David Bowie - Hunky Dory (1971)

Als het om dezelfde riff gaat als die muziekobsessie bedoelt is die riff dus afkomstig van Ron Davies. En naar dat album van die meneer ben ik erg nieuwsgierig gezien daar ook het nummer It Ain't Easy vandaan komt.

Way to go orby, die kan zo in de top 10 bullshit opmerkingen en nog op de man ook. Hebben we het hier niet over een kwestie van smaak? Dit album is compleet anders dan Scary Monsters. De laatste heeft wat mij betreft een echte post-punk feel (ooit door deric raven terecht ingebracht bij post-punk album van de dag). Plaat bevat ook nog eens fantastisch gitaarspel van Robert Fripp.

Wat ik bij een aantal Bowie albums heb is dat ik bijv. een plaat als Hunky Dory opzet en zoiets heb van, man wat is dit goed, dit is vast zijn beste album. Zet ik Ziggy op denk ik dat ook en zet ik Scary Monster op dan ga ik gelijk helemaal los op It's No Game Pt. 1 en sowieso vind ik die hele A kant echt waaanzinnig!

Fill Your Heart is geschreven door Biff Rose en Paul Williams. Duidelijk dus dat hij wel beïnvloed was door Biff Rose. Ik ken verder geen nummers van Biff Rose, maar denk dat hij onbewust wat riedeltjes heeft overgenomen. Overigens speelt Rick Wakeman op het overgrote deel van het album piano.

EMI is daarin lastig te volgen. Vorig jaar kwam er een speciale editie van Station to Station uit, terwijl die plaat toen 34 jaar oud was.

Eindelijk op CD aangeschaft, mijn inziens niet zo sterk als Ziggy Stardust maar er staan wel prachtsongs op.

Zou best kunnen hoor, en dat puike gitaarspel is vast heel belangrijk enzo.. Toch voel ik de urgentie bij deze plaat meteen en denk ik bij Scary Monsters vooral: probeert Bowie nu echt aan te klampen bij The Cure, Magazine of Joy Division? Mission failed lijkt me..

Dat denk ik er niet bij omdat ik het er absoluut niet op vind lijken, het blijft heel erg eigen, vind ik. Maar tot zover over Scary Monsters bij Hunky Dory, een zalige plaat natuurlijk! Twee van mijn (meerdere) favo Bowie songs staan hierop: Quicksand en Life on Mars?

Aanrader!: Life on Mars documentary (in 3 delen)

Potdorie! toch wel een onderschat album dit, ben idolaat van Ziggy Stardust uit 1972 maar deze plaat heb ik (te) lang op de plank laten liggen.
Changes & Life On Mars zijn grandioos maar Oh! You Pretty Things , Kooks , Song For Bob Dylan & The Bewlay Brothers mogen niet onvermeld blijven!

Wonderbaarlijk genoeg noem je Quicksand dan nog niet eens!

Briljant album! Zit de laatste tijd in de Bowie periode
draai al 2 weken alleen maar bowie! Ik heb deze afgelopen
zaterdag gekocht en hij zat vanaf toen non stop in mijn cd speler.
5*

Vind vooral the bewlay brothers een geweldig
nummer! Hij had hier zo een bombastisch nummer
van kunnen maken. Maar het is heel mooi ingetogen en puur.
Vind eigenlijk alles goed op dit album.

Vind het ,,voorstukje'' trouwens grappig bij Andy Warhol it's hole like in holes

Het tweeluik Fill Your Heart/Andy Warhol is van eenzame klasse.
Geweldige hippie sfeer op deze plaat. Alleen daarom al en de hoes niet te vergeten 5 sterren !

Vandaag onder andere deze plaat aangeschaft, toch wel één van m'n favorieten van David Bowie. Allemaal sterke nummers, en dat is niet altijd het geval op Bowie-platen, verre van. Dit ligt me gewoon. Net als 'Ziggy Stardust'. Die ga ik ook nog wel een keertje aanschaffen.

Na lang wikken en wegen eindelijk een plek in mijn Top 10 gegeven, niet voordat ik van 4,5 naar de volle 5* ben gegaan. Samen met Ziggy Stardust en Station to Station de beste van Bowie voor mij. NEt als AOVV Vind ik deze over de hele linie de meest consistente, met een hemelse kant 1.

Absoluut een topper. Alle nummers ademen een fantastische muzikale sfeer uit met als hoogtepunt Quicksand.

Het kan aan mij liggen...
Maar zitten er in deze plaat niet een paar
verwijzingen/aankondigingen naar wat er hierna
komen gaat? The Rise and the fall of Ziggy Stardust?
Ik weet niet of het al vaker besproken is in deze topic

Interessante stelling en nee, volgens mij ben je de eerste... Dus vertel maar eens waar je die verwijzingen/aankondigingen van Ziggy denkt te horen, Roy5.

Een paar regels van changes:
- Strange fascination, fascinating me.
- Pretty soon you're gonna get a little older
-Time may change me
Oh, look out you rock 'n rollers

Life on mars? De titel zegt het al.

Queen bitch: lijkt voor mij verdacht veel op de sound die komen
gaat op het volgende album....

Als ik het zelf nalees lijkt het ver gezocht eigenlijk... Maar toch door die
dingen lijkt het er voor mij op alsof hij ziggy wil aankondigen. Het kan ook mijn
persoonlijke interpretatie zijn....

Een en ander klinkt heus niet zo onrealistisch als je je bedenkt dat Bowie de teksten voor Ziggy al schreef en praktisch had afgerond ten tijde van de opnames van Hunky Dory !

De stukjes die je noemt zijn natuurlijk wel uit de context gehaald en als je dingen uit de context haalt kan je er alles bij bedenken wat je maar wil natuurlijk, maar dan nog zal ik zoiets nooit uitsluiten.

The Bewlay Brothers
Het kan wel eens iets moois opleveren als je je wat verder verdiept in een nummer. Ik was eigenlijk een exemplaar van Hunky Dory aan het 'graden' voor een klant van mijn webwinkeltje, maar aangezien het om Hunky Dory ging bleef ik maar lekker luisteren met koptelefoon op, omdat je dan nou eenmaal wat beter kan luisteren 's avonds laat. Bij The Bewlay Brothers aangekomen luisterde ik naar de tekst en begon ik me sterk af te vragen waar Bowie hier in Godsnaam over zingt. Met internet tot onze beschikking hoeven vele vragen tegenwoordig niet lang meer te wachten op antwoord. Ik vond het op deze site. Uiteraard kun je je wel eens afvragen in hoeverre het dan waar is wat er staat, maar als ik het zo lees dan geloof ik zeker dat degene die deze tekst interpreteert het bij het rechte eind kan hebben. Hij schrijft dat het nummer wel eens voor een groot deel autobiografisch kan zijn en verhaalt over de relatie die Bowie had met zijn oudere broer. Hoe zij samen filosofeerden etc. Deze broer is nadat hij in het leger was gegaan zacht gezegd nogal veranderd terug gekomen en is zelfs opgenomen in een instelling. Ik denk hierdoor dat dit nummer voor Bowie eraan bijgedragen zal hebben om dit te kunnen verwerken.

Dit brengt het nummer voor mij in een weer heel ander perspectief. Wat ik ook zo mooi vond toen ik het nummer nader beluisterde was dat je aan het begin, als de eerste akkoorden worden aangeslagen, je een krukje of iets dergelijks gewoon even hoort kraken. Dan hoor je hem even zuchten (ik denk zelfs gewoon rook van een sigaret uitblazen) en voor hij begint met zingen hoor je hem inademen wat echt klinkt als het piepende inademen van een ferme roker. Dit soort details plus die betekenis van dat nummer geeft het direct zoveel meerwaarde. Ik vond het al een mooi nummer, maar nu is het ook direct bijzonder. Het heeft diepgang gekregen, en het is tot leven gekomen door die geluidjes aan het begin. O wat heerlijk, wat is dit toch mooi en wat fijn om dit soort dingen te ontdekken.

Het is inderdaad een bijzonder fascinerende tekst, zelfs voor Bowie-begrippen! Deze uitleg kan ik wel volgen, ikzelf dacht altijd dat het ging over een meervoudige persoonlijkheid oid. Vanwege ook die vervormde stem aan het einde. Ach, briljant nummer gewoon!

Ja, misschien refereert het einde er wel aan dat zijn broer toch min of meer gek is geworden. Ik las dat hij uiteindelijk gewoon niemand meer sprak.

Gisteren sinds lange tijd weer eens gedraaid. Wat een lekker pianospel van Rick Wakeman.

Aangeschaft en een nieuwe update.

Ik kon Hunky Dory wel, maar de 70er jaren Bowie heeft mij een wat ander perspectief gegeven, vandaar dus nogmaals onder de loep genomen.

Het is een fraaie plaat, nog weinig echte rock, maar een relaxed prettig voortkabbelend album die de Singer/Songwriter Bowie vooral laat horen.
Een prominente rol trouwens voor Rick Wakeman. Toen nog een soort van sessiemuzikant. Een poosje lid geweest van The Strawbs en in 1972 bij Yes aangesloten.
Hier valt voornamelijk zijn geweldige pianospel op.

Hunky Dory laat horen hoe ambitieus Bowie was. Inspiratie ten overvloedde, met Mick Ronson een uitstekende co-pilot (een man die Bowie heel goed aanvoelde) en wat een prachtig stel liedjes.
Van het magnefieke Changes, Life On Mars( 1 van mijn favoriete Bowiesongs), het door piano gedomineerde Oh, You Pretty Things (briliant nummer) en het werkelijk sublieme Quicksand.
Een stel juweeltjes wat zijn weerga niet kent.
Bowie klinkt hier volwassen zowel muzikaal als tekstueel.
Andy Warhol is ook een prachtig acoustische song, de ode aan een door Bowie gerespecteerde art -legend.
Queen Bitch, wat veel weg heeft van de Velvet Underground, is de voorbode wat we kunnen verwachten op Ziggy Stardust. Feitelijk de enige rocker op deze plaat.
Bowie zou dat in de toekomst ook doen, een nummer op een album zetten, wat al vast inzicht gaf in een volgende plaat.
De afsluiter The Bewlay Brothers, naar ik begrijp een emotionele song over de verhouding met zijn broer. Een prachtig slot van Hunky Dory en meer beladen als je weet waar het over gaat.
Bedankt Reptile71 hiervoor.

Toen Hunky Dory verscheen, had Bowie Ziggy Stardust al vorm gegeven. De songs waren geschreven en die plaat maakte hem uiteindelijk echt beroemd.
Hoewel anders in vorm is dit album een juweel in mijn collectie en maakt het uiteindelijk tot 1 van de betere Bowie albums. Ik verhoog dus een halfje.

En ook mijn derde plaat van Bowie valt in de smaak. Deze is heel anders dan Station To Station en Low. Erg mooie en rustige liedjes, Changes en Life On Mars? kende ik al. Er zit veel variatie in het album. Het verrast me wel dat Rick Wakeman op dit album speelt, zijn spel is echt compleet anders dan wat hij daarna met Yes zou doen.

Ik vind deze eigenlijk beter dan het alombefaamde Ziggy Stardust. Terwijl het beide zeer goeie platen zijn natuurlijk. Leuke ontdekkingstocht doorheen de muziek van deze man.

Gelukkig wel..

Draai de elpee in 3-kanten versie van RYKO, geweldige klanken komen er uit het doorzichtige vinyl. Met name Oh! You Pretty Things, Kooks, Quicksand, Andy Warhol en Life on Mars?
Zal ook komen omdat het een van mijn eerste lp's was, door mij aangeschaft toen ik 13 jaar werd in 1975.
Hunky Dory heeft wat mij betreft alle muziekstromingen doorstaan

Ik vind kant A toch wat sterker dan kant B. Maar dat zal wel liggen aan het feit dat ik 'em nog maar een paar luisterbeurten heb gegund.

Inderdaad, want kant B is beter.

haha Allez, 'k zal't nog wat tijd geven dan!