Queen - Sheer Heart Attack (1974)

Is ook een meesterwerkje . De plaat die vooral John Deacon overtuigde dat het nu echt ging gebeuren (hij was nog wat sceptisch geweest daarvoor.)
Hier vond Queen uiteindelijk de vorm die het zou gaan bepalen . Veel afwisseling , maar wat een songs !

Album zelf is fantastisch.. niks op aan te merken, maar de her-uitgaven...

Laten we de Queen fans maar eens uitmelken, 5 of 6 bonus tracks, een vocale mix, of instrumentaal en ze zijn weer even tevreden... dus...

DIeptepunt is een live opname van In the lap of the Gods op dit album,... van Wembley 1986...
Kom op zeg... die hadden we nog niet.... ZOu er nou echt geen fatsoenlijke live opname zijn uit de tijd van dit album zelf???

Sorry, maar echt een kansloze poging om fans geld uit hun zak te schudden/

Ben blij dat de mogelijkheid bestaat te downloaden voor aankoop.. en deze blijft dus in originele versie in de kast staan.. want dit slaat echt nergens op...

Plaat vanavond weer eens gedraaid na lange tijd. Kan me nog steeds erg bekoren. Zelfs het kleine Misfire klinkt lekker. Muziek kan in zn eenvoud zo goed zijn. Hoogtepunt van de plaat is na 5 minuten al bereikt meet Brighton Rock.

Na nog een aantal luisterbeurten kan ik concluderen dat dit een top album is van Queen. Lekker ruig en toch ook weer niet té.

Favorieten: Brighton Rock en Tenement Funster

4*

Het leuke aan die eerste paar platen van Queen, is hoe de nummers met elkaar verweven zijn. Ook hier weer, Tenement Funster/Flick of the Wrist/Lily of the Valley lopen moeiteloos in elkaar over.

De plaat beginnen met Brighton Rock lijkt mij wel een gok van jewelste, in een tijd dat de skip-knop nog niet bestond. Waanzinnige song, maar niet radio-vriendelijk.

She Makes Me van Brian May is nog steeds een van mijn favorieten op deze plaat.
Misfire van John Deacon mag er ook wezen.

Brighton Rock is een opener va jewelste . Prachtig intro met die kermisgeluiden en dat opkomende getokkel van May's gitaar . Wereldsong .
Toen maakte Queen er nog echt werk van . Mooie intro's en dan uitpakken .

Uiteraard een goede opener. Voor wie van stevige rock houdt. Maar ik denk dat het commercieel gezien beter was geweest te openen met een meer radio-vriendelijk nummer.
Uiteindelijk, achteraf, had het niets uitgemaakt, en is de plaat een legendarisch werkje een absolute classic...

In zekere zin had Queen lak aan alles toendertijd . Sheer Heart Attack is de eerste plaat waar veel stijlen samen komen , al is er wel uitgegaan van een stevige rockbasis .
Brighton Rock is wat mij betreft de perfecte opnener . Gelijk recht voor je raap en de toon is gelijk gezet . Net als Tie Your Mother Down op A Day At The Races . Dat is altijd een livefavoriet gebleven .
Een rockconcert begin je meestal ook met een stevige opener , Queen vertaalde dat ook op de plaat .

Wij spelen ook Tie Your Mother Down met de band. Meestal juist weer als laatste of voorlaatste nummer. Ik zou wel graag nóg een Queen-nummer in de set willen. Now I'm Here bijvoorbeeld.

Ik zou nooit Stone Cold Crazy doen, omdat Metallica die al verkracht heeft en veel mensen niet eens weten dat het van Queen is.

Deed Queen ook . Soms openden ze ermee , maar hij zat ook wel eens achterin de set verstopt .
Ik heb met bands vroeger wel eens wat van Queen gespeeld . Crazy Little Thing Called Love , was wel het meest makkelijke . Elke bruilfoften en partijen band speelde dat overigens op een bepaald moment .
Son And Daughter van het eerste album , lukte ook vrij aardig . We hadden een zanger die dat aardig kon brengen .

Stone Cold Crazy was stiekem het eerste speedmetal nummer ooit . Moet menig bandje (Metallica inderdaad ) beinvloedt hebben .

Hoogtepunten op Sheer Heart Attack zijn voor mij Flick Of The Wrist en In The Lap Of The Gods (p.1). Hierop bewijst Mercury wat een geweldige songwriter hij is (ook op Killer Queen natuurlijk).

Als het over Freddie Mercury gaat, gaat het vaak al snel over de randzaken (de performer, het feestbeest, de kitscherigheid) en helaas te weinig over zijn onvoorstelbare grote muzikale talent en vakmanschap. Zijn pianospel en het schijnbare gemak waarmee hij complexe muziek toegankelijk maakte, blijft helaas vaak onderbelicht.

Vanaf The Game werd het zeldzaam dat hij nog een muzikaal hoogstandje afleverde. Nog een handjevol goede nummers na 1980. Hij kreeg meer de drang zich te uiten in simpele liedjes. Hoewel daar best eens een aardig nummer tussen zat, kan zijn werk van na 1980 niet in de schaduw staan van zijn jaren '70-periode.

Mee eens . Freddie zijn 70er jaren bedenksels zijn kunstwerkjes . Miniopera's , Vaudeville , Ballads , maar ook uitstekende vaak wat episch getinte rocknummers .
Freddie gooide die stijl wat overboord toen hij zelf ook aan een heel nieuw image begon .
Ineens versimpelde hij zijn werk en ik vermoed dat hij ook steeds vaker in een creatief dal zat .
Hij kwam samen met Brian May in het begin met de meest aansprekende songs , altijd bijzonder en origineel .
Het is duidelijk dat Queen's albums vanaf de jaren 80 duidelijk een minder kleurrijk geheel lieten zien .

Oh?! 1982:

Ja , die zeker . Was de muziek maar zo kleurrijk .

Met uitstapjes naar disco en funk incorporeerde Queen op Hot Space anders de nodige kleurrijke invloeden in haar sound. Kleurrijk lijkt me daarom niet de juiste typering, hoogstaand dekt de lading meer. Waar Hot Space als 'een aardig album' aangemerkt kan worden, komen we hier met z'n allen bij het kwalificeren van dit meesterwerk terecht superlatieven tekort.

Als hoogtepunt van dit album opteer ik nogmaals voor de medley Tenement Funster - Flick of the Wrist - Lily of the Valley. Wat een klasse en grandeur etaleert Queen hier. Beter kan écht niet. Hulde voor deze plaat die de band na vier jaar knokken eindelijk haar wereldwijde doorbraak bezorgde!

Prima album en wat minder langdradig als z'n voorganger. Sheer Heart Attack laat horen waar ze heenwilde qua sound en daar kwam A Night At The Opera uit voort.

Brighton Rock, Killer Queen, Tenement Funster, In The Lap Of The Gods (ook Revisited), She Mades Me en Stone Cold Crazy zijn pareltjes.

Dit album is een beetje een overgang naar een wat lichtere sound van de band.
Mooi hoe de nummers perfect in elkaar overvloeien. (Zoals nr. 3,4 en 5)
Killer Queen geweldig nummer met geweldige tekst en Now i'm Here is een mooi live nummer!

Misfire en She Makes Me zijn m'n favorieten van dit album.

Apart dat er maar vier mensen zijn die In the Lap of the Gods... Revisited als favoriet hebben gemarkeerd, waaronder ik. Ik zag dat nummer altijd als één der grote nummers van Sheer Heart Attack, in zware tegenstelling tot Misfire of She Makes Me, om maar even op Vortex te reageren.

Killer Queen, She Makes Me and Misfire... (zelfde als Vortex dus)

Brighton Rock, Now I'm Here en Killer Queen waren de grote nummers, maar mijn favorieten waren ook Misfire, She Makes Me en In The Lap of The Gods.

Deze plaat, News of The World, A Day at The Races en A Night at the Opera zijn de platen met de typisch jaren 70 Queen sound.

Een plaat vol hoogtepunten en de grootse afwisseling . 'K vind Brighton Rock wel een hele sterke troef , waanzinnige drive zit er in . Killer Queen , majesteus en arty . Tenement Funster is Taylor's sterkste werkje tot dan toe . Flick Of The Wrist is lekker bijtend en duister , een soort voorloper van Death On Two Legs (Qua vorm .)
Lilly Of The Valley is evenals Dear Friends Queen op zijn kleinst , maar het past perfect hier .
Now I'm Here bleef ten aller tijden een livefavoriet en 1 van hun sterkste heavyrock stukken .
In The Lap Of The Gods is in zekere zin experimenteel met de vervorming op Freddie's stem , het blijkt een geweldige song met de bekende coirtjes en in opbouw voorbeeldig .
Stone Cold Crazy is speedy hardrock . Geweldige drumpartij van Taylor trouwens . Algemeen beschouwd als de voorloper van de speedmetal .
Misfire , het debuut van John Deacon als componist , een kort poppy liedje die vervolgens soepel overgaat in Bring Back That Leroy Brown van Mercury . Zjn eerste stoeisel met vaudeville .
She Makes me , gezongen door May , is een zweverig dromerig spaceystuk , erg fraai en sterk vertolkt door May als leadzanger .
In The Lap Of The Gods revisted is de ijzersterke afsluiter . Ijzersterk , omdat Freddie al het vermogen bezit om een nummer te schrijven die ondanks de diepgang , toch een soort meezinggehalte heeft . Ooh Ooh la la la la , Ooh Ooh La La , Ooh , Ooh , Wa Hooo , It's In The Lap Of The Gods .( zoiets .) Met in het achterhoofd uiteraard de liveafsluiter van het reguliere concert . Sing Allong ! Later vervangen door We Are The Champions .

Moeilijk hoor om een keuze te maken , wat de beste songs zijn . Queen slaat je om de oren met een uitstekend album die vrijwel nonstop gaat . Alles klopt en de indeling is kien uitgedacht .

In The Lap of the Gods, zie ik ook wel als voorganger van Teo Toriatte. Al vind ik Teo Toriatte wel een flink aantal slagen beter... Maar het lijkt op elkaar, vind ik...

Alhoewel de gehele plaat 1 groot hoogtepunt is krijg ik al een adrenaline-shot bij de opener.
Dat gitaarintro die langzaamaan luider wordt door die kermisgeluiden, de hoge zamg van Freddie en dan de overgang naar zijn lagere stem, geweldig !!!!

En dan hoe die opener gedrumd word, dat snelle opzwepende..... plus die aparte freakerige solo, wat een energie !

De hele plaat een groot hoogtepunt. Dacht het niet.
Die mierzoete nummers:

Flick of the Wrist
Bring back that Leroy Brown
Lily of the Vally
Dear Friends
In the lap of the Gods
She Makes me
Zijn om te janken, verschrikkelijk.
Geef mij maar de overige nummers.

Dan zal je A Night At The Opera ongeveer op dezelfde waarde schatten vrees ik .
Mierzoete nummers ?? Dat is wat mij betreft een geheel andere catagorie .

Dit is Queen . Een rockband van huis uit , maar tevens met een unieke diversiteit .

Vind je Queen uberhaupt wel leuk, vraag ik me af....

Flick of the Wrist mierzoet? ... Als je dan al iets van deze plaat onder de categorie 'mierzoet' zou moet scharen toch zeker niet Flick of the Wrist?

Misschien heeft Brutus per ongeluk een album van Engelbert Humperdinck gedraaid en gedacht dat het Queen was.

Flick Of The Wrist bewijst maar weer eens dat Mercury met geweldige heavy riffs op de proppen kwam in zijn beginperiode. Zoals hij ook deed in Liar, Great King Rat, Orge Battle, en later ook in bijvoorbeeld Death On Two Legs en Let Me Entertain You. Het mooie bij classic Queen, is dat ze het niet nodig vonden om iedere riff uit te melken en op te rekken tot een heel nummer, zoals veel hardrockbands dat plegen te doen. Na een paar keer spelen moet de riff vaak weer plaatsmaken voor iets anders briljants...

Ik vind het verschil in nummers ontzettend groot.

Brighton rock, Now i'm here en Stone gold Crazy steken ver boven de rest uit.