Neil Young - Tonight's the Night (1975)

Rogyros en Musician vertolken exact waarom ik Tonight's the Night maar 2 sterren heb gegeven.
Er zijn Neil Youngfans die After the Goldrush en Harvest niks vinden, te commercieel, te gelikt en zo.
Er zijn andere Youngfans die On The beach en Tonight niet pruimen, te slordig,beroerde zang enzovoort.
Deze twee mensensoorten zullen het nooit met elkaar eens worden. Hoeft ook niet natuurlijk.
Ik heb wel gelezen dat de verkoop van Harvest en daarvoor ook al After the Goldrush alle records brak en dat van On The Beach en Tonight nog geen fractie daarvan verkocht is, hoewel veel critici deze platen wel goed recenseerden.
Maar zoals bekend gaan recensenten graag tegen de algemene opinie in, dan vallen ze meer op.

Emotioneel album en Neil gaat hier tot op het bot en soms er doorheen.
Dit was denk de plaat die Neil Young op dit moment moest maken.
Hij was behoorlijk depresief, mede door het recente verlies van vrienden / collega's
Live was hij dan ook vaak stomdronken, zoals Oor journalist Constant Meijers ooit uitvoerig heeft opgetekend (bij dit album gevoegd).

Het was geloof ik nog niet zo erg als bij Amy Winehouse

On the beach, Goldrush, everybody knows en deze staan voor mij op het allerhoogste niveau.

De eerste drie die jij noemt, Rudi, daar ga ik helemaal mee akkoord!

Dan ga ik het toch nog een keer proberen: ik zie dat je After the Gold Rush wel 5* hebt gegeven. Daar zingt Young ook vals, zeker op het titelnummer. Wat maakt het verschil?

After the Gold Rush is bij momenten ook tegen het valse aan maar toch duidelijk minder dan Mellow My Mind bv. (en daar vind ik de songs nog iets beter).
De beste zangprestatie van Neil Young is hier te horen.

Ok, ik begrijp het wanneer iemand een artiest niet weet te waarderen omdat hij vals zingt. Als je van muziek houdt, waar mooi zingen of perfecte composities een must zijn tenminste.

Maar bij Neil Young gaat het daar totaal niet om. Hij weet als geen ander zijn emotie te tonen en te delen met ''ons''. Of hij dat nou kraaiend, fluitend of schreeuwend doet.

Dát is in mijn ogen de grote kracht wat NY heeft, emoties overbrengen op wat voor manier dan ook. Je weet dat als je een album koopt van NY, je van alles kan verwachten. Maar vals zingen of niet, dat mag bij deze artiest nooit een criterium zijn. Bij vele anderen mischien wel, maar niet bij hem.

Rogyros, ik zie dat je bijv. Ragged Glory en Weld dikke voldoendes (4.5*) hebt gegeven. Ook daar zingt hij vaak vals of overschreeuwt hij zichzelf. Waarom stoor je er daar minder aan?

Ik denk dat op Weld en Ragged Glory de muziek dusdanig "dwingend" aanwezig is,dat het minder stoort,maar zo ervaar ik dat.Ik wil natuurlijk geen antwoord geven op vragen die aan anderen gesteld worden.Op deze plaat is het soms tenenkrommend vals,maar dat heeft zijn charme en dat word waarschijnlijk ook meer geacepteerd door het verhaal achter deze plaat.Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen dit niet trekken.Ik denk dat als Young dit nuchter en niet vals had ingezongen ,dit een middelmatige plaat in zijn indrukwekkende jaren 70 oeuvre zou zijn geweest.Juist die emotie en die fuck you houding gven de songs een meerwaarde.Maar dat is mijn bescheiden mening.

Daar kan ik nou niet bij: Dat muziek die aan alle kanten rammelt door slecht spelen, en beroerde zang toch goed zou zijn alleen maar omdat hij op die manier zijn emoties met ons deelt, of omdat hij zijn crisis daarmee zo goed vastlegt.
Dat wordt voor mij pas interessant wanneer ik op de eerste plaats een puike plaat hoor.
Maar ook dat is mijn bescheiden mening Twinpeaks

Ik denk dat je mij vergist met iemand anders, Deren. Want ik ken Ragged Glory en Weld helemaal niet. Althans, ik heb ze nog nooit beluisterd.

Oh ik bedoel LucM inderdaad, excusez moi!

PS: Die albums moet je wel een keer luisteren!!

ik denk dat je een album als Tonight's The Night maar moeilijk met andere albums kunt vergelijken,Bertus.Ik zeg ook niet dat je dat doet,maar dat is mijn beleving hierin.TNT krijgt geen 5 sterren van mij voor het verhaal erachter maar voor wat het met mij doet.Het komt op mij over als oprecht en schrijnend.Het is hetzelfde als ik heb met Berlin van Lou Reed.Het raakt me en ja,het is vals ,dus? Ook het Time Fades Away album doet dat ,en daar speelt Young natuurlijk ook niet direct voor de schooonheidsprijs.Als jij dit album niet kunt waarderen ,dan is dat zo.Ik kan het ook wel begrijpen.Het is zware kost en het is muzikaal gezien niet overal even fraai.Geen zoetgevooisde vocalen ,geen perfect lopende ritmes,maar pure en rauwe zielskreten die bij de een door merg en been gaan en bij de andere het ene oor in en het andere oor uit.Maar gelukkig dat smaken verschillen.

Ach, ik heb deze plaat ook jarenlang als een van Neil's grootste teleurstellingen beschouwd, een paar keer beluisterd en links laten liggen, tot ik een jaar of twee later hem weer eens opzette (mijn Neil Young collectie was inmiddels wat groter) en ineens was er de klik. Dit is zeker één van zijn beste albums, lang niet zuiver, of goed gespeeld, maar toch, dit is musique vérité.

Eens met de heren boven mij. Muziek is voor mij emotie en dat druipt hier van af!

Ik kan helemaal niks met termen als 'muziek is voor mij emotie'. Dat is los van dit album. Maar muziek is veel meer dan alleen maar emotie. Als muziek alleen maar emotie is, dan maakt het niveau eigenlijk niet meer uit, of mooie composities,etc. Dan gaat het er alleen nog maar om dat iemand zijn emoties zo oprecht en duidelijk mogelijk naar voren brengt. Nou, dan zou je ook kunnen houden van iemand als Frans Bauer. En dat gaat mij nooit lukken.

Muziek is zoveel meer dan emotie.

Ja, maar muziek is toch ook veel meer dan techniek? Ik heb ooit eens een cover van Mellow My Mind door Simply Red gehoord, technisch een stuk beter gezongen, maar het nummer is wel meteen gecastreerd:
Simply Red's Mellow My Mind cover of Neil Young's Mellow My Mind | WhoSampled

Dan is de cover van Albuquerque door Gillian Welch een stuk beter:
YouTube - ‪Gillian Welch - Dave Rawlings - Albuquerque.wmv‬‏

De vorm, of liever, de manier van uiten past bij de inhoud van dit album, net als dat bij Time Fades Away het geval was (daar was het woede, hier verdriet). Plus, die steel guitar van Ben Keith en de Piano van Lofgren, daar lik je je vingers toch bij af, evenals de berouwvolle harmoniezang bij nummers als Tired Eyes?

Neil Young is één van de weinigen die wegkomt met, wat ik het dan altijd noem, albums die 'rammelen' aan alle kanten.

Of het nu gaat om productie, het gitaarspel of de zang, als er één iemand is die het altijd tot op zekere mate wordt vergeven, dan is het Young. Ook door mij.

Maar op een gegeven ogenblik kan het ook wel té zijn. Ik heb met Simply red ook helemaal niets, dus zo'n cover kan mij ook verder worden gestolen. Maar als het album Tonight's the night in zijn geheel zou zijn gezongen zoals bijvoorbeeld de vocalen op opvolger Zuma gemiddeld werden gedaan, zou je mij echt niet horen.

En dat vind ik echt spijtig, muzikaal is er verder weinig aan de hand met Tonight's the night, een paar nummers die ik wat minder vind, maar goed.

Maar ik heb weinig zin hier Neil Young te gaan zitten verdedigen omdat hij emotioneel was vanwege Whitten en dan ook nog eens zeggen dat ik die valse vocalen mooi vind.

Eric Clapton verloor op vreselijke wijze een zoontje, heeft dat ook in zijn muziek verwerkt en heeft er geen noot vals bij gezongen, terwijl het barstte van de emoties.

Nu is Clapton geen Young maar het verlies van Whitten wordt niet meer of minder erg als er wel of niet vals wordt gezongen.

Tja, Clapton heeft anders ook bijna zijn eigen carrière om zeep geholpen dmv drank en drugs.

Zelf hecht ik meer belang aan emotie en sfeer dan technische perfectie. Maar soms is de zang wat té onzuiver en hier en daar zit er een nummer tussen die ik iets minder (maar zwakke songs staan er geenszins op). Neil Young klinkt wel oprecht en authentiek, daarom van mij 4* (niet meer en niet minder).
En net toevallig had ik een album van Eric Clapton beluisterd.

Jazeker. Het is niet zo dat de meest virtuoze of de meest ingewikkelde songstructuren het mooist zijn. Het moet je nog steeds raken. Maar ik lees zo vaak dat 'muziek voor mij emotie is' en daar word ik een beetje moe van. Het is gewoon veel meer dan dat. En jazeker, ook meer dan alleen techniek.

Dat mensen ondanks het extreem valse van ome Neil dit album toch kunnen waarderen, is me duidelijk. Dat begrijp ik ook wel. Daar had ik het dan ook niet over.

Dat is waar, Harm. Maar eerlijk gezegd zie ik niet in wat dat te maken heeft met het verhaal van Musician.

Over dit album, ik kan best begrijpen dat dit album je naar de keel grijpt omdat je de pijn van Young voelt. Maar het lijkt soms wel dat sommige users dit album minder mooi hadden gevonden als Neil een betere zangprestatie had verricht. Het lijkt wel alsof sommige user vinden dat hoe valser het is, hoe meer eerlijke emotie erachter zit of zo iets. Nu verdenk ik jou daar niet van, Harm. Maar het valt mij wel op.

Ik ben het eigenlijk voornamelijk eens met het verhaal van Musician. Maar het is niet erg om dit album niet mooi te vinden. Ome Neil heeft er zoveel gemaakt, en hij heeft zulke prachtige platen uitgebracht, dat er voor mij meer dan genoeg te genieten valt van de hand van Neil!

Wat nog meer dan?

Voor mij is het althans pure emotie, zou niet weten hoe ik muziek anders moet ervaren. Komt mischien ook omdat ik geen muzikale achtergrond heb (kan nog geen noot lezen).

Dat je geen noten kunt lezen staat er los van. Muziek is veel meer dan emotie. Een mooie compositie telt ook mee. Want als muziek enkel emotie is, dan gaat er eigenlijk niet meer om of je iets mooi vindt, maar alleen of je geraakt wordt door wat de zanger of componist wil vertellen. En dan zou een oprechte tranentrekker van Frans Bauer ook geweldig voor je zijn. En dat lijkt me toch niet, als ik jouw smaak toch inschat.

Neemt niet weg dat ik wel begrijp dat je over het valse gekraai heen kan stappen.

Muziek moet je raken, maar dat gaat niet alleen op voor de emotie die de componist erin legt, maar ook of je de compositie an sich mooi vindt.

Frans Bauer, da's geen emotie, dat is sentimenteel.
De emotie in dit album (van neil Young) mag er dan wel zijn, de uitvoering verhindert dat het op mij overkomt.

Eens met je laatste zin, Bertus.

Wat betreft je eerste zin, dat is niet wat ik bedoelde, even los van de vraag of sentimenteel een emotie is.

Ik probeerde aan te geven dat als het enkel gaat om het uitdrukken van emotie, de muzikale verpakking dan eigenlijk helemaal niet interessant wordt of is. En dan zou muziek van iedereen die emotie goed kan overbrengen goed kunnen zijn, als de emotie het enige onderdeel is wat je belangrijk acht.

Dus, of het nu Neil Young is, of een operette zangeres, een smartlap of wie/wat dan ook: Het zou dan altijd mooi zijn, als er veel emotie in zit wat goed wordt overgebracht. En die stelling bestrijd ik. Het is veel meer. De muzikale verpakking is ook erg belangrijk.

Laat ik het zo zeggen, het zal me jeuken of Mariah Carey wel of niet emoties weet over te brengen. Ik vind haar muziek geen ruk aan, dus emotie of niet, het blijft voor mij iets oninteressants. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat het voor Deren echt zo zwart wit is, dat emotie het enige is wat telt.

Dat de emotie op deze plaat iemand erg kan raken, waardoor de kraaienzang door die oprechte en sterke emotie iemand toch kan raken, dat begrijp ik. Hoewel het dus voor mij niet geldt. En voor jou dus ook niet Bertus.

Ik zie dat je After the Goldrush in je top tien hebt staan. Goed voorbeeld van een Plaat waarop Neil Young emotie en de muzikale vorm en uitrvoering wel weet te verwerken tot iets heel goeds.

Vals of niet, muzikaal interessant of niet. Het interesseert me allemaal niets. Neil zuigt me op dit album mee in zijn verdriet en raakt me tot op het bot. En dat maakt indruk, mensen. Individuele nummers bespreken heeft bij dit album niet zoveel zin. Het is 1 geheel, wat zich het best laat beluisteren (beluisteren? voelen bedoel ik) in de avond. Helemaal alleen thuis, zodat tekst, muziek en stem goed tot hun recht komen.

U raadt het al. Ik ben en blijf diep onder de indruk en ondanks al het verdriet gaat er zelfs iets van troost uit. Mooi, erg mooi.

Het titelnummer hoor ik nu eens als onderdeel van Decade. Mooie stuwende ritmesectie zoals dat heet. Even over de tekst. Het gaat over ene Bruce Berry van de Econoline Van. Neil krijgt het bericht dat die dood is. Kan iemand dat voor mij ophelderen? Heeft dit te maken met Danny Whitten's dood of gaat het om iemand anders?

Bruce Berry was een roadie van Neil Young. Via Danny Whitten was ook hij verslaafd geraakt aan heroine. Een paar maanden na Whitten stierf ook Berry aan een overdosis. Een enorme klap voor Neil Young, die sowieso al van slag was van de dood van Whitten.

Neil was n.a.v. de feiten die Stijn opsomt in een flinke depressie, jose cuervo was in die dagen zijn beste vriend.

Bedankt voor de info Stijn en Rudi.