Captain Beefheart and His Magic Band - Trout Mask Replica (1969)

Een Mooi Album 5 Sterren Waard

Sommige van mijn reviews vindt ik verschrikkelijk, als ik ze nu teruglees.

ach, iemand die tekstueel zijn best doet om wat van een review te maken, niks mis mee, maar dat dinosausbericht slaat nergens op

Dinosaus hoort bij de brontoburger. Een brontoburger zonder dinosaus kun je eigenlijk geen echte brontoburger noemen. Het is juist de dinosaus die er voor zorgt dat een brontoburger niet zo-maar een burger is. Een brontoburger zonder dinosaus is als de dikke zonder de dunne, Flappie zonder Youp en Captain Beefheart zonder his Magic Band

vandaar...lijkt mij duidelijk.

Wat hij zelf heeft te zeggen over dit leuke album:

"The fish I used in Trout mask replica stank so bad"

Waarom voelt iedereen zich hier geroepen om superintelligent proberen over te komen? Zelden zoveel gezever gelezen over een plaat.

Deze warboel bevat enkele leuke momenten maar in z'n geheel is dit toch slappe kost. Voor mijn part mag hij ver op zijn tijd vooruit zijn, het merendeel van de bevolking begrijpt dit toch niet, mijzelf inbegrepen.

Dit is net een rammelende flipperkast waarbij alle vijzen los zitten. Bij die beefheart zit er toch wel zeker een schroefje los denk ik hoor...

Desondanks kom ik song per song nog aan een gemiddelde van 2.76

Anders word je hier natuurlijk niet serieus genomen. Je hoeft het overigens ook niet te begrijpen. Je moet je erbij neer kunnen leggen dat je het niet begrijpt en niet zult begrijpen. Dan pas zul je het begrijpen.

Ik weet niet zo goed wat ik met dit album aan moet. Er staat bij vlagen briljante muziek op (Luister bv. eens naar de meer instrumentale stukken) Maar na een minuut of 20 wil ik naar iets anders luisteren. Het is nl. nogal zware kost, zelfs vergeleken met Zappa's eigen werk.

4.

Voor een ieder die nog steeds niet weet wat te doen met dit album, TMR voor Dummies

1) Maak een lijstje met de klassieke kenmerken van schoonheid...zoals daar zijn:

- puurheid
- proportie
- eenvoud
- heelheid
- symmetrie
- perfectie
- regelmatigheid
- gelijkmatigheid
- maat
- harmonie

2) Vink datgene aan wat van toepassing is op TMR.
3) Beschouw de teksten. Wat wil men duidelijk maken? (Wat denkt u daarvan?, wat doet het met u?)
4) Welk emoties worden gebruikt? m.a.w. Wat is de "lijm" tussen
vertolker en ontvanger? (Wat denkt u daarvan?, wat doet het met u?)
5) Plaats het album in zijn context (Jaar van verschjning, muziek van invloed op dit album/muziek beinvloed door dit album etcetc)

6) ........."kraak, piep, auw".......

7) Trek uw conclusie.

(4,5* --> 5* werkelijk geniaal)

Dit beoordelingssysteem is ook bruikbaar op meer gangbare muziekgenres zoals free-jazz, avant-garde minimalisme, braziliaanse psychedelica, japanse noise, scandinavische folk...etcetc

Heeft u ook specifiekere tips (albums) waarop dit beoordelingssysteem toe te passen is?

en mucho successa

Ik kan hem uitzitten! (na 312 pogingen)

Vanaf luisterbeurt 313 begint vervolgens het Grote Genieten.

Ben ik nu superintelligent?

nee.

313 luisterbeurten.....

toemaar.... de eerste keer uitzitten.....en 5 sterren, na hoe veel keer kwam je tot die score

ik heb toch ernstig het idee dat hij sarcastisch is, want wie zo in godsnaam een plaat 300 keer luisteren in de hoop dat hij hem ooit goed gaat vinden.

Uniek in de muziek, maar door weinigen begrepen. Naar men zegt zelfs niet door de Magic Band zelf. Het lijkt erop dat de zgn. serieuze muziekliefhebber een mening vormt nadat hij een werk begrepen heeft, een plaats heeft gegeven.
Deze van Beefheart ontdoet de muziekadept van de neiging het werk zich eigen te maken, teneinde het te beoordelen.
Dit werk is niet eigen te maken, evenals bijvoorbeeld Ascension van John Coltrane of Metal Machine Music van Lou Reed.
Het werkstuk ondergaan is de enig optie om het op waarde te schatten. En dan vind je het hels of hemels, tenenkrommend of geniaal. Zonder opgaaf van reden.

Uitstekend verwoord zeg.

Gelukkig regeert hier het predict hels, zonder verdere opgaaf van reden

Daar ben je zeker achter gekomen naar aanleiding van mijn TMR voor Dummies

Ascension zou ik niet willen vergelijken met dit album.

MMM is gewoon bagger (of ik snap iets niet )

Ascension evenals MMM is denk ik te vergelijken met dit album, omdat het niet bedoeld is om helemaal begrepen te worden. Ascension is daarbij naar mijn inzicht een van de meest vrije expressies binnen de Jazz, zoals Trout Mask Replica dat is binnen de 'populaire' muziek, en inderdaad, je trekt 't of niet
Fredpit, je TMR voor dummies heb ik niet gebruikt, al had dat natuurlijk best gekund. Ware het niet dat ik dit album al vele jaren ken, koester en hogelijk waardeer...

Ascension is prima te begrijpen en vol emotie...maar dusdanig complex in zijn vrije vorm dat volledige herkenning je toch aardig wat luisterbeurten gaat kosten....de energie, de emotie en de verschilende persoonlijkheden binnen het collectief zijn echter duidelijk herkenbaar. De bedoeling staat in duidelijke zinnen in de liner notes en zijn voor een ieder die de loopbaan van Coltrane (en jazz) heeft gevolgd overduidelijk.

TMR wil (bewust) niet begrepen worden en dat is goed gelukt....je zou het bijna antimuziek kunnen noemen. Maakt het natuurlijk wel fascinerend, maar naar mijn idee geen "vrije expressie" in dezelfde zin als Ascension

Coltrane was, net als Ornette Coleman overigens, een groot voorbeeld voor Beefheart, en dat hoor je vooral op TMR en ook op Lick My Decals Off, Baby - de opvolger hiervan.
Met vrije expressie bedoel ik overigens niet zoiets als 'blazen tot de lucht op is', al denk ik dat veel van TMR en Ascension tot stand kwam door improvisatie. Ik kan de link in ieder geval wel leggen. Ga ik nu even de liner notes van Ascension lezen

Ascension is inderdaad vrije improvisatie.

Evanshewson verhaal komt me bekend voor

Ook ik kocht deze plaat wegens goede reviews, en ook ik dacht beter niet kunnen doen. (Ik koop 40% blind door aanraden en/of hoezen meestal gaat het prima altijd leuks wat nieuws te ontdekken). Eerste 5 luister beurten kwam ik niet verder dan een kwartier maar na 100x proberen begon ik het te waarderen vals spelen, spelen zonder structuur of idee hoe je het er uit wil laten zien, en vals zingen in 1 en toch vind ik het best aardig. Ook wisselt het per 2 minuten van track en genre. Dit is ver weg het meest moeilijk wat ik in huis heb, ik vind Miles Davis & Pink Floyd al moeilijk zat.

Na 100x een 3,5. Gaat helemaal goedkomen.

Ik heb ondertussen nog enkele pogingen ondernomen en moet bekennen dat ik in deze muziek echt met de beste wil van de wereld niet kan inkomen, ik kets er gewoon op af, mij doet het gewoon pijn om hier naar te moeten luisteren.
Maar ik heb het album, mocht ik ooit bezoek krijgen dat er naar vraagt, dan zet ik het met plezier op en onderga ik het wel, dan zal de koffie en het eten veel moeten verzachten...

Ook ik kocht deze plaat wegens goede reviews, en ook ik dacht beter niet kunnen doen.

Wat een zin weer

Moet natuurlijk zijn, en ook ik had dit beter niet kunnen doen.

Ik had gedacht dat dit nooit iets voor mij zou zijn, maar nu ik net Moonlight on Vermont en Ella Guru heb gedownload, moet ik toch maar eens het complete album zien op te duikelen. Na 1 luisterbeurt bevallen me die twee nummers namelijk uitstekend. Is dit duo een beetje representatief voor de rest van Trout?

Dat zijn nog wel twee redelijk coherente nummers naar de maatstaven van dit album.

Als je bijvoorbeeld ook Frownland al bij eerste beluistering kunt volhouden zit het wel snor.