Neil Young - Tonight's the Night (1975)

Een 'econoline van' is trouwens een bestelbusje van Ford.

I hope that it matters/ I'm having my doubts

Kan een goed verhaal een plaat beter maken?

Hier volgt mijn subjectieve versie van de ontstaansgeschiedenis van Tonight's The Night, wat waarschijnlijk nog op detail zal worden gecorrigeerd door de echte kenners op het forum.

Neil was beroemd geworden met Déjà Vu, en ongenaakbaar met zijn soloplaat Harvest. Die verworven beroemdheid beviel hem maar matig. Hoe zei het zelf ook alweer? 'Heart Of Gold brought me to the middle of the road. I soon got bored, so I drove into the ditch. It was a rougher ride, but I met more interesting people there.' Zoiets?
Beroemdheid confronteerde Neil Young vooral met bandleden die zeurden om meer geld, vrienden die aan drugs ten onder gingen, en een publiek dat totaal niet geïnteresseerd was in wat Young probeerde te doen, maar naar de shows kwam om de hits te horen. De volgende drie platen die hij zou maken, zouden bekend komen te staan als 'The Ditch Trilogy'.

De eerste Ditch-plaat, Time Fades Away, is een liveplaat van de Harvest-tour, niet met de hits maar met alleen maar nieuwe, eigenzinnige, nogal lelijk gespeelde nummers. Het is een soort dagboek van een ramp. De derde is On The Beach, waarop Young een soort stonede, apathische afstand heeft genomen van zijn ellende. De tweede, Tonight's The Night, staat er dan juist weer middenin.

De plaat is opgedragen aan twee vrienden van Young die waren overleden aan een overdosis: Bruce Berry, een roadie, en Danny Whitten, ex-lid van Crazy Horse (ritmegitarist op Everybody Knows This Is Nowhere). Het grootste deel van de plaat werd opgenomen in een soort loods, waarin de muzikanten bij elkaar kwamen in de vroege avond. Er werd tequila gedronken en biljart gespeeld, en zo rond 1 uur 's nachts gingen ze muziek maken.

De plaat klinkt, niet verrassend, als een groep stomdronken mensen die midden in de nacht muziek aan het uitkwelen zijn. De muziek is elementair en de teksten al net zo eenvoudig. Het spel is vak verre van strak en de zang van Young ronduit vals. Voor veel luisteraars niet bepaald een voordeel, zie een aantal van de rest van de reacties bij dit album. Je kunt dan ook de kritische vraag stellen: wat voor nut heeft het om volledig fucked up een plaat op te nemen?

Aan de andere kant: hoe vaak zien we dat nou eigenlijk echt? Veel artiesten kokketeren wel met ellende en misbruik van substanties, maar in negen van de tien gevallen is hun muziek of keurig afgemixte pop, of onbeluisterbar gefreak. Tonight's The Night romantiseert de ellende niet, het wordt niet bijgeschaafd tot keurige emo en het wordt ook niet moeilijker gemaakt dan het is. Zo'n plaat kom je eigenlijk helemaal niet zo vaak tegen.

Ik begrijp de mensen wel die dit niet aan kunnen horen. Bij mijzelf heeft het behoorlijk lang geduurd voordat ik het nut ervan inzag (volgens mij begon deze plaat op drie sterren). Ik zou alleen wel adviseren: houd deze plaat bij de hand. Luister hem zo nu en dan een keer. Want als hij je echt weet te raken, dan komt hij ook binnen als een mes. Zo'n plaat waarvan je bijna zou denken: misschien is het maar beter voor andere mensen, als ze deze plaat niet begrijpen. Maar ik vrees dat het onvermijdelijk is, in een mensenleven, om af en toe met dit soort gevoelens te worden geconfronteerd.

Mooi verwoord, Sandokan!

Inderdaad mooi omschreven.

Deze versie van Bad Fog of Loneliness (Luisteren! Luisteren!) staat mooi in het verlengde van dit album; zo intens droevig..

Omdat dat de versie is van de originele Tonight's the Night.

Ik las trouwens in Shakey dat volgens producer David Briggs er een eerdere versie bestaat van Tonight's The Night die nog rauwer en lelijker was, en dat de uiteindelijk gereleaste versie nog een licht gepolijste variant hierop was (!). Is er iemand die dat origineel ooit gehoord heeft (Harm? Stijn?), ik ben wel benieuwd hoe dat dan klinkt.

Oh, en Deren en Cygnus nog bedankt voor de aardige woorden.

Ik heb die. Ik stuur je wel even een pm.

zou die niet uitkomen op de volgende archives?

Dat is expliciet nog niet naar buiten gekomen, maar ik denk het haast wel. Ik neem aan dat ze dan gewoon voor de onbewerkte versie kiezen, en niet voor de (problematisch) gemixte.

Nou, je hebt de TTN acetate, met onder andere Winterlong en Traces erop en de 'echte' TTN, die wat meer op een live concert in de studio leek, compleet met praajes tussendoor. Die laatste is nooit gelekt, de eerste wel.

Neil Young - Tonight's The Night Acetate 1973-74 Flac ~ Grateful Breed - A Psychedelicious Corner, Est. 2007 - gratefulbreed.blogspot.com

Ja, de acetate is toch de gemixte versie?

Hoe bedoel je gemixt? Het is een van de alternatieve versies van TTN, maar niet DE TTN zoals Briggs em oorspronkelijk bedoeld had. In Shakey staat er meer over, inclusief foto van het casettebandje met het origineel.

Briggs' oorspronkelijke versie zijn ze daarna toch gaan mixen? Dat lukte niet, en die praatjes tussendoor zijn kwijtgeraakt, en toen is het maar afgeblazen.

Briggs (p. 428): ''I did the record, I thought it was great, and Neil and Elliot and the record company backpedaled. They ruined the real TTN, hid it away on a shelf, etc.''

Neil (p. 429): ''We had a rough mix of the whole thing - it had the raps and everything. Then somehow the raps got cut out. I don't know how that happened. If Briggs said he finished the record and that was it, that's not true. 'Cause if he thought it was done, we wouldn't have been fucking around with those masters.''

Die 'rough mix' moet de versie zijn waar Briggs het over heeft. De acetate lijkt mij dan (ook gezien het ontbreken van de praatjes) de 'fucking around' versie.

En die 'rough mix' is dus vooralsnog niet gelekt, als ik het goed begrijp?

Klopt.

Borrowed tunes is met zoveel intens gevoel gezongen dat je er nog steeds stil van wordt !
Neil zingt dit met zijn hart en zijn ziel en met vooral heel veel gevoel ! Dit is pure emotie van de kunstenaar !

Dit behoort m.i. tot de intenste, ruwste platen die ik van hem ken. Over die periode is dan ook al genoeg aangegeven. De hoes spreekt ook voor zichzelf. Moet deze nog eens rustiger op mij af laten komen.

Ik heb er lang over na moeten denken, maar dit kan niet anders dan een 5* album zijn. verdriet oncompromisloos weergeven.. De valse zang op Mellow my mind is een van de mooiste dingen die ik tot nu toe gehoord heb.

Er is maar een artiest die zo vals kans zingen dat het weer mooi word en dat is Neil.

Sinds men dag in dag uit Adele draait in winkelcentra gaat het slecht met de economie.
Ze kan wel mooi zingen, echter komt haar stem me na 5 minuten me echt de strot uit.

Ik wil meer Tonights the night in winkelcentra, dat lijkt mij beter voor de economie en nu maar hopen dat men musicmeter leest in het Catshuis!

In ieder geval goed voor de slijterij.

Met Tonight's the Night in winkelcentra zal Nederland ongetwijfeld Finland voorbij gaan streven in het aantal zelfmoorden per 1000 inwoners.

Aangezien Adele ook aanleiding geeft tot online gaan shoppen stel ik een meer opbeurend album voor van Neil Young. Daar komen er wel een paar voor in aanmerking.

Ik zie het helemaal voor me: Mensen lopen in het centrum, Neil ramt de akkoorden van "Look Out Joe" eruit, alle mensen vluchten een willekeurige winkel in, kopen van alles, lopen de winkel uit, Neil zet net "Lonesome whistle on a railroad trááááck " (Mellow My Mind) in, mensen vluchten een andere winkel in, doen weer allerhande impulsaankopen, gaan er weer uit, verdorie die takkeherrie is nog bezig, kom Greet we gaan een bakkie halen bij de Hema, Ja lekker, trakteer ik op bosbessentaart enzovoorts. Tja, het zou kunnen werken.

Ik liep laatst in een winkelcentrum waar plots Tim Hardin door de speakers klonk. Ik had echt de neiging om zo'n winkel in te lopen en te zeggen: "Héé, wat moet dat met mijn plaat?"

Ik zat laatst in een restaurant en toen kwam er zomaar "the treasure" van Manassas uit de speakers. Jammer dat het eten minder was...

Nou ja, beter dát dan andersom. Stel je voor dat ze je een fantastische maaltijd serveren onder het genot van (.......hier mag iedereen zijn eigen walgplaat invullen).

Opgenomen in 1973, de tour het uitkomen van 'Harvest'.
Iedereen verwachtte een hoop nummers van Harvest,
in plaats daarvan speelde hij het 'Tonight's The Night' album, van voor naar achter.
Neil Young zei: "If you stick with me now, I'll play songs that you've heard before".

Toen 'de eerste set' eindelijk klaar is, begon hij het hele album opnieuw te spelen!
Het publiek liep boos weg. Avond na avond.

Dit was niet de tour na Harvest, dat was Time Fades Away, in het voorjaar van 1973. De tour (en opnames van) Tonight's the Night waren in het najaar van 1973. Lookout Joe is dan wel weer met de Stray Gators opgenomen eind 1972 en New Mama werd ook al gezongen tijdens de Time Fades Away tour. Alleen het nummer Tonight's the Night speelde hij meerdere keren op een avond (meestal een keer of twee, drie). Liedjes werden afgewisseld met nummers als Cowgirl in the Sand en Helpless, Flying on the Ground is Wrong en Human Highway.

Het zit anders (zoals Harm ook al zegt):

De tour met The Stray Gators na het uitkomen van Harvest resulteerde in Time Fades Away. Daar werden alleen pas 'Lookout Joe', 'Borrowed Tune' en 'New Mama' gespeeld.

Later in 1973 ging Neil twee keer opnieuw op tour (nu met The Santa Monica Flyers) en dat zijn de tours die je de Tonight's the Night tour zou kunnen noemen. Daar speelde hij nooit heel Tonight's the Night van voren naar achter, wel een heleboel ervan. Hij heeft daar nooit het hele album (of hele concert) opnieuw gespeeld nadat hij klaar was (in de eerste tour deed hij wel early en late shows, dat was destijds gebruikelijk). Hij speelde het titelnummer meestal twee keer op een avond. Dan riep hij 'here's a song you've heard before', publiek juichen, en dan werd 'Tonight's the Night' opnieuw ingezet. Hij heeft het twee keer zelfs drie keer gespeeld (en een versie van 35 minuten).

Die Tonight's the Night tours zijn overigens geweldig. Hopelijk verschijnt er ook nog een officiele Archives release van.

Hoe zong Neil op die Tonight's the Night Tours eigenlijk?