Neil Young - Tonight's the Night (1975)

En toch heeft Rogyros het prima begrepen.

Mellow My Mind, echt veel valser kan bijna niet, moooooooier trouwens ook niet.

Misschien inderdaad Neil's mooiste zangprestatie ooit.

Barstool Blues van Zuma is ook erg goed, qua zang. Dit album stond me ook tegen, de eerste paar keer, heb het daarna een jaar niet gedraaid en opeens pakte het me. Nu is het een van mijn favoriete albums.

don't forget " time fades away " , rauwer is onmogelijk , tonight in het kwadraat en zo gevoelig soms !!!! wanneer op cd , neil??????????????????????

Deze is toch al te verkrijgen op CD, beaster1256!

waar ?

CD Wow, Proxis & Azur, ECI, Bol, Free Record Shop ... gemakkelijk te verkrijgen!

Beaster bedoelt het album Time fades Away en niet Tonight's the Night.

Wie Time Fades Away op cd heeft heeft een bootleg. Beaster heeft het inderdaad over TFA, en niet over TTN.

Dus omdat Neil er op dit album kwalitatief niets van bakt op vocaal gebied, maar omdat hij toen zo geëmotioneerd was en dat in zijn valsheid laat doorklinken, laten jullie dat laatste aspect veel sterker wegen, waardoor het een van zijn mooiste prestaties is???

Ik begrijp hier weinig van. Ik hoor zijn pijn ook als hij op deze plaat zingt, maar ik voel mijn eigen pijn in mijn oren. Dat moet niet kunnen. Emoties overbrengen is goed natuurlijk - een groot onderdeel binnen muziek, maar dat kan ook zuiver. Soms lijkt het wel: hoe valser, hoe mooier. Dan kan ik ook zanger worden. Ik weet zeker dat ik het in me heb om emoties over te brengen. Dat kan ik heel oprecht doen. Ik weet ook zeker dat het zangwerk niet aan mij besteed is. Ik kan ook best vals zingen, omdat de emotie mij teveel wordt. Maar niemand van jullie gaat dit dan waarderen. Weet ik ook zeker.

Je mag toch wel verwachten dat hij goed zingt?!?!?

Ik vind dat Neil Young de mooiste stem ooit heeft, maar ik zal hem nooit een goede zanger noemen. Ik zou ook niet van hem verwachten dat hij goed zingt. Omstreeks 1999 was hij een stuk toonvaster en zuiverder (bijv. op de Silver & Gold DVD, vocaal 'beter', maar dat vind ik minder mooi.

Hier vind ik het inderdaad mooi hoe zijn stem helemaal vals en opgebrand klinkt op 'Mellow My Mind'. Door die uithalen ga ik Neil's pijn bijna voelen.

Neil weet hiermee zijn emoties perfect over te brengen, en dat vind ik belangrijker dan dat hij zuiver zingt. Ik zie dat je After the Gold Rush in je top 10 hebt. Veel valser dan het titelnummer kan ook niet. Wat vindt je daar dan van?

Nu vind ik natuurlijk niet elke valse stem mooi, maar het is moeilijk om precies uit te leggen waarom. De akoestische versie van 'Rockin' in the Free World' is ook waardeloos gezongen, en daar vind ik het wel storend. Het doet me daar niets. De gedachtegang uit de romantiek luidt dat muziek de meest verheven kunst van allemaal is, omdat muziek het onuitdrukkelijke kan uitdrukken. Dat is Neil hier in mijn ogen gelukt. Nu is het mijn taak dat onuitdrukkelijke onder woorden te brengen.

Een heel verhaal, maar het is me eigenlijk niet gelukt om tot een conclusie te komen. Kunst is expressie, en Neil heeft dat kunnen uitbeelden in muziek. De ene lukt dat beter dan de ander. Joni Mitchell schiet me trouwens te binnen als iemand die het ook goed kon, maar tegelijkertijd wel erg zuiver zong (in haar jonge jaren). Ik wil de emotie (of beter nog: het affect) horen. Als ik bijv. Stephen Stills de laatste jaren hoor zingen dan hoor ik geen emotie, alleen vals gekreun. Het hangt ook samen met het stemgeluid van een artiest. Als zijn/haar timbre je niet ligt dan wordt het misschien al een moeilijk verhaal. Dat van Neil ligt me heel erg.

Ik vind je uitleg erg sterk, Stijn. Je geeft een mooi inzicht hoe jij de muziek beleeft.

Wat betreft After The Gold Rush, dat vind ik dan zeker niet storend. Dat raakt mij dan weer. Ga het niet eens proberen uit te leggen, want dat gaat mij niet lukken. Maar ik vind wel dat hij op Mellow My Mind een heel stuk valser zingt dan op After The Gold Rush.

Je hebt gelijk dat het voor een groot deel beleving is. En ik ben het met je eens dat Neil Young geen groots zanger is. Al vind ik dat hij in de close harmony zang met Crosby, Stills en Nash het heel goed doen. En dat is dan niet vals. Hij kan het wel degelijker.

Het probleem en tegelijkertijd met Neils stem is dat hij lijzig zingt, en zijn stem makkelijk de vrije loop geeft, zogezegd. Neil is zeker een kunstenaar. Op Live At Massey Hall, jouw favoriet, zingt hij trouwens wel uitstekend.

Op dit album gaat het mij te ver. Het is allemaal beleving. Jou raakt het, mij stoort het.

Deze en On the beach vind ik vrij beroerde platen voor iemand als Neil Young. het mag dan wel zo zijn dat sommigen vallen voor de "rauwe emotie", maar ik hoor toch vooral rammelend spel en slechte zang. Drugs? Het waren in ieder geval wel de tijden waarin nogal eens gedacht werd dat een flinke dosis van een of ander tot grotere creativiteit zou leiden. Helaas eigenlijk bijna nooit. Hoe dan ook: deze mislukte plaat hoef ik niet in mijn collectie. Gauw door naar de tweede echte goeie periode van Young die korte tijd later gelukkig aanbrak.

Tequila, geloof ik.

The Beatles, Bob Dylan, Mink DeVille, John Hiatt en Randy Newman zijn zeker de uitzonderingen op de regel?

Nou, wat drugs betreft: coke is de echte inspiratie-killer, kijk maar naar David Crsoby en Stephen Stills in de jaren 80. Dat leveren drank en wiet in combinatie met verdriet een stuk meer op.

The Beatles, Bob Dylan, Mink DeVille, John Hiatt en Randy Newman zijn zeker de uitzonderingen op de regel? [/quote]

Willy Deville is wel een heel slecht voorbeeld. Heroine werd bijna zijn dood en in de tijd dat hij hooked was maakte hij zijn minste albums. lees zijn teksten na dat hij was afgekickt en je vind de bevestiging.
Hiatt was volgens mij geen junk wel een drankprobleem (gehad?) Zeker niet zijn sterkste periode.
Dylan, gebruikte wel wat zo nu en dan, maar voor zover bekend niet in die mate dat je hem verslaafd kon noemen.
Beatles...idem als Dylan, veel te grote vaklui om hun muziek te laten lijden onder drugsgebruik. Hebben natuurlijk wel gebruikt en daar diverse nummers over gemaakt en op geinspireerd.
Dat is het verschil: sommige artiesten konden ermee omgaan en beperkten het gebruik tot buiten de studio en het podium. Anderen lieten het toe in hun spel, zoals Neil Young in deze periode.

Nou, The Beatles zaten op een bepaald moment bijna dagelijks te trippen van de LSD. Ook in de studio (Lennon moest zelfs een keer noodgedwongen naar huis gaan). Harrison heeft wel eens gezegd dat hij op een bepaald moment gewoon het verkeer in kon gaan omdat 'ie zo vaak LSD gebruikte dat hij niets meer merkte.

Om maar te zwijgen over de langdurige cocaine problemen van Harrison (plus beschadigde lever door alcohol). Hetzelfde geldt voor Lennon (plus heroine).

Neil is toch een stuk braver. Wat jeugdig experimenteren, niet echt zo erg dat het de spuigaten uitliep.

Spuitgaten is dan ook niet op zijn plaats

Ik denk dat ik niet eens wil weten wat spuitgaten zijn.

Waar komt die informatie over the Batles vandaan Stijn? Van McCartney is bekend dat hij er weinig van moest hebben. Lennon meer, en die zal best eens een keer onwel naar huis zijn gegaan.
Waar het om ging was niet of muzikanten gebruikten of zich door drugs lieten inspireren maar of zij zwaar stoned waren als zij opnamen in de studio. Bij wie dat wel deed zoals Neil Young destijds hoor je het matige spel en de slechte zang, ver onder zijn nuchtere niveau.
Ik herinner mij zelf menig concert van artiesten die ape-stoned op het podium stonden in de jaren 70. Het liep meestal uit op een hoop gepriegel en vaag herkenbare songs.

''So I just took it and in that period of time—1967—we just seemed to be taking it all year, down at John’s house, ’round at Ringo’s house, and I got to the point were I could drive this Ferrari around Hyde Park in peak hour traffic on acid and it wasn’t working anymore''
CREEM ONLINE: George Harrison — Interview - creemmagazine.com

Lennon's LSD incident:
http://www.beatlesbible.com/1967/03/21/recording-mixing-editing-getting-better-lovely-rita/
John Lennon’s Acid Trip On The Abbey Road Roof | FeelNumb.com

Heb geloof ik ook wel eens ergens gelezen dat ze stiekem wiet rookte tijdens opnames, omdat George Martin dat niet wilde hebben. Kan dat alleen zo snel niet terugvinden. Veel muzikanten rookten, zeker in die tijd, vast wel eens wat in de studio. Als het écht te ver gaat wordt de opname wel geschrapt.

Ha Stijn, bedankt voor de citaten. Gaat inderdaad wel ver wat Harrisson daar beweert. Maar om terug tekomen op de Tonight's the Night. Ik denk dat Neil en zijn rpoducers destijds kritischer naar sommige van deze takes hadden moeten luisteren en dan tot de conclusie zouden zijn gekomen om ze nog eens in een nuchtere toestand over te doen.

Net besteld, samen met deze...

Na een korte onderbreking (veel Glenn Gould en Gustav Mahler) weer een doorstart wat betreft mijn vorig jaar opgelopen Neil Young-virus !

Twee fantastische albums. Ben benieuwd wat je ervan gaat vinden.

Vannacht om 3 uur weer eens opgezet. Dat is het beste tijdstip voor dit album (en een glaasje malt whiskey hoort ook bij de instructie)

Ik begrijp er helemaal niets van.

Ik probeer echt regelmatig In Het Reine te komen met Tonight's the night, maar juist vanwege Neil's zangkwaliteiten op dit album (muzikaal gaat het verder best aardig weet ik inmiddels) keer ik elke keer weer enigszins teleurgesteld terug op Aarde. Ik krijg er plaatsvervangende schaamte van. En Mellow My Mind is er een extreem treurig voorbeeld van.

En het is niet op één nummer, echt bijna het hele album door slaagt Neil er niet in zijn gebruikelijke 'zangkwaliteit' te halen. En als ik eerlijk mag zijn: zúlke hoge eisen stel ik er nu ook weer niet aan. Het zangniveau van Harvest is voor mij voldoende.

Alleen het bijna a-capella New Mama ontspringt enigszins de dans en wie het album doorzet hoort met Lookout Joe ook een naderend herstel.
De tweede helft van Tonight's the night is sowieso het beste gedeelte van het album, getuige ook het ingetogen Tired eyes. Daarom verhoog ik ook voorzichtig met een halve ster.

Hoewel daarentegen weer de zang op T'sTT part II......

Tonight's the Night is inderdaad lang niet de beste zangprestatie van Neil Young (soms vals, daarom kan ik geen 5* geven) maar de songs vind ik globaal zeer sterk. Daarom toch nog 4*.

Ik had er al eerder over geschreven. Stijn heeft het proberen uit te leggen, maar voor mij gaat deze vlieger ook niet op. Neil als valse kraai kan ik niet hebben. Althans niet op deze manier. En mijn eisen zijn evenmin hoog als het om zangkwaliteiten gaat. Maar dit is gewoon te erg. Alle oprechte emoties van ome Neil ten spijt.

Ik heb er zelfs nog meer last van dan jij, musician, want ik kom om die reden niet hoger dan 2,5 ster. Terwijl ik de muziek ook wel in orde vind. Bij Mellow My Mind kreeg ik ook plaatsvervangende schaamte toen ik dat aan een vriend liet horen. Hij kende heel weinig van Neil Young, dus echt tactisch van mij was het ook niet. Hij had natuurlijk voorgoed een afkeer kunnen krijgen van deze geweldige artiest. Maar goed, we hadden het over vals zingen en dan is dit een mooi voorbeeld.

Ik heb hem daarna gelijk maar Greatest Hits (2004) van ome Neil laten horen, en nu is hij gelukkig toch heel enthousiast geworden over Neil Young. Gelukkig maar, want hij heeft natuurlijk geweldige muziek gemaakt.

Evenwel gaat deze plaat de weg van mij waarschijnlijk geen draaibeurt meer krijgen.