Queen - Jazz (1978)

Zij hij met een cynische ondertoon.

Kom op Hans, ik had je hoger ingeschat.

Als je het er niet mee eens bent, kom dan met argumenten die inhoudelijk wal raken.

Dat heeft geen enkele nut, het is een kwestie van smaak.

De Buurman houdt hier van, dat is toch prima? Queen heeft vele varianten en smaken en de Buurman mag van mij Bicycle race of Mustapha prachtig vinden en Innuendo afbranden. Die conclusie ligt ook in elkaars verlengde.

Wat valt er te argumenteren? Ik hou van Queen als oude rockband, De buurman heeft inzake Queen een andere smaak. Dat mag bij mij altijd.

De kern van het onderwerp was de muzikale inhoud van Bicycle Race en de complexiteit die kennelijk door jou werd bestreden, nu gaat het ineens over smaak.

Maar ok. Punt er maar achter.

Ik wil me helemaal nergens mee bemoeien, maar hoe briljant Bicycle Race ook in elkaar steekt (en daar ben ik het mee eens), smaak en opinie zijn een ieders eigen goed. Dat mag nooit worden betwist, vind ik.

De waarheid ligt, zoals altijd, in het midden.

(Ongeacht hoe je er over denkt, die laatste zin kon ik nou eenmaal niet weerstaan )

Jij mag je er altijd mee bemoeien kaztor, geen probleem.

Het gaat mij om het tegenargument van musician. Ik deel een hoop meningen van zijn kant , heeft kennis, een prima muziek smaak, en schrijft goede stukjes.
Maar het gaat hier niet om smaak dan wel het technische verloop van de desbetreffende Queensong, en daar blijft hij vaag over, terwijl je daar toch gewoon een antwoord op kan geven i.p.v met een cynisch stuk terugkomen.

Nu teruglezend kan ik er de humor ook wel van inzien trouwens.

Ach, tenslotte blijft het een appelen en perenverhaal.

Ik neem eens 2 Queensongs, in dit geval Bicycle Race, en (om er een favoriet van Hans erbij te halen) Killer Queen en zie ze als twee gitaristen en dan twee uitersten in dat spectrum.
Bicycle Race is in dit geval dan eventjes Jimmy Page en Killer Queen Steve Vai.

Beiden hebben vele fans en staan zeer hoog aangeschreven.
Bij Jimmy heeft de waardering vooral te maken met feeling en passie, hoe slordig hij ook speelde.
Bij Steve Vai gaat het veel meer om technische perfectie, hoe-sla-ik-2000-noten-aan-in-luttele-seconden, dat werk.

Er zullen zeker fans van het ene kamp zijn die niet veel op hebben met de gitarist van het andere kamp en vice versa, maar ik zie het zo: Er is een reden voor dat beiden zeer geliefd zijn.

En die reden is: Muziek is een geweldig verschijnsel met voor ieder wat wils.
Pluk je van de ene boom een vrucht dat je niet aanstaat, dan is er altijd wel een andere boom met vruchten die je wel waardeert.

Dat gezegd vind ik in mijn opinie dus dat er geen enkel echt slechte Queen-plaat is omdat ze voor verschillende redenen de moeite waard zijn. Ik zou zelfs nog geen moeite hebben om The Works op te zetten, mijn minst favoriete plaat van de heren. Altijd nog veel beter dan heel veel andere muziek dat ik minder waardeer.

Ik begrijp je uitgangspunt kaztor. Je hebt gelijk, maar het gaat in jouw stukje over smaak, en dat bedoel ik dus niet.

Het gaat betreft Bicycle Race puur en alleen om de constatering van wat er gebeurt in die song, meer niet eigenlijk.

Mijn reactie was mede bedoeld om de gemoederen iets te bedaren, maar ook om mijn opinie op de zaak weer te geven, gericht aan beide kampen .

Nou ja, goed bedoeld hoor, maar het is stil aan de overkant.

Gelukkig schijnen de meesten hier het eens te zijn, over dat Bicycle Race muzikaal gezien fantastisch in elkaar steekt. Bedankt voor deze overduidelijke steunbetuiging!

Een overduidelijke steunbetuiging nog wel...

Buurman, bent u een politicus?
(Zo ja, houdt u eens na deze verkiezingen woord?)

Fractieleider van het koningrijk der schone popmuziek.

(*kuch*) Minister van cultuur en wetenschap?
Mogen die prijzen van concertkaartjes omlaag, Buuv?

Over cultuur gesproken, ik ga lekker vissen. Tot later.

De laatste dagen nogal in de belangstelling geweest weer dit album.
In die tijd heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om hem nog eens een paar keer op te zetten.
Zoals al meerderen gezegd hebben, de plaat wordt voor een gedeelte genekt door de produktie. En dat valt me nu meer op dan vroeger.
Met name de drums vind ik niet lekker klinken. Schel, blikkerig en toch af en toe schoenendoos-achtig. Ook de zang van Mercury komt soms te schreeuwerig naar voren.

Omdat hier verder toch al alles over gezegd is, kan ik er hoogstens nog wat jeugdherinneringen bij doen.
Ik had deze LP vrij snel te pakken nadat hij uitkwam.
Was fan geworden en had inmiddels al hun vorige albums. En die bevielen mij zeer goed.
Ik was dan ook verbaasd dat ik deze na de eerste keer draaien gewoon niet zo heel goed vond.
Kan me nog herinneren dat Mustapha meteen de eerste keer al irriteerde.
Het is naderhand natuurlijk nog behoorlijk goed gekomen tussen deze plaat en mij, al bleef ik het altijd de minste vinden van alle tot dan toe uitgebrachte.
Was destijds het meest gecharmeerd van Fat Bottomed Girls, Bicycle Race, If You Can't Beat Them, Dead On Time, Fun It, Don't Stop Me Now en Leaving Home Ain't Easy.

En nu dan?
Mustapha vind ik nog steeds een irritant nummer (mijn moeder (R.I.P.): "hebben ze die in z'n ballen geknepen?").
Fat Bottomed Girls is nog steeds een heerlijke rocker.
Leaving Home Ain't Easy blijft een prachtig nummer, maar is eigenlijk in aanleg gewoon een popsong.
Bicycle Race is leuk gebleven en zit inderdaad heel goed in elkaar.
Mooie ballad Jealousy is nu een stuk in mijn achting gestegen.
Don't Stop Me Now heeft voor mij een lichte irritatiefactor door het schreeuwerige en blikkerige geluid, al is het in de grond een goed nummer natuurlijk.
Dead On Time blijft een dwingende rocker in de stijl van de eerste twee albums.
Fun It vind ik nu enigszins amusant overkomen, is in feite natuurlijk een voorblauwdruk voor Another One Bites The Dust.
If You Can't Beat Them heeft zijn waarde ook wel behouden.
In Only Seven Days vind ik een niet zo heel bijzondere ballad, maar wel mooi gezongen, dus OK.
Goed opletten: ongeveer halverwege denk je heel even "Als Je Wint, Dan Heb Je Vrienden" te horen.
Dreamers Ball vond en vind ik nu ook nog redelijk irritant, vooral als Freddie met dat zwarte accentje begint.
Dan nog 2 draken van nummers: Let Me Entertain You (dat ik liever van Robbie Williams hoor inmiddels) en More Of That Jazz, waarin alles weer voorbij komt. Dat had er van mij af kunnen blijven. Wel horen we daar al (voor het eerst?) de bekende jaren-80 synthdrums en eigenlijk ook het sampelen.
Waren ze iedereen dus toch weer voor.
Normaal gesproken goed genoeg voor 4 sterren, maar doe ik er een halve af voor het geluid.

Een mooi gewogen oordeel.

Ik heb voor de zekerheid het album vanmiddag ook nog eens gedraaid: het blijft de minste die tot dan toe van Queen is verschenen.

Maar je moet het inderdaad dan ook wel afzetten tegen alle fraais wat er van 73-77 van Queen was uitgebracht. Bicycle race is alleen minder omdat je beter gewend was van Queen.
Ik begrijp ook niet goed wat de achterliggende reden was om plotseling met teksten als Fat bottomed girls aan te komen. Toch ook een zekere trendbreuk.

Technisch gesproken vind ik de recente remaster het oude origineel wel behoorlijk hebben opgeknapt. Ik kies dan juist wel voor Let me entertain you als één van de betere nummers van dit album. Samen met Leaving home ain't easy en If you can't beat them. In only seven days ook zeker niet onaardig.

Ben het eens, was ook al eerder op 3,5 ster uitgekomen.

Ik heb nog steeds de LP....
Deze heeft echter wel wat gebruikssporen, dus die remaster lijkt me wel wat op termijn.

Tja, remaster of niet. Ik ben toch eerder geneigd een oordeel te geven over hoe het toen klonk.
(al zal ik me er wel aan wagen en vroeg of laat schaf ik wel wat dierbare Queen remasters aan.)
Queen ging namelijk uit van een andere benadering qua opnemen, en dat gebeurde toen.
Die vrij dunne sound , daar zal een remaster nooit helemaal wat aan kunnen doen, en het is wel de indentiteit van Jazz , of we het nu mooi vinden of niet.

Songmatig is het hun minste tot dan toe, eens met musician op dat punt, maar wel overtuigender dan The Game, Hot Space en The Works.
Jazz blijft in dat opzicht redelijk overeind, al zijn de hoogtepunten schaarser dan normaal.
Ik zou dan op een 3,5 uitkomen, maar nogmaals de produktie is niet veel soeps en vind een 3 daarmee gerechtvaardigd.

Ik moet zeggen dat de remaster wel de moeite waard is. De drums klinken nog steeds minder lekker dan op Sheer Heart Attack t/m News Of The World, maar hebben minder dat sissende hoog dan op het origineel. Maar het probleem van Jazz is niet alleen de sound van de drums, maar ook de partijen zelf, met al die rare overdubs. Zonde. De overige instrumenten en de zang vond ik altijd al wel goed klinken eigenlijk.

Jazz was de eerste Queen plaat die ik ontdekte in mijn broers collectie, samen met Live Killers. Zal denk ik in '82 of '83 geweest zijn. Misschien dat dat toch meespeelt dat ik altijd van deze fase van Queen heb gehouden.

Het vinyl of de poster?

Ha Ha, die hilariche poster. Ik kreeg de Lp op Sinterklaasavond 1978, helemaal in mijn nopjes.
En die poster erbij, gelijk maar opgehangen op mijn kamer, maar mijn moeder vond dat niet zo'n goed idee(ik was 10)
"' Maar het hoort bij Queen Ma, bij de LP'' probeerde ik nog (zelf nog nauwelijks bijgekomen van al dat vrouwelijk naakt op de fiets.)
Mijn ouders waren best modern, maar dat ging mijn moeder toch net even te ver.

Verder weet ik nog dat mijn buurjongen(ook een Queenfan die tijd) bij mij kwam luisteren naar Jazz. Hij had de pech dat de goedheiligman geen nieuwe Queenlp voor hem had aangeschaft.
Ik zag aan hem dat hij niet heel enthousiast was tijdens het draaien ervan.
Na More Of That Jazz verkondigde hij snel dat News Of The World beter was.
Er ontstond een woordenwisseling want ik was het er totaal niet mee eens op dat moment.
Uiteindelijk ging hij naar huis met de boodschap dat niet iedere Queenplaat even goed kon zijn.
Achteraf heeft hij volkomen gelijk gehad en had het naar 1 luisterbeurt al goed in de gaten.
Maar ik wilde er niet aan en realisseerde pas later dat Jazz inderdaad minder goed was dan het voorgaande.

Mooi stukje. Dit (jeugdherinneringen en sentimenten) bepaalt toch vaak voor een groot deel hoe je een album beoordeeld. Zelfs na al die jaren.

De poster heb ik inmiddels niet meer, dus het zou best kunnen, dat deze wat euh.. bepoteld was geraakt .

Bij mijn broers LP versie ontbrak de poster ook al. Ik geloof dat ik begin te begrijpen waarom.

Niet hun beste album, maar mensen, Mustapha!

Mustapha Ibrahiiim

Ik heb er nooit aan kunnen wennen. Meest vreemde openingstrack van een Queenalbum ooit wat mij betreft.

Vroeger vond ik dat dus ook. Maar vandaag de dag vind ik dat juist een meer dan prima nummer. Te gek eigenlijk

Supergeweldig, Mustapha. Ik denk één van Queens complexere arrangementen. Niemand kon zoveel in drie minuten laten gebeuren dan Queen.

Het zet de toon voor de rest van het album.
Eigenlijk zijn track 4,5,6,7 en 12 in hetzelfde straatje.
De rest zijn rustpunten om de boel niet helemaal te laten ontsporen.

Geweldig album, ik draai hem niet vaak maar Queen bewijst hier dat ze nog nieuwe wegen konden inslaan en absoluut niet voorspelbaar waren.
Zijn ze eigenlijk nooit geweest, ik vind geen 2 albums wezenlijk op elkaar lijken.