ABBA - Voyage (2021)

Weetje: In de jaren tachtig vorige eeuw is er een oplossing gevonden voor dat probleem; de compact disc.

Die soms ook terug konden omdat ze wel degelijk bleven hangen

Wat een drama album. Alles wat ze voorheen hebben uitgebracht is veel en veel beter dan dit album. Sorry, maar had het bij het oude gelaten ladies en gents.

Neal, draai jij nou maar een Rush albumpje en laat de ABBA liefhebber genieten van "Voyage". Dank zij mijn lieve echtgenote hoor ik sinds afgelopen vrijdag alleen maar het nieuwste album van ABBA door de speakers. Bij tijd en wijle op een stevig volume. Het vrouwtje zingt inmiddels de tien liedjes vrolijk mee en als mijn schat blij is dan ben ik het ook...

De stemmen op dit album gaan echt alle kanten op. Top of Flop? Ik ga er morgen eens voor zitten. Met Ring Ring hadden ze destijds hun eerste hit in Nederland. Was nog voordat het beroemde songfestival plaatsvond. De hitmachine was geboren.

Neal Peart zat niet in Rush.

Ik weet het, Neil en Neal.... het is niet één en dezelfde persoon...

Vrouw bepaalt stem, vrouw bepaalt wat er wordt gekocht, vrouw bepaalt wat er wordt gedraaid.

Ik steek nog wel eens mijn middelvinger omhoog naar mevrouw musician, als het gaat over muziek en smaak. Zij geeft dan net zo vlug twee middelvingers terug, daar doen wij helemaal niet moeilijk over.

Een beetje spanning maakt ook, als je daar op doelt, het liefdesleven een stuk aangenamer dan bij meezwijmelen met Abba op de veranda.

Het idee, dat mijn ega zou bepalen, hoeveel sterren ik bij de beoordeling aan een album moet geven. Voor een beetje liefde. Mensenlieve.......

2021 VOYAGE

Een reis naar mijn kindertijd en terug.

Ik had bij de helft van de nummers tranen in de ogen. Ik heb altijd gevoeld dat ABBA een comeback zou maken: niet op het podium (al hebben ze daar mooi een virtuele mouw aan gepast) maar met nieuw plaatwerk. Mijn vader stierf in 2001. Hij was een groot ABBA fan. En daarom was ABBA niet cool toen ik jong was. Maar in mijn kindertijd kwamen al die liedjes op de radio voorbij en ze nestelden zich nietsvermoedend op mijn harde schijf. Pas toen ik student werd en mij voorbereidde op het volwassen leven kwamen die songs weer aan de oppervlakte. Toevallig was dat begin jaren '90 tijdens de ABBA Gold revival. Eens je zelf volwassen bent ga je toch anders naar je vader kijken. Bijgevolg ging ik anders naar de liedjes van ABBA luisteren. Vooral het album Super Trouper wist me te ontroeren.

Voyage is als een spiegel. Je kijkt al luisterend naar jezelf. Je ziet aan de grijze haren en de rimpels hoe het leven je getekend heeft. Je luistert dieper en je ziet jezelf terug als kind in de jaren '70. Want de ABBA fan hoort in alle tien de liedjes links naar de oude songs. En ik hoor in de teksten links naar mijn vader. Hoe hij toen moet geweest zijn. Hoe ik nu geworden ben. Op de een of andere zalige manier komen die twee sentimenten perfect samen op dit nieuwe album. Het is alsof ik twintig jaar na zijn dood mijn vader opnieuw leer kennen in deze muzikale spiegel. Ik zie in welke mate ik hem geworden ben. En ik zie ook opnieuw wie ik als kind wilde worden en hoor hoe ver ik daarvan ben afgedwaald. De melancholie in ABBA's muziek is nooit hartverscheurend maar eerder zalvend. Er wordt met weemoed teruggekeken, ook naar de gemaakte fouten en de gemiste kansen, maar nooit zonder dankbaar vrede te nemen met het nu.

Vooral bij de tragere nummers moest ik een paar tranen wegpinken. Omdat de teksten beschouwend zijn. En omdat de stemmen gerijpt zijn. Ik ben altijd een fan van Frida's stemkleur geweest. Haar stem ontroert me op Voyage meer dan ooit. Agnetha lijkt me iets meer in de schaduw te blijven, vroeger was dat omgekeerd. Maar ook zij heeft nog steeds dat pijntje in haar stem in de meer doorleefde nummers. Het uptempo materiaal is aardig en bewijst dat Benny en Bjorn nog steeds popsongs kunnen schrijven. Maar in de tragere nummers met hun meesterlijk mooie arrangementen zit voor mij de meeste magie

Favorieten: I Still Have Faith In You, Little Things (mijn vader heeft mijn kinderen nooit gekend), Don't Shut Me Down (lekkere baslijn), I Can Be That Woman, Bumblebee en Ode To Freedom.

Zo zo.. een intrigerend inkijkje in het privéleven van Musician.. Twee ‘sterren’ blijkbaar..

Hoog tijd om de ketting in te korten zodat ze niet meer aan de CD speler kan zitten dan

Mixen is niet hetzelfde als masteren.

Dazzler wat een mooi en ontroerend stuk heb je geschreven bij Voyage. Chapeau!
Herkenbaar voor diegenen die ABBA in hun hoogtijdagen bewust hebben meegemaakt.

De hits van ABBA kan ik altijd goed hebben, maar een heel album vind ik altijd wat teveel van het goede. Dit album maar eens opgezet, en ik moet zeggen dat het me niet meevalt.
Het is wel enorme edelkitch wat ABBA ons hier voorschotelt. Zo enorm zoet allemaal, haast niet door te komen. Iets meer nummers als Don't Shut Me Down hadden het album goed gedaan.
Toch is het wel ergens charmant dat ze nog een laatste ode brengen aan de fans, die ongetwijfeld enorm blij zijn met Voyage. Ook hier op MuMe raakt het album bij een aantal een gevoelige snaar, het is mooi dat de muziek dat kan doen.
Mijn respect heeft ABBA zeker, maar ik ga er geen stem op uitbrengen. Misschien nog eens met de feestdagen proberen, maar voor nu biedt de compilatie Gold genoeg.

En ik heb nu inmiddels alles gehoord en.....
nergens op dit album zo'n verassing van het niveau waar ik op had gehoopt
Voor mij is het vnl een gemiddeld album, niet slecht en aardig goed ,met geen hoogvliegers helaas
Ik ben best breed van smaak,en daar vallen albums van Abba ook onder
Maar dit is het eerste Abba album dat bij mij onder de 4* scoort (de eerste 3 nooit beoordeeld)
Aangevinkt...I Still Have Faith in You en Keep an Eye on Dan
Een 7- meer chocolade kan ik er niet van maken

Ik vond ze vroeger best aardige nummers ten gehore brengen, maar dit......man man hiervoor had je echt de studio niet in gehoeven. kinderkoortjes pffft....verder geen sterke composities die van hen wel gewend was.

Het blijft lastig, de comeback plaat van Abba, objectief beoordelen, de euforie van fans die het allemaal hebben meegemaakt, en nu na 40 jaar een heel nieuw album, Abba, toen dertigers nu zeventigers, hoe moet je zo,n plaat plaatsen? Sentimenten en het terugverlangen naar de onschuld van weleer, Abba was de belichaming van die tijd, ze domineerde de hitlijsten voor 8 jaar, men groeide er mee op, de soundtrack van de jeugdigheid, of de plaat zich kan meten met hun beste werk, sommige zeggen van wel, maar ik denk van niet, dan kan je ook niet verwachten, onrealistisch, maar dat maakt niet uit, het geeft miljoenen mensen een warm gevoel, terug naar de onschuld in een wereld wiens situatie er de laatste 40 jaar niet bepaald beter op is geworden, Abba kan weer even dat warme bad van geborgenheid zijn die het ooit was en alleen daarom al is deze comeback een daverend succes, dat de plaat misschien niet in de schaduw kan staan van hun beste werk is totaal niet relevant.

Dat cgi gedoe vind ik wel next level erg hoor.

Wat een leuk album! Ik ben zelf 20 en niet opgegroeid met 'Abba', toch leerde ik ze al gauw kennen en werd ik 'verslaafd' aan hun muziek. Ik was dan ook heel enthousiast over deze comeback. Bij de eerste luisterbeurt bleef ik precies wat op mijn honger zitten. Ik vroeg me dan ook af of ik mijn verwachtingen niet te hoog had gelegd. Maar enkele luisterbeurten later was ik volledig mee in het 'Voyage' verhaal. Met als gevolg dat de plaat al het hele weekend op de platenspeler ligt.

Mijn favorieten op deze plaat zijn: Don't Shut Me Down, When You Danced With Me, I Can Be That Woman, Keep An Eye On Dan en No Doubt About It. Hoe cliché de kerst single (Little Things) ook klinkt, het nummer kan me toch bekoren.

Het enige 'probleem' met deze comeback is het visuele aspect. De Abbatars (3D versies van de leden) vind ik vooruitstrevend maar het past gewoon niet bij Abba of bij hun muziek. De cover met de zon vind ik mooi maar dat is ook het enige aspect. Ik had liever een 'echte' foto gezien. Maar dit is natuurlijk een detail.

Het is fijn dat alle fans nu ook een echt laatste hoofdstuk hebben gekregen en niet moeten verder kauwen op het 'open einde', 40 jaar terug.

Bestaat er een artiest van het kaliber ABBA die na 40 jaar stilte terugkeert met een plaat die de eigen sound niet verloochent? Volgens mij is dit een unicum. Een vriend verwoordde het als volgt. "Als fan dacht ik: wauw, het lijkt wel gisteren. Als muziekliefhebber dacht ik: oei, het lijkt wel gisteren." Ook ik worstel bij de helft van deze plaat met dat dubbele gevoel. Maar voor de andere helft stijgt hij ver boven de verwachtingen uit. Want Ik had nooit gedacht dat de nieuwe ABBA mij zo diep zou ontroeren. Ik denk aan Strawberry Wood van de Nits, Crimson Red van Prefab Sprout en English Electric van OMD als gelijkaardige ervaringen. En ik vermoed dat The Tipping Point van Tears For Fears wel eens de volgende plaat zou kunnen worden die een balsem weet te leggen op het genadeloos verstrijken van mijn levensjaren. Maar geen enkele van die bands zweeg zo lang als ABBA. Voor Voyage gaat geen enkele vergelijking op.

Zag de eerste beelden op tv van die avatars en hoe dat gemaakt is/wordt. Kreeg een beetje de associatie van “mooiste meisje van de klas”. Grandeur van weleer. 40 jaar geleden zag ‘t er allemaal leuk uit, was de muziek origineel en paste het in de tijdgeest. Nu werkt het vooral op m’n lachspieren en kom niet verder dan 1 of 2 nummers. Om te janken. Dat ik ooit Fernando of zo zou missen Wie had dat gedacht.

Hiermee schrijf je dus alle muziek van voor 1980 af begrijp ik?

Nee hoor, gelukkig niet. Alleen de artiesten die na 40 jaar zo’n comeback maken. Dat zijn er… hoeveel?

Alleen Abba als ik het goed heb. Wat mij betreft is dat niet om te janken, maar juist een leuke en verrassende actie.

Dat is toch het mooie van ‘smaak’. Voor ieders wat op deze mooie site. Heb nog nooit een album van ABBA gescored en ga dat met deze ook niet doen. Niet mijn smaak. Dat krampachtige gedoe met die avatars vind ik lachwekkend. Da’s alles. Veel bands die 40 of 50 jaar bestaan treden nog lekker op. Dat kan ik waarderen. Dat vele blij worden van dat nepgedoe is helemaal top.

Het lag sinds 2018 al in de lijn der verwachting, nieuwe muziek van het Zweedse kwartet ABBA. Het heeft echter nog een tijdje geduurd, de fans en liefhebbers moesten geduld hebben, maar dan heb je ook wat. "VOYAGE" ligt sinds eind vorige week in de winkels en vindt gretig aftrek.

Het verhaal van ABBA mag voor velen bekend zijn. De vier leden hadden al een succesvolle carrière voordat ABBA opgericht werd. Toetsenist Benny Andersson was lid van de succesvolle popband The Hepstars, gitarist Björn Ulvaeus zat in de populaire folk band The Hootenanny Singers, Anni-Frid Lyngstad had succes als jazz zangeres en Agnetha Fältskog had een succesvolle solo carrière. Op het in 1970 verschenen derde album van Agnetha, "SOM JAG ÄR", werken de andere drie al samen met de blonde zangeres, die door haar deelname aan de Zweedse versie van de musical "JESUS CHRIST SUPERSTAR" in 1972 haar populariteit alleen maar zag groeien.

In 1972 verscheen de eerste ABBA single, "PEOPLE NEED LOVE", al noemden ze zich toen nog Björn & Benny, Agnetha & Anni Frid. Met "RING RING" deden ze in 1973 een mislukte poging om deel te nemen aan het Eurovisie Songfestival, in 1974 lukte dat wel met "WATERLOO", ze wonnen de editie van dat jaar. In 1975 verscheen één van de beste singles van de groep, "S.O.S.", 1976 was een ongekend succesvol jaar met 3 nummer 1 hits in Nederland, "FERNANDO", "DANCING QUEEN" en "MONEY, MONEY, MONEY".

Voor mij zijn de singles "KNOWING ME, KNOWING YOU", "EAGLE", "GIMME GIMME GIMME (a man after midnight)", "ONE OF US" en het weergaloze "THE DAY BEFORE YOU CAME" absolute toppers in het oeuvre van de band. Albums als "ABBA" uit 1975, "THE ALBUM" uit 1977, het in 1980 verschenen "SUPER TROUPER" en het (tijdelijke) slotakkoord "THE VISITORS" uit 1981 behoren tot mijn persoonlijke favorieten. Na het reeds genoemde "THE DAY BEFORE YOU CAME" en diens opvolger "UNDER ATTACK" uit 1982 werd het stil rondom ABBA.

De dames brachten solo albums uit. Van Frida verscheen "SOMETHING GOING ON" in 1982, waarvan ik het titelnummer erg goed vind en in 1984 bracht ze "SHINE" uit. Mike Chapman produceerde voor Agnetha het in 1983 uitgebrachte "WRAP YOUR ARMS AROUND ME", waarvan 2 singles de Nederlandse Top 40 wisten te bereiken. Andersson en Ulvaeus maakten de muziek voor de musical "CHESS", schreven af en toe voor andere artiesten een liedje en zetten zich in voor de musical "MAMMA MIA", met natuurlijk muziek van hun eigen bandje.

Sinds de jaren negentig is de populariteit van ABBA alleen maar gestegen en veranderde de meningen van zogenaamde kenners, die de muziek van het viertal vaak af deed als simpel en muzikaal behang. Muzikanten van allerlei pluimage herkenden en erkenden steeds vaker de kwaliteiten van de liedjes, waarbij vooral de laatste periode bejubeld werd. Het duurde echter nog een hele tijd alvorens de blik weer op het uiterst succesvolle ABBA gericht werd. Een groots aangekondigd en opgezette persconferentie werd gebruikt om het nieuwe album aan te kondigen en om een concertreeks bekend te maken.

"VOYAGE" kwam dus afgelopen vrijdag uit. Tien nieuwe liedjes, 37 minuten pure kwaliteit en nostalgie en de keuze voor de opener is misschien wat verrassend. "I STILL HAVE FAITH IN YOU" is het langste nummer van "VOYAGE" en het is een orkestraal, wat zwaar aangezette ballad met wel de van ABBA bekende arrangementen. Frida zingt het met een passende, soms wat breekbare stem, waardoor ik het een prachtig begin van het album vind. Het tempo en de sfeer gaat omhoog in "WHEN YOU DANCED WITH ME", een heerlijk vrolijk nummer met een aanstekelijke melodielijn en ritme. De samenzang in dit nummer is geweldig, herkenbaar en hemels. Kerstgevoel krijg je volledig met "LITTLE THINGS", inclusief kinderkoor. Mierzoet, maar wel mooi, maar ik ben dan ook wel een liefhebber van dit soort kerstliedjes. Het nummer dat samen met de opener op 2 september van dit jaar uitbracht werd, is het heerlijke "DON’T SHUT ME DOWN", waarin van de eerste tot de laatste seconde het ABBA geluid volledig in verwerkt is. Uptempo, passende toetsen bijdragen en een lekker ritme. "JUST A NOTION" blijkt al sinds de eind jaren zeventig op de plank te liggen en heeft gelukkig een plaatsje gekregen op "VOYAGE". Een ABBA liedje zoals die in hun eerste periode gemaakt werd, vintage ABBA las ik ergens en dat klopt. Uptempo, heerlijke samenzang en een pakkende melodie.

Agnetha heeft de hoofdrol in "I CAN BE THAT WOMAN", een sfeervolle ballad over verbroken relaties met mooie vocale arrangementen. Eén van de vele hoogtepunten vind ik "KEEP AN EYE ON DAN", een door synthesizer gedragen uptempo nummer dat herinneringen oproept aan het begin van de jaren tachtig, maar toch ook iets moderns heeft. Eén van de mindere liedjes vind ik "BUMBLE BEE", dat in veel reviews met "FERNANDO" vergeleken wordt. Ik snap dat voor een deel, Frida zingt ook dit nummer, er zit een mars ritme in, de fluit maar dit nummer komt niet echt tot bloei. Het tempo gaat weer flink omhoog in het pakkende en swingend "NO DOUBT ABOUT IT", waarvan het refrein een echt oorwurmpje is. Het klassieke "ODE TO FREEDOM" is het slotakkoord, sferische melodie, lagere vocalen dan bij de andere 9 liedjes en het koorachtige zang zorgt ervoor dat het nummer melancholisch aanvoelt. Een passend slot wat mij betreft.

Gelukkig klinkt ABBA op "VOYAGE" zoals je dat mag verwachten en hebben ze gekozen voor het oude en vertrouwde geluid. Natuurlijk zullen er mensen zijn die dat als gemakkelijk, gemakzuchtig bestempelen, maar wat hadden ze dan moeten doen? Samenwerken met één of andere DJ of rapper? Nee, wat ben ik blij dat ze daar niet voor hebben gekozen en dat ze dicht bij zichzelf zijn gebleven. Dit zal, zoals ze bekend hebben gemaakt, tevens het laatste album zijn, waarmee een reis van zo'n 50 jaar ten einde komt. Dat ze dat met een prachtig album als "VOYAGE" doen, is te benijden, want hoeveel acts lukt het om officieel én met een mooi album, afscheid te nemen? Niet veel, dus mogen Agnetha, Björn, Benny en Anni Frid zich gelukkig prijzen, dat ze dit wel hebben gedaan. En dat ze de miljoenen fans over de hele wereld een prachtig cadeau gegeven hebben, als dank voor de jaren die ze trouw zijn gebleven aan hun bandje...net zo trouw als dat 't bandje aan hun eigen identiteit gebleven is. 

Het blijft een opzienbarend fenomeen; 40 jaar na The Visitors is het er toch nog van gekomen, een nieuwe ABBA.
De aanleiding moet toch zoiets geweest zijn van okay, nog eentje dan.
Met niet al te veel poeha is het 4tal van het toneel verdwenen toendertijd en dat is in een relatieve vredige sfeer gegaan.
Wat brengt Voyage ons uiteindelijk?
Een niet al te lange plaat in ieder geval, het klokt 37 minuten en een beetje. Toch ook wel een bewijs dat er kennelijk niet meer in het vat zat, of overig werk dat niet geschikt of goed genoeg is bevonden.
Het goede nieuws en al veel aangegeven hier, het is het vertouwde ABBA geluid en dat was ook precies de bedoeling.
Geen geforceerde bedoeningen om eigentijdse stijlen op te pakken en waarom ook.
Het unieke van ABBA was de herkenbaarheid en Benny en Bjorn hadden toendertijd een antenne om hypjes slim te verwerken in de composities en toch hun signature te behouden.
De bewijsdrang is wat dat aangaat allang niet meer aan de orde.
We horen dan ook een soort memory lane in het verloop.
Het breekbare en het 1e nummer wat vrijgegeven werd, I Still Have Faith In You is fraai en vertrouwd. Dapper om te beginnen met een ballad trouwens.
When You Danced With Me is ABBA frivool, maar mij net even te frivool. Het is net geen draakje, maar oei wat is het zoet.
Little Things is met op het oog de aankomende kerst een pakkend liedje wat wel iets doet met mij. Het is klein gehouden, de zang puur en ouder en dat is prima.
De dames zingen overigens nog herkenbaar en kleuren als vanouds geweldig. Natuurlijk is het nu eenmaal zo dat het niet meer de nachtegaaltjes zijn van toen, maar het zou ook niet terecht zijn dat te verwachten.
Don't Shut Me Down vond ik al echt goed en ook op dit album is het mijn favoriet.
Het is een song waar het refein net als vanouds top is en in geheel ook een typische ABBA vibe heeft. Het vlotte ritme, de keuze in de sounds en het arrangement.
Just A Notion dan. Wellicht het meest old school ABBA. Leuk, catchy, maar ook wel wat oubollig. Inwisselbaar.
I Can Be That Woman is misschien een groeier. Het gaat een beetje langs mij heen. Beladen, maar het komt niet echt binnen.
Keep an Eye on Dan doet denken aan hun eind jaren 70 stijl en flowt lekker door het enigzins dansbare element. Dubbele vocalen van de dames, lekker nummer.
Bumblebee is een typische albumtrack die mij dan weer net even te suikerzoet is.
No Doubt About It is best ok, maar ik mis wel een momentje van "nu komt het". Maar het nummer is dan ook aan de korte kant.
Ode To Freedom is de ambitieuze nogal bombastische afsluiter die ook slim tot het laatste is bewaard. Een mooie boodschap en een waardig einde.

Voyage is als geheel bijna een ruime voldoende voor mij en dat is welbeschouwd een knappe prestatie van een legendarische band waarvan niet meer werd verwacht dat zij überhaupt nog iets zouden opnemen.
Een afwisselende plaat die mooie momenten heeft en ons in vogelvlucht mee neemt waar ABBA ooit voor stond en nog even staat.
Mooi dat ze dit hebben gedaan.

Al was het dan bij lange na geen 40 jaar (slechts 16?), maar toch, ik moest bij de aankondiging van een nieuw ABBA album denken aan het nieuws over een nieuw Doe Maar album (en optredens) rond de eeuwwisseling. Dat kwam toen ook vrij onverwachts. Het album was aardig, maar ook niet meer dan dat. Maar het maakte wel veel los.

ABBA altijd als een singles-band/groep gezien, de verzamelaar "Gold" is niet voor niets nog steeds een succes. De oude albums bevatten fraaie songs, maar doorgaans ook veel vullers, van mindere kwaliteit. Wat dat betreft is dit album niet anders. Dat het album veel mensen zo ontzettend veel plezier brengt in deze naargeestige tijden is mooi toch? En die concerten? Er zal nauwlettend naar gekeken worden door de andere groten der aarde, de McCartneys, Rolling Stones etc., die niet het eeuwige (tour)leven hebben. Dit zou wel eens de toekomst kunnen zijn.

Ben zelf geen specifiek kenner of liefhebber van ABBA, maar wie teleurgesteld is in de laatste worp van ABBA zou dit album eens moeten checken: Impressions van Music Go Music (niet op MusicMeter) uit 2014. Vooral het nummer Tell Me How It Feels is een knaller van een would-be ABBA disco hit.

Dit schreef The Guardian destijds: “The second album by LA’s Music Go Music is so perfect it’s unnerving. There’s an alien, hyper-polished quality to its nine songs of torrid passion, tortured memory and disco fervour, as though they were recorded not by flesh-and-blood people but clones of Abba who dance by night and plug themselves into an electric current by day.”

Hoezo kinderkoortjes? Eén kinderkoortje aan het eind van het speciale kerstliedje 'Little things'. Moet toch kunnen?
Het hoeft je smaak niet te zijn, maar ik vond het passend.