren '80 baasplaat.

avatar van LittleBox
4,5
dj24 schreef:
En wat heerlijk om Roy Bittan los te horen gaan op de piano.

Mooi dat je die noemt, want die valt me ook op. Heel erg fijn.

avatar van milesdavisjr
3,5
Ben zeker geen groot Bruce Springsteen fan hoewel ik zeker een paar platen van de beste man kan appreciëren. Ik heb altijd een voorkeur gehad voor de wat meer introverte kant van the Boss. Songs als Paradise, Devils & Dust, The Ghost of Tom Joad, Tougher Than the Rest, The Big Muddy gaan erin als koek. Stemmig van aard, een introspectieve inborst en een fijne instrumentale begeleiding. De rock kant van Bruce heeft mij altijd minder aangesproken, hoewel zeker niet slecht en het songmateriaal zal vanuit technisch oogpunt knap in elkaar steken komt het geheel altijd wat jolig op mij over. Dat is echter puur persoonlijk. De productie steekt prima in elkaar, de songs zijn solide en slecht wordt het nergens. Echte uitschieters hoor ik aan de andere kant ook niet, geen nummers die je bij de strot grijpen en je niet meer loslaten. Een dikke voldoende derhalve. Als ik echter alles zo overzie kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat elke scheet van Springsteen wordt verwelkomd met alle egards, superlatieven komen te kort om dit juweel te mogen aanhoren. Dat gaat mij echter te ver, in mijn ogen is de plaat heel degelijk maar zeker niet opzienbarend genoeg om direct uitgeroepen te worden tot een weergaloze topper. Dat is echter mijn beleving.

avatar van Sven Vermant
4,5
Eerste indruk is zeer positief. Plezier spat eraf. Janey needs a shooter, House of thousands guitars en If I was the priest als voorlopige hoogtepunten. En natuurlijk Ghosts.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bruce Springsteen - Letter To You - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Bruce Springsteen - Letter To You
Een jaar na het uitstekende Western Stars is Bruce Springsteen terug met het eveneens erg goede Letter To You, waarop de gelouterde E-Street Band weer eens mag uitpakken

Bruce Springsteen steekt de afgelopen jaren in een grootse vorm. Die vorm had hij dit jaar eigenlijk weer op het podium moeten etaleren, maar voorlopig moeten we het doen met Letter To You. Het album werd in slechts een paar dagen tijd en nagenoeg live opgenomen met de voltallige E-Street Band in de huisstudio van Springsteen in New Jersey en reproduceert het krachtige live-geluid van de afgelopen jaren. Letter To You opent ijzersterk, zakt af en toe wel wat in, maar na het weer erg sterke slotakkoord kun je alleen maar concluderen dat Bruce Springsteen en zijn band een album hebben afgeleverd dat behoort tot de beste Springsteen albums sinds zijn reeks klassiekers uit de jaren 70 en 80, het weergaloze The Rising uit 2002 en het fraaie Western Stars van vorig jaar.

Een nieuw album van Bruce Springsteen is altijd iets om naar uit te kijken, maar ik probeer ook voorzichtig te zijn met mijn verwachtingen. Springsteen maakte zijn beste albums in de jaren 70 en 80 en is sinds Tunnel Of Love uit 1987 op het podium weliswaar alleen maar beter geworden, maar hoeveel echte klassiekers heeft hij nog uitgebracht sinds Tunnel Of Love, dat overigens mijn favoriete Springsteen album is? Ik tel er eigenlijk maar 1: The Rising uit 2002; het album waarmee Springsteen probeerde om 9/11 een plek te geven.

De afgelopen jaren is het niveau van de albums van Bruce Springsteen echter flink gestegen. High Hopes uit 2014, dat objectief gezien een verzameling restjes was, was gewoon goed en het vorig jaar verschenen Western Stars vond ik zelfs veel meer dan gewoon goed. En nu is er dan Letter To You.

Springsteen ging na de zeer succesvolle The River tour uit 2016 zijn eigen weg, maar trommelde voor Letter To You zijn E-Street Band weer op. De voltallige band nam zijn intrek in de huisstudio van Bruce Springsteen in New Jersey, waar Letter To You in een dag of vijf vrijwel live werd opgenomen.

Letter To You bevat drie songs die nog op de plank lagen uit een ver verleden en negen nieuwe songs en het zijn voor een belangrijk deel songs die het uit duizenden herkenbare geluid van Bruce Springsteen en zijn E-Street Band laten horen.

Letter To You opent fraai en ingetogen met het melancholische One Minute You’re Here, maar hierna gaat The E-Street Band los. Je hoort direct dat het een wijs besluit is geweest om het album vrijwel live op te nemen, want eindelijk is de ruwe energie van The E-Street Band weer eens gevangen op een studioalbum van Bruce Springsteen. Het bevalt me uitstekend.

Letter To You is prachtig opgenomen en voorzien van het rijke en zo karakteristieke geluid van The E-Street band. Ook de gepassioneerde zang van Springsteen zelf knalt uit de speakers. Het voelt allemaal zo goed dat het niet zo erg is dat de songs op het nieuwe album van Springsteen niet allemaal even sterk zijn. Qua niveau van de songs sla ik Western Stars net wat hoger aan en Letter To You mist ook het monumentale van The Rising, maar alles bij elkaar genomen vind ik Letter To You een geweldig album.

Het is een persoonlijk album waarop alles draait om Springsteen en zijn band. Muzikanten die elkaar voor een belangrijk deel al kennen sinds hun jeugd maar inmiddels ook met sterfelijkheid worden geconfronteerd. Springsteen haalt nog een keer uit naar Donald Trump, maar Letter To You gaat vooral over hemzelf en zijn band.

Die band is op Letter To You uitstekend op dreef. Het geweldige gitaarspel van met name Nils Lofgren, het orgel van Charlie Giordano, de piano van Roy Bittan en natuurlijk de rake klappen van Max Weiberg, het komt allemaal prachtig uit de speakers, wat ook de verdienste is van de gloedvolle productie van Ron Aniello, inmiddels een vertrouwde naam op een Springsteen album.

Wanneer Springsteen met Janey Needs A Shooter een song uit de vroege jaren 70 afstoft waan je je in de hoogtijdagen van zijn carrière, maar ook de nieuwe songs op het album zijn over het algemeen van hoog niveau. Aan het eind zakt het wel wat in moet ik zeggen, tot Springsteen met het Dylaneque Song For Orphans en het aan Roy Orbison herinnerende I’ll See You In My Dreams nog twee prachtsongs toevoegt aan zijn rijke catalogus.

Hoe we Letter To You uiteindelijk moeten afmeten tegen de onbetwiste Springsteen klassiekers zal de tijd moeten leren, maar vooralsnog onderstreept Springsteen zijn uitstekende vorm met een tweede jaarlijstjesalbum op rij. En Letter To You moet nog beginnen met groeien. Erwin Zijleman

Dat Song for the orphans een Dylan imitatie is, of van mijn part ode, of gewoon een jonge songwriter die probeert De Meester te ontrafelen, is vrij duidelijk. Maar welke Dylan song lijkt het nu op? De melodie is toch echt bekend, maar waarvan? Wie het weet mag het zeggen.

avatar van yorkethom
3,0
Fijn plaatje. Niks bijzonders, maar voor bijzondere platen moeten we niet meer bij Springsteen zijn, maar vind het mooi dat deze man en zijn E Street Band moedig muziek blijven maken. De oudere nummers zijn wat mij betreft het beste.

Verre van jaarlijstjesmateriaal, en eigenlijk ook een stukje te lang, maar ik heb hier toch van genoten tijdens m'n herfstwandeling.

avatar van Zwaagje
4,5
Zwaagje schreef:
Sterk album van the boss; hij is duidelijk nog niet klaar met ons. De vraag voor mij is of ik niet klaar ben met Bruce Springsteen. Dat klinkt misschien wat oneerbiedig, ik was vroeger groot fan, maar mijn muzieksmaak is in al die jaren wel veranderd.
Het is zeker een hele gedreven oprechte plaat. Nummers zijn goed en er wordt goed gemusiceerd. Ouderwets met piano, orgel en sax; hij geeft zijn sound van vroeger weer helemaal te pakken. Wat tekstueel de boodschap is weet ik nog niet. Al met al veel beter dan de zouteloze voorganger.
Ik beluister het nu in de trant van: "goh wat knap dat hij dat nog kan". Ik vraag me wel af of het op de lange duur beklijft en blijvend voor mij wordt. Tijd zal het leren. Ook of ik ga stemmen.

Wel tig keer gehoord gisteren en ik kom snel terug op mijn eerdere bericht. Fantastisch album en groot respect voor de beste man en zijn band. Contact gezocht met de plaatselijke platenzaak en hij heeft de Lp op voorraad; dat wordt een cadeautje aan mezelf die ik snel uitpak.

4,5
Ik ben achteraf blij dat ik een aantal weken geleden een verhaal heb geschreven met de titel; Bruce, New Jersey, Springsteen. Het gaat over onvoorwaardelijke vriendschap die in grote mate aanwezig was, is en blijft bij Bruce Springsteen en E Street Band. Het gaat ook over de kracht en pracht die dan zomaar kan ontstaan. Lang was het vuurtje innig brandend, maar ontbrak de urgentie, the final touch of vielen de stukjes net niet in elkaar. Tot dit album, de magie en het vuur laaien in alle glorie op en haalt het beste naar boven bij iedereen die aan deze plaat heeft meegewerkt. Het gedeelte tot en met nummer 6 is daarbij prachtig, maar mist het magische van deel 2, waarvan ik zonder aarzelen 5 sterren voor moet en kan geven en eigenlijk zou ik er het liefst 7 sterren op zetten. Om te duiden dat alles klopt, alles valt daar als in een klein wonder in elkaar.

4,5
De waarheid vertelt domweg zijn, maar vermoed aan eerdere reacties, veel anderen zijn waarheid. Al blijft jouw, de waarheid altijd subjectief, wel vind ik het denigrerend als je een album beoordeelt tijdens en op grond van een herfstwandeling. Alles kan en mag gelukkig, maar respect dat heb ik absoluut heel weinig voor een oordeel vanuit de natuur. Maar wie weet, misschien is het wel juist de bedoeling om een controversie op te roepen. Ik ga lekker terug naar mijn eigen waarheid en vanavond (weer) heel erg genieten van deze bijzonder warme en magische plaat.

avatar van Running On Empty
4,0
yorkethom schreef:
Fijn plaatje. Niks bijzonders, maar voor bijzondere platen moeten we niet meer bij Springsteen zijn ...

Verre van jaarlijstjesmateriaal, en eigenlijk ook een stukje te lang, maar ik heb hier toch van genoten tijdens m'n herfstwandeling.

Dat zegt meer over Yorkethom dan over Bruce Springsteen. Maar ‘Who gives a shit?’ Lekker in je eigen bubble blijven.

Lekker plaatje hoor, fijne Bruce sound. Heerlijk die gitaren met de piano van Roy Bittan.

avatar van cosmic kid
4,0
cosmic kid (moderator)
Nou nou, wat een stekeligheden. Natuurlijk had ik ook graag gezien dat yorkethom razend enthousiast was over deze plaat. Dat is niet zo, ieder zijn mening die ook gedeeld mogen worden door een radiohead liefhebber. Evenmin maakt het uit wanneer een album beoordeeld wordt: tijdens de afwas, met de ogen dicht op de bank of gedurende een herfstwandeling.

Hij heeft wel gelijk dat het album niet vernieuwend is. Hoeft ook niet, Bruce behoorde toch al nooit tot de innovators. Wat maakt het uit als de kwaliteit van het gebodene zo hoog is.

4,5
LittleBox schreef:
(quote)

Mooi dat je die noemt, want die valt me ook op. Heel erg fijn.


Ik word erg vrolijk van de manier waarop hij de toetsen beroerd. Het is een soort lichtpunt. Heerlijk. Mocht van mij wel zelfs een pondje meer.

avatar van vinylbeleving
yorkethom schreef:
Fijn plaatje. Niks bijzonders, maar voor bijzondere platen moeten we niet meer bij Springsteen zijn, maar vind het mooi dat deze man en zijn E Street Band moedig muziek blijven maken. De oudere nummers zijn wat mij betreft het beste.

Verre van jaarlijstjesmateriaal, en eigenlijk ook een stukje te lang, maar ik heb hier toch van genoten tijdens m'n herfstwandeling.


Hier precies hetzelfde. Ik vind het te lang, en te bombastisch. Niet gek dat een plaat zoals deze goed wordt opgepikt ten tijden van crisis. Wie verlangt er nou niet naar stevige spierballen pop. Naar een tijd waarin we, met de vuist in de lucht konden meebrullen in een volgepakt stadion?
Toegeven, de man is goed bij stem voor zijn 71 jaar en er klinkt hoorbaar plezier door bij de muzikanten, maar dit is mijn ding toch niet. Een stem zal ik niet geven, want ik heb Letter To You halverwege afgezet. Tè vet aangezet allemaal, teveel pathos. Fijn dat veel users er blij van worden. Daar is meneer Springsteen goed in geslaagd. Geniet d'r van allemaal.

avatar van blaauwtje
5,0
Ik word er wel een beetje zat van , wat de een geweldig vind, vindt de ander niks, dat kan toch, kom op allemaal laten we gewoon genieten van de muziek , zo veel ontspanningsmogelijkheden hebben we niet.

Ik geniet hier van, iemand anders vind Radiohead geweldig, leuk toch , als de hele wereld Springsteen het einde vindt wordt het ook een saaie boel.

Ik zet A Letter to You nog maar weer eens op, dat grijze vinyl staat prachtig op mijn draaitafel.

Ik wens iedere lezer een muzikaal weekeind, zorg ervoor dat je geniet!!!!

avatar van jordidj1
jordidj1 (moderator)
getroll verwijderd

4,5
Alleen rainmaker is wat minder, de rest is top

avatar van itchy
4,0
clayhill schreef:
Song for Orphans - The Weight (The Band). Iemand anders ?

Inderdaad zeg, en ik heb ook een The Band/Dylan associatie bij If I Was the Priest: Goin' to Acapulco.

avatar van vielip
4,0
Ik blijf het album maar opzetten. Dat gebeurt me de laatste jaren zelden moet ik zeggen. Maar deze nieuwe Bruce blijft me prikkelen en bezig houden. En bij elke luisterbeurt wordt ie sterker en sterker. De baas flikt het toch maar weer! De drie oude nummers behoren inderdaad tot de prijsnummers wat mij betreft. Maar ze zijn ook zó afwijkend ten opzichte van de nieuwere nummers. Qua teksten sowieso maar ook de manier waarop de zanglijnen 'lopen'. Zo schrijft Bruce al sinds The river niet meer voor mijn gevoel. Echt heerlijk hoe je als luisteraar in die nummers wordt gezogen. If I was the priest vind ik op dit moment denk ik de beste van de 3. Waanzinnig! Van de nieuwe nummers vind ik Burnin' train (fantastisch!), Ghosts, Rainmaker, One minute you're here en See you in my dreams het meest overtuigend op dit moment. Last man standing, Power of prayer en House of a thousand guitars vind ik wat minder. Al komt het met de laatste wel goed heb ik het vermoeden. De eerste twee vind ik wel sterke momenten hebben maar telkens als de gitaar de melodielijn gaat meespelen baal ik. Dat gebeurt in Letter to you ook al en daardoor vind ik het wat teveel op elkaar gaan lijken. Een ander minpuntje vind ik dat teveel nummers een fade out hebben. Zonde! Maar al met al ben ik zéér in m'n nopjes met dit album.

avatar van Running On Empty
4,0
Ik krijg House Of A Thousand Guitars niet meer uit mijn hoofd. Heerlijk nummer.

avatar van Ataloona
4,0
itchy schreef:
(quote)

Inderdaad zeg, en ik heb ook een The Band/Dylan associatie bij If I Was the Priest: Goin' to Acapulco.


En ik moet zo nu en dan tijdens de coupletten ook sterk denken aan Dylan's Forever Young. Erg Dylanesque.

avatar van vielip
4,0
Running On Empty schreef:
Ik krijg House Of A Thousand Guitars niet meer uit mijn hoofd. Heerlijk nummer.


Oorwurm inderdaad! Ik vind alleen die regel 'House of a thousand guitars' op de één of andere manier niet echt lekker 'lopen'. Maar de opbouw en muzikale ingrediënten zijn fantastisch.

avatar van Deranged
En de tekst.

De laatste keer dat ik echt huilde was bij een nummer van Bruce dus hij heeft wel iets zou je kunnen zeggen.

Het had dit nummer kunnen zijn.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:41 uur

geplaatst: vandaag om 13:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.