David Bowie - Hunky Dory (1971)

Met Life on Mars? en Quicksand op één kant kan kant A eigenlijk alleen maar beter zijn naar mijn mening, maar ja smaken blijven altijd verschillen en ook kant B is niet slecht natuurlijk. Op kant B is The Bewlay Brothers mijn favoriet.

Kant A is uiteraard beter, staan de meeste uitschieters op. Maar kant B komt met Queen Bitch en Bewlay Brothers dan wel weer ijzersterk terug! Gewoon in zijn geheel een megaplaat!

'Andy Warhol' en 'Song for Bob Dylan' vind ik ook erg goed. Kant A is wat hitgevoeliger, maar ik vind 'Changes' en 'Oh! You Pretty Things' wel een tikkeltje te kaal.

Quicksand is één van mijn favoriete Bowie-nummers. Als we het hebben over favoriete plaatkanten dan is kant A van Ziggy mijn favo Bowie-plaatkant.

Ik vind Kooks ook een geweldig nummer met een heerlijke tekst. Enige nummer op deze plaat waar ik iets minder mee heb is Song for Bob Dylan. Muzikaal lang niet zo opwindend als de rest en de tekst vind ik ook maar zozo.

Ik heb het ook niet zo voor 'Song For Bob Dylan'. Wel voor de man zelf . En ook niet zo voor de song 'Andy Warhol'. Leuk idee, maar net niet goed genoeg uitgewerkt. Althans dat is mijn ervaring tot nu toe.

Kant A heeft dan weer geen enkel nummer waar ik over twijfel, vandaar mijn voorkeur. En komaan, die heeft 'Life On Mars?'

Op Hunky Dory laat Bowie meer een eigen geluid horen, die hem gedurende de jaren zeventig groots zou onderscheiden van menig ander solo artiest. Voorganger The Man Who Sold the World was nog wat meer ingepakt in de bombast van de (hard)rock, maar op dit Hunky Dory verkent Bowie steeds meer de muzikale heilige huisjes. Changes is een klassieker en is een goede opener voor dit diverse Hunky Dory. Het degelijke spel van Wakeman, de eigen sound van Ronson en de eigeninnigheid van een Bowie, maken van dit Hunky Dory een ratjetoe aan smaken. Ik prefereer de A-kant boven de andere, omdat het met Changes, vooral Life on Mars en ook Quicksand een aantal zeer sterke nummers herbergt. Op de B-kant vind ik Andy Warhol en Song for Bob Dylan de wat mindere broeders. Edoch een mooie kijk op al wat nog zou komen.

mijn favoriete bowie album !

het album opent gelijk al heel goed met changes, een nummer om helemaal vrolijk van te worden.

oh! you pretty things is ook weer zo'n lekkere meezinger en loopt mooi over tot eight line poem.

dan komt toch wel het hoogtepunt van het album: life on mars? prachtig nummer !

kooks is dan gewoon weer een erg lekker nummertje.

quiksand: zeker een van mijn favorieten van het album, gewoon een heel erg mooi nummer.

fill your heart is dan weer gewoon een lekker opvullertje.

andy warhol en song for bob dylan vind ik dan ook weer erg goed maar kunnen niet op tegen het volgende fantastische nummer: queen bitch, na life on mars? zeker mijn favoriet van dit album, erg lekker gitaarspel en het loopt gewoon erg lekker.

het album sluit perfect af met the bewlay brothers, ook gewoon weer een erg mooi nummer.

al met al blijft het gewoon een album dat je elke dag kan draaien en nooit zat zal word. hij krijgt dan ook zeker een mooi verdiend plekje in mijn top 10 !

Welkom Daniel ! 14 jaar en een Bowie liefhebber !!

Leuk man.

haha dankje ! zie je tegenwoordig niet zo vaak meer natuurlijk

Zelden. Hoe ben je zo'n Bowiefan geworden ?

hmm, goeie vraag. ik hoorde rebel rebel een keer in deze film volgens mij: The Runaways heb het toen opgezocht op spotify en ben toen (toevallig) ziggy stardust gaan luisteren en was gelijk verkocht natuurlijk. zo heb ik alles een beetje langzaam ontdekt (ben eigenlijk nog steeds bezig ) en zo ben ik fan geworden.

Ik denk dat het nog aardig meevalt. Ik denk dat er nog aardig wat 14-jarigen zijn die veel luisteren naar bijv. Beatles, Pink Floyd of Bowie. Juist tegenwoordig komt dat veel voor naar mijn ervaring.

Zou je best eens gelijk in kunnen hebben, alleen hier kom je het niet al te vaak tegen.
Jeugdigen van deze leeftijd pikken ook wat op van de ouders natuurlijk, of gaan zelf op onderzoek uit.
Mijn zoon is bijna 15 en heeft bands als Tool, Nirvana, Alice In Chains en recentelijk nog Dream Theatre op eigen houtje ontdekt. Leuke ontwikkeling.

Queen Bitch, mocht je ooit een adoptievader zoeken: here I am.

Ben recent met Ziggy Stardust en deze plaat begonnen aan mijn grote 'Bowie-ontdekkingstocht', heb nog een leuke tocht te gaan zo blijkt.
Ziggy Stardust vind ik echt een fenomenale plaat, deze weet mij echter iets minder te boeien.
Het geheel is voor mij nogal wisselvallig. Aan de ene kant zijn er de topnummers als 'Life on Mars?',' Quicksand', 'Queen Bitch' en 'The Bewley Brothers', maar daar tegenover staan ook veel nummers die mij veel minder aanspreken. Bijvoorbeeld nummers als 'Andy Warhol', 'Song for Bob Dylan' 'Oh! You Pretty Things...

Maar dan denk ik weer dat ik nog maar aan luisterbeurt nummer twee zit. Misschien valt het kwartje nog, en anders zal ik mij er maar bij moeten neerleggen dat ik niet alles van de beste man goed kan vinden. De toekomst ziet er alvast veelbelovender uit!

Voorlopig zou ik 3,0* stemmen, maar ik wacht nog even af voor ik mijn stem uitbreng.

Gewoon nog een paar rondjes gunnen, Insight, dan komt het zeker goed tussen jullie.

Hier zit veel meer rust en (hoe moet ik het noemen) authenticiteit in dan Ziggy. Het is allemaal heel erg puur, waar Ziggy meer leunt op stevige gitaren en rockgehalte. Beide platen zijn briljant, maar Hunky raakt me toch veel meer op een soort ongeëvenaarde puurheid en bijna brutaliteit die Bowie destijds aan de dag legde. Hij meette zich al gelijk met de groten der aarde en deed dat zo tong-in-cheek en superieur dat je hem meteen aan je hart drukt. Die overtuiging heeft hij niet meer gehaald op latere albums. Dit was letterlijk de man from mars. Maar inderdaad wat vaker luisteren. De nummers die je opnoemt zijn zonder twijfel wel de beste van de plaat!

Eigenlijk zou ik het wel interessant vinden om Hunky Dory eens met de sound van Ziggy te horen en omgekeerd. Live zijn deze nummers begin jaren 70 al wat rauwer en dat kunnen ze wel hebben. Blijf Hunky ietwat leeg vinden klinken en muzikaal gezien soms nog wat naïef, al heeft dat ook wel zijn charme. Ziggy draai ik eigenlijk nooit meer, beetje te hoog Top 2000 gehalte.

Voor de meer opwindende nummers zou de Ziggy/Ronson productie misschien iets kunnen doen.
De meer subtiele nummers (Life on mars, The Bewlay Brothersetc) zouden misschien wel verzuipen.
Let wel die Ronson productie was voor Ziggy briljant.

Ik vind Hunky Dory altijd een beetje zijn "Beatles" popliedjes plaat, terwijl Ziggy een rockalbum is, dat aansluiting zoekt bij de glamrock van dat moment. Zie daar, de kameleon was geboren. Waarom zou je juist die unieke eigenschap van Bowie, een nieuw geluid bij iedere nieuwe plaat, teniet willen doen?

Een nieuw geluid bij iedere plaat is wat overdreven, al was Bowie zeker veelzijdig. Ziggy t/m Diamond Dogs zijn wel min of meer vergelijkbaar qua sound. Low en 'Heroes' ook, al is de tweede wat zwaarder. De stap van Space Oddity naar Hunky Dory vind ik ook niet zo groot. Station to Station wijkt dan wel weer af, maar is op zich een logische tussenstap tussen Young Americans en Low. En na Lodger verbaast Scary Monsters ook niet echt.

Ik vind Bowie in de seventies eigenlijk meer een artiest in ontwikkeling dan een artiest die steeds (bewust) een nieuw geluid probeert te zoeken.

Na wat vaker geluisterd te hebben moet ik toch wel concluderen dat het een vrij goede plaat is. Alleen voor 'Life on Mars?' en 'Quicksand' zou de plaat al 3,0* moeten krijgen. Ook 'Changes' heeft zich ontpopt tot één van mijn favoriete nummers. Tussen mij en 'Andy Warhol' wordt het vast nooit iets, maar geen enkele plaat is perfect. (of toch weinig)

Kortom, een goede plaat en een mooie inleiding voor wat Bowie's meest geniale decennium zou worden.

4,0*

Je slaat The Man Who Sold the World niet over toch?

Life On Mars ga ik steeds meer waarderen.
Samen met Ashes To Ashes zijn mooiste nummers.
Hoe vaker ik Life On Mars hoor, hoe meer ik er Frank Black (Pixies), qua tekst, zang en zelfs muziek, maar ook een band als Arcade Fire er in terug hoor.

Jemig man, nooit verwacht dat Song for Bob Dylan zo laag zou staan. Mede dankzij de prachtige gitaarriff enorm verslavend.

En we zijn het alweer eens.

Ik sluit me aan bij de meeste liefhebbers hier. Pracht plaat met hier en daar een wat minder nummer. Vooral Life on Mars? en The Bewlay Brothers zijn ijzer en ijzersterk.

In een dom verleden ooit eens 2,5 ster op deze plaat geplakt.. Dat was toen, dit is nu..

Gewoon 4 dikke sterren, want dit is een heel mooi album! Ik weet niet wat ik toen dacht, maar dat denk ik nu niet meer

Enige tijd geleden 'Ziggy' uit de koopjesbak meegenomen van de lokale platenzaak waarmee mijn verkenning van het ouvre van Bowie is begonnen. Nu draait Hunky Dory de eerste rondje op de draaitafel. Wat een geweldige muziek heeft deze man gemaakt. Meer!