Queen - Sheer Heart Attack (1974)

Sheer Heart Attack is afwisselender dan de I en II , dus herkenbaarder . Queen ging op die voet door en pakte veel stijlen bij de lurven . Queen I is een plaat die er mag zijn , maar waarde groep nog wat zoekende is naar de juiste vorm . II is rijper en gedurfder , maar matig ? ..... niet mee eens .

Tot zeg maar Jazz heeft Queen feitelijk alleen maar goede tot zeer goede albums gemaakt .

Kunnen jullie dit soort smakeloze berichtjes niet in pm's naar elkaar versturen, heren?

Superplaat, niks op aan te merken. Hoogtepunten: alles.
Stone cold crazy is ook door Metallica gespeeld, maar die versie verbleekt natuurlijk bij het origineel.

Na het geweldige Queen II is dit mijns inziens toch een beetje een tegenvaller. Niet dat er geen goede nummers op staan of dat er hele slechte nummers op staan: geenszins. Mijn probleem is meer dat ik er te weinig memorabels op vind staan voor een echte topper, niet in het minst omdat de meeste nummers maar zo kort duren.

Stone cold crazy, Now I'm here en Brighton Rock zijn geweldige rockers, al vind ik de laatste twee nog veel aangenamer in de versies van Live Killers. Killer Queen blijft een geweldig nummer, en tezamen vormen deze nummers stuk voor stuk hoogtepunten in het werk van Queen (allemaal top 20).

Maar ja, de rest. Die doen me dan toch weer veel minder, vandaar dat dit album voor mij toch minder is dan Queen II of A night at the opera.

Nummers te kort? Gemiddeld 3 minuten. Ik wist niet dat dat een criterium zou kunnen zijn om een plaat goed of slecht te vinden.

Het maakt Sheer heart attack juist erg levendig, verrassend, vol met creatieve vondsten. Het stamt nog uit de tijd dat Queen het liedjes schrijven nog in de vingers had.

Er zijn in het verleden sowieso heel veel nummers (beroemde klassiekers ook) geschreven die korter zijn dan 3 minuten. Overigens, A night at the opera staat er ook nog vol mee.

Wat is dit nou weer voor creatief rekenen?

Er staan zes nummers onder de drie minuten op, waarvan drie van één-minuut-zoveel. Dat vind ik meestal gewoon te kort om een nummer in uit te werken. Dat een paar langere nummers de gemiddelde duur wat omhoog trekken verandert daar verder weinig aan.

Op A night at the opera ligt die verhouding overigens al heel anders, en ook daar vind ik een nummertje als Lazing on a Sunday Afternoon (1:07) bepaald geen hoogtepunt.



Ik zeg ook niet dat het niet kan maar de meeste van die klassiekers a) stammen vaak uit een ander tijdperk (voor 1966 vermoedelijk?) en b)duren dan ook geen één-minuut-zoveel.

Mijns inziens zijn dat soort hele korte nummers leuk om een brug te slaan (in een rockmuscial bijvoorbeeld) maar als zelfstandig nummer zelden echt de moeite waard. En dat ligt dus niet aan de duur maar aan het gebrek aan tijd om een nummer uit te werken.

Maar goed, het blijft mijn mening uiteraard.

Superplaat met 1 aanmerking: Misfire, een slecht nummer dat ik hoe kort het ook mag wezen, altijd skip.

Voor de rest top met als duizelingwekkend hoogtepunt de medley Tenement Funster - Flick Of The Wrist - Lily of the Valley, onlangs niet onverdienstelijk gecoverd door Dream Theater op hun laatste album.

De enorme verscheidenheid qua stijlen op dit album (meer dan op welke andere Queenplaat dan ook) maakt Sheer Heart Attack, meer nog dan haar opvolger, tot het ultieme Queenalbum.

Als A Night at the Opera Queen's Sergeant Pepper was dan is dit toch hun Revolver.

Op A Night at the Opera vervolmaken ze hun stijl, maar hier is de veelzijdigheid en compositorische rijkheid ook volop aanwezig, maar dan gekoppeld aan het pure- heftige en wat donkere van de eerste albums.

Stone Cold Crazy is één van de meest opwindende rocksongs die ik ken. Enorm virtuoos en vindingrijk in de uitvoering.

Now I'm Here had een oudere broer als single. Mooie herinnering.

Killer Queen toont briljant waartoe de band in staat is en wat het publiek nog te wachten stond.

Dit kun je inderdaad het Revolver van Queen noemen, beide experimentele, artistiek hoogwaardige albums die vlak voor het voor het grote publiek beste/bekendste album van de bands, verschenen.

Verder ook eens met je beschrijvingen van Stone Cold Crazy en Killer Queen.

Sheer Heart Attack behoort tot het summum uit het Queen-repertoire. Queen heeft hierop een balans gevonden tussen rock en kunst, en tussen drama en lichtvoetigheid. In vergelijking tot Queen II lijkt het of de band is opengebroken, alsof het talent verder tot bloei is gekomen.

Brighton Rock, Flick Of The Wrist en In The Lap Of The Gods vind ik de hoogtepunten. Tenement Funster is ook uitstekend, en dat is een zeldzaamheid voor een Roger Taylor-nummer. Misfire (Deacons debuut als componist), She Makes Me en Dear Friends vind ik wat minder interessant. Sowieso komt 'kant 2' me net iets te fragmentarisch over, het ontbreekt een beetje aan een echt hoogtepunt.

De productie is dit keer uitstekend. De opname is fris en heeft de tand de tijds prima doorstaan. Sheer Heart Attack vormt het begin van een reeks van (soms meer dan) uitstekende platen, die tot en met The Game uit 1980 zou duren.

Ik zie het als de cement voor het bouwen van een huis. De korte nummers op deze plaat zijn er beslist niet zomaar opgekwakt, naar mijn gevoel. Ze klinken als onmisbare onderdelen van een groter geheel.
Zelden heb ik een plaat gehoord met een betere flow en sfeer als deze.
Hier is vakwerk geleverd, mede dankzij de korte nummertjes.

Queen II heeft trouwens ook die korte tussenstukjes, al dan niet geïntegreerd in volwaardige songs. March Of The Black Queen zou dezelfde impact hebben gehad als het onderverdeeld zou zijn in meerdere nummertjes, en dat lijkt me heel goed mogelijk bij dat nummer.

Ik ben het volledig eens met Kaztor, de flow in dit album is ongekend. Je hebt duidelijk 2 acts; Brighton Rock t/m Now I'm Here, en dan In the Lap of the Gods t/m de revisited versie. De korte songs vormen niet alleen de lijm tussen de langere tracks in, ze voegen daadwerkelijk iets toe aan het geheel en zijn voor mijn gevoel onmisbaar. Hoewel hier bij Queen II al mee werd geëxperimenteerd kwam het bij deze plaat tot volledige wasdom.
Daarnaast vind ik Lilly en Dear Friends ontzettend mooie songs. De overgang van Flick naar Lilly is zo knap gedaan, dit hebben ze later nooit meer geëvenaard.
Maar goed, deze plaat staat niet voor niets in mijn top 10...

Zopas aangeschaft. Ik was al in het bezit van Queen I en II en ook de 2 greatest hits heb ik, maar verder ken ik op een aantal uitzonderingen na niet zo veel van de jaren 70 Queen.

Gek eigenlijk want ik ken deze band al van tien ik een jaar of 11 was en ben er altijd gek van geweest. Wellicht dat ik dacht dat ik met de greatest hits albums het belangrijkste wel in huis had.

Nu dus Sheer Heart Attack aangeschaft en wat is dit een schitterende plaat zeg!

De songs zijn iets gestroomlijnder dan op de 2 voorgangers (die ik overigens beiden ook geweldig vind), opener van geluid en wat toegankelijker.

Favorieten zijn tot nu toe Brighton Rock, Killer Queen (dat ik uiteraard wel al kende), Now I'm Here (idem), Stone Cold Crazy, Bring Back That Leroy Brown,... Maar de hele plaat is gewoon lekker om integraal te beluisteren. Tot nu toe nog geen nummer dat ik wil skippen.

Allezins, ga iker nu wel werk van maken om ook de rest van de jaren 70 Queen aan te schaffen!

Goed plan, daar zul je jezelf een plezier mee gaan doen.

Persoonlijk vind ik dit het beste Queen album! Een geweldige drive zit er in de nummers en de band is 'on fire'. Heerlijk om keihard te draaien en mee te brullen.

Het voorgerecht voor A Night At The Opera , maar bijna net zo smaakvol . Opera wint het net vind ik , maar oei de kwaliteit van liedjes ligt erg dicht bijelkaar .

Ik prefereer toch deze. Het is allemaal net iets minder gepolijst en donkerder.

Yep, dit is ook mijn favoriete Queen album.

idem...

Zit echt alles in wat je van een goed Queen album mag verwachten. Ik sluit mij er bij aan.

Ik vind A Night at the Opera net iets beter maar wat een verukkelijk voorgerecht (inderdaad Bikkel) dat natuurlijk in de top 250 hoort.

Heb 'm van de week weer eens in de auto gehad. Wat me opnieuw verbaasd heeft is hoe ongelooflijk veel er soms gebeurt in heel korte nummers. Misfire, met intro, refreinen, coupletten, brug, solo, modulaties en uittro, duurt nog geen 2 minuten. En toch helemaal àf. Hetzelfde geldt voor meer nummers.

En wat spelen ze hier fantastisch. Brian May in Brighton Rock, Bring Back That Leroy Brown, Stone Cold Crazy, Flick Of The Wrist... Goodbye Blackmore, goodbye Page, goodbye Clapton. Niemand van deze heren klinkt zo goed en speelt zo intelligent, origineel en veelzijdig als May in de Seventies.

De plaat blijft boeien, altijd. Hoe kon ik deze eerder op nummer 2 zetten? Sheer Heart Attack is Queen in essentie.

Brian May zette zichzelf op de kaart . Al in een vroeg stadium . De man heeft zo'n karakterstiek eigen geluid .
Hij was in staat om een heel orkest uit zijn zelfgemaakte gitaar te halen en wat hij in Brighton Rock klaarspeelt is gewoonweg briljant .
Bijzondere smaakvolle gitarist en een kundig componist . Ieder lid van Queen had een grote bijdrage , maar May bepaalde grotendeels de sfeer in het muzikale . Een ongelofelijke vakman.

Ik hoorde afgelopen week Brighton rock voorbij komen op de radio op m'n werk. Het grijpt je in één ruk bij de strot en je weet binnen een seconde dat het Queen is! Een waar meesterwerk is het. En dat geldt voor dit hele album eigenlijk!

“Queen”, “Queen II”, “Sheer Heart Attack”, “A Night At The Opera” and “A Day At The Races” have been specially re-mastered and each will be released as a standard CD as well as a deluxe 2 disc set which will feature new bonus content.

14 maart a.s. is de releasedatum van de reissues van de eerste vijf albums van Queen waaronder Sheer Heart Attack. Op disc 2 staan onderstaande bonustracks alsmede audio commentaar bij alle songs op het reguliere album.

Bonus Tracks

1. Now I’m Here (Live at Hammersmith Odeon, December 1975)
2. Flick of the Wrist (BBC Session, October 1974)
3. Tenement Funster (BBC Session, October 1974)
4. Bring Back That Leroy Brown (A cappella Mix 2011)
5. In The Lap of the Gods..Revisited (Live at Wembley Stadium, July 86)

Vandaag Queen I en sheer heart attack in de bus gekregen. (€ 14.99 bij Play.com)
Positief : de remasters klinken erg goed, een stuk beter toch dan de cd versies die ik bezat.
teksten, linernotes en enkele foto's in het boekje
Negatief : ze hadden meer werk van het artwork moeten maken, had op zij minst een cardboard box verwacht geen jewelcase.(of komen ze in verschillende uitvoeringen?)
De bonusdisc had eigenlijk wel een fulldisc mogen om een 40 jarig bestaan te vieren, indien geen materiaal genoeg , is er toch nog altijd voldoende livestuff voorhanden, meen ik.
Nu wachten op Queen II, Races en Opera één dezer dagen

Heerlijke queen mijn oudere broer had hem. Dus lag die stiekem ook regelmatig op mijn draaitafel ha. Prachtige nummers brighton rock, killer queen en ach noem ze maar op. Taylor mocht in die tijd ook nog eens een nummertje zingen. En zijn stem beviel me eigelijk ook prima lekker rauw. De hele sfeer is gewoon prima met die mooie queen koortjes het heftige super herkenbare may guitaar werk. En dan hebben we natuurlijk nog de snor toen nog welliwaar zonder snor met zijn heerlijke stem en extravagante verschijning. Hij droeg de meest idiote kleding maar kwam er mee weg. En dat is niet iedereen gegeven ha. Maar wat een muziek voor die tijd was dat toch echt een sensatie. Ik stond versteld van die stereo effecten van now i here. Ook leroy brown gaat er goed in ha. En ook vandaag de dag staat die nog recht overeind. Prachtige band

Gewoon een plaat die van het begin tot het einde klopt . Kleine liedjes als Dear Friends en Lilly Of the Valley , nummers met grote gebaren zoals In The Lap Of The Gods(part 1 en II ) , heavy rock in Brighton Rock , Now 'm Here en speedmetal ( al bestond die term toen nog niet ) in Stone Cold Crazy .
Vaudeville in Bring Back That Leroy Brown , pop in Misfire , de artpop in Killer Queen . Het spacey sfeertje in She Makes Me . Bijtende rock in Flick Of The Wrist en Roger Taylor's Tenement Funster , 1 van zijn betere songs voor Queen .

Zoveel stijlen en zoveel vernuft . Prachtplaat .

Net voor de eerste keer in zijn geheel beluisterd en ik moet zeggen heerlijke plaat. Hij is net een tikkie ruiger dan bijvoorbeeld 'A Night at the Opera'. Ik ben een fan van de ruige Queen dus wat dat betreft zit het wel goed op dit album met nummers als Now I'm Here en Brighton Rock.
Zoals bikkel terecht aangeeft is het album een mix van een heleboel verschillende stijlen een 'complete' plaat.
Ik ga hem nog een paar keer beluisteren eer ik een cijfer geef, maar ik denk dat het boven de 4* zal uitkomen.

Vooraf: ik hecht doorgaans maar weinig waarde aan de hyperige reviews op Pitchfork. Toch kon ik een kleine glimlach niet onderdrukken bij het lezen van de volgende review van de recent uitgekomen Queen-remasters:

Pitchfork: Album Reviews: Queen: Reissues

Het strookt in elk geval met mijn waarneming dat Sheer Heart Attack een onvolprezen meesterwerk is